II SA/Łd 2233/01

Dnia 18 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA: Anna Łuczaj (spr.), Sędzia NSA: Tomasz Zbrojewski, Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi E. P. i S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zgłoszenia budowy ogrodzenia i bramy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zgłosił sprzeciw w sprawie budowy ogrodzenia od strony posesji przy ul. A nr 40 (nr ewid. gruntu 23) oraz budowy bramy wjazdowej od strony posesji nr ewid. dz. 15/3, objętych zgłoszeniem Fundacji A w R. z dnia 31 maja 2001r. z uwagi na zwiększenie uciążliwości dla terenów sąsiednich w wyniku realizacji przedmiotowych obiektów. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż w dniu 31 maja 2001r. Fundacja A w R. zgłosiła zamiar budowy ogrodzenia działki od strony posesji położonej w R. przy ul. A nr 40 (nr ewid. gruntu 23) oraz budowy bramy wjazdowej od strony posesji będącej własnością Gminy Miasta R. (nr ewid. gruntu 15/3). Jednakże w ocenie organu orzekającego, budowa ogrodzenia od strony posesji nr 40 przy ul. A uniemożliwi mieszkańcom i użytkownikom posesji dostęp do przedmiotowej działki, a do wniosku nie dołączono zgody właściciela działki nr ewid. 15/3 (Gminy Miasta R.) na wykonanie bramy wjazdowej na w/w działkę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 42/44 w R. reprezentowana przez Fundację A w R.. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości zarzuciła, iż decyzja organu I instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego, co narusza art. 107 k.p.a. i dotyczy materii nie objętej regulacją prawa budowlanego. Zdaniem strony odwołującej się, przedmiotowe ogrodzenie nie jest objęte regulacją prawną wynikającą z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126), gdyż jego budowa nie następuje od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Jest to jedynie budowa ogrodzenia międzysąsiedzkiego, na którą nie potrzeba pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a właściciel nieruchomości dysponuje swobodną decyzją co do budowy tego ogrodzenia. Ewentualne zaś spory pomiędzy sąsiadami mają charakter cywilnoprawny. Zaskarżona decyzja stanowi natomiast niedopuszczalną ingerencję organu administracyjnego w prawo własności. Na zagadnienia te zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2000r. sygn. akt P 10/99. Strona odwołująca się podniosła również, że brama od strony działki nr 15/3 nie jest bramą wjazdową na tę działkę, lecz bramą wyjazdową z działki nr 22. Działka nr 23 posiada natomiast bramę wjazdową od ulicy A, co uwidocznione jest mapie sytuacyjno – wysokościowej. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, iż art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nie może stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie z uwagi na to, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Powołując się z kolei na treść zgłoszenia Wojewoda [...] podniósł, iż projektowane ogrodzenie z płyt betonowych oraz brama wjazdowa mają zostać zrealizowane w granicy z innymi posesjami, a nie miejscami publicznymi. Poza tym brak jest wzmianki o jego wysokości. Wobec czego organ odwoławczy stwierdził, iż niniejsza sprawa ma charakter cywilno – prawny, a decyzja Starosty Powiatu [...] wydana została bez podstawy prawnej. Powyższą decyzję doręczono Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 42/44 w R. reprezentowanej przez Fundację A w R. w dniu 13 września 2001 roku . W dniu 12 listopada 2001r. E. P. i S. P. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...]. Skarżący zarzucili rażące naruszenie prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106) przez niewłaściwą interpretację art. 30 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wyjaśnili, iż nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym. O wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu 5 listopada 2001r. w Starostwie Powiatowym w R.. Zdaniem skarżących, z uwagi na istniejącą zabudowę na przedmiotowych działkach oraz w ich sąsiedztwie, w rezultacie realizacji projektowanego ogrodzenia zostanie całkowicie zlikwidowana możliwość dojazdu do nieruchomości stanowiącej ich własność oraz prowadzenia akcji pożarowej w razie zagrożenia. Istniejący zaś przejazd przez teren działki nr 22, istniejący od lat nie może być traktowany przez Wojewodę [...] jak normalna granica pomiędzy działkami, gdyż ma on charakter publicznej drogi dojazdowej, nie tylko dla członków Wspólnoty Mieszkaniowej, ale także dla innych mieszkańców miasta. Z tych względów E. P. i S. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym / Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. / - obowiązującej do dnia 1 stycznia 2004 roku - skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi. Przepis art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 / - obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku – stanowi w ust. 1, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący zarzucają, iż nie zostali powiadomieni o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie budowy przedmiotowego ogrodzenia i nie otrzymali wydanych decyzji, podczas gdy są właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Badając dopuszczalność skargi należy podnieść, iż termin do wniesienia skargi – jak wyżej wskazano - wynosi trzydzieści dni, przy czym termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia skargi liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Termin ten wiąże również stronę, która faktycznie nie uczestniczyła w postępowaniu, jak i osobę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i którym nie została doręczona (ogłoszona) decyzja, chociaż miały status strony tego postępowania. W powyższym terminie może zatem wnieść skargę osoba mająca uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i której organ nie doręczył i nie ogłosił decyzji, a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł. Jeżeli więc strona nie brała udziału w postępowaniu, wówczas termin 30 dni liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie lub stronom, które uczestniczyły w tym postępowaniu. Konkludując stronie, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym (podmiot, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji a jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.), przysługuje prawo do wniesienia skargi wówczas, gdy wnosi skargę w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego otwiera przed stroną ponownie postępowanie przed organami administracji publicznej, gwarantując jej udział w tym postępowaniu. Oznacza to, że skarżący, którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym i którym nie doręczono decyzji - jeżeli nie skorzystali z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania - nie mogą skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna staje się prawomocna. Przymiot prawomocności posiadają decyzje, od których w postępowaniu sądowym skargę oddalono lub odrzucono, a także decyzje nie zaskarżone do Sądu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. /por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, s. 1065 / Zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] doręczono Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 42/44 w R. reprezentowanej przez Fundację A w R. w dniu 13 września 2001 roku. A zatem termin do wniesienia skargi biegł od dnia 14 września 2001 roku i upłynął w dniu 13 października 2001 roku. Skarga z dnia 12 listopada 2001 roku wniesiona została po upływie powyższego terminu. W tym stanie rzeczy skarga, jako złożona po upływie ustawowego terminu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 / w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.