II SA/Łd 226/09

Dnia 29 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2009 roku wniosków A. Z. z dnia [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania rozbiórki rozbudowanego budynku mieszkalnego postanawia: oddalić wnioski. j.m. II SA/Łd 226/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] odrzucające zarzuty A. Z. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającym na wykonaniu rozbiórki rozbudowywanego budynku mieszkalnego oraz odmawiające umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie A. Z. wniósł skargę do Sądu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz wnioskiem o wstrzymanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżący podniósł, iż dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje nieodwracalne lub trudne do odwrócenia następstwa w postaci rozbiórki części obiektu, zaś egzekwowanie przez organ grzywny w celu przymuszenia będzie stanowiło dla niego rażąco wygórowane obciążenie finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego w zakresie wstrzymania postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] należało oddalić z następujących powodów. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Jeżeli chodzi o akt o charakterze deklaratoryjnym jak np. decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji ostatecznej to podlega ona wykonaniu. Wykonanie to polega na zaprzestaniu realizacji uprawnień lub obowiązków wynikających z decyzji pozbawionej w tym trybie bytu prawnego (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie posiada, w ocenie Sądu, przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Z kolei wniosek skarżącego o wstrzymanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia należało oddalić, gdyż skarżący nie wniósł zażalenia w trybie art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), co spowodowało, iż powyższe postanowienie stało się ostateczne. Skarżący zgłosił jedynie zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 33 i 34 powołanej ustawy, nie skorzystał zatem z wszystkich przysługujących mu środków zaskarżenia. W związku z powyższym na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił, jak w sentencji. j.m.