II SA/Łd 224/10

Dnia 14 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. i G. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. P. i G. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę i rozbudowę budynku oraz rozbiórkę budynków gospodarczych postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...], nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. C. i G. A. pozwolenia na odbudowę i rozbudowę budynku oficyny, rozbiórkę budynków gospodarczych na działce nr ewid. [...] położonej w Ł. przy pl. A 9 oraz rozbiórkę 3 budynków gospodarczych (komórki) na działce nr ewid. [...] położone w Ł. przy ul. B. W skardze na powyższą decyzję H. P. i G. P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względy na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosku tego osobno nie uzasadnili. Zarzuty skargi natomiast dotyczyły naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów o postępowaniu przed organami administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – nie publikowane). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Cechy tej nie mają decyzje odmowne. Przedmiotem zaskarżenia oraz wniosku o wstrzymanie w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy wydaną w trybie wznowienia postępowania decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na odbudowę i rozbudowę budowę oraz rozbiórkę. Decyzji tej brakuje przymiotu wykonalności - nie można w niej odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (tak NSA w postanowieniu z dnia 21 lipca 2009r., sygn. akt II OZ 606/09, dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Już ta okoliczność przesądza o niezasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Poza tym skarżący nie uzasadnili odrębnie od skargi zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania i powołali się jedynie na "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". W związku z tym podkreślić należy, iż postępowanie toczące się z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). Oznacza to, że niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem jest w świetle unormowania art. 61 §3 p.p.s.a. niewystarczające. Mając na względzie przedstawione wyżej wywody uznać więc należy, iż zaskarżona decyzja nie ma przymiotu wykonalności, nadto skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. A.D.