II SA/Łd 227/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. dc Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) – dalej: k.p.a.; art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1876)- dalej: u.p.s.; po rozpatrzeniu zażalenia T.M. od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] , znak [...] orzekającej o: 1) przyznaniu T.M. zasiłku stałego od 1 października 2020 r. do dnia 31 października 2021 r. w kwocie 645 zł; 2) wskazaniu, iż wypłata zasiłku stałego dokonywana będzie w terminie do ostatniego dnia miesiąca w formie przekazu pocztowego, a wypłata zasiłku stałego za miesiąc październik i listopad 2020 r. nastąpi do dnia 30 listopada 2020 r.; 3) opłaceniu składki zdrowotnej począwszy od 1 października 2020 r. w ustawowej wysokości do kwoty zasiłku stałego na czas trwania uprawnień do zasiłku stałego; którą to składkę GOPS w D. będzie przekazywał na konto ZUS; 4) nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o: 1) uchyleniu pkt 3 kwestionowanej decyzji i umorzeniu w tym zakresie postępowania organu I instancji; 2) utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż wnioskiem z dnia 30 września 2020 r. L.F., działając z pełnomocnictwa T.M. wystąpił do GOPS w D. o przyznanie jego mocodawczyni zasiłku stałego na podstawie art. 37 u.p.s. Wskazaną wyżej decyzją z [...] Wójt Gminy D. przyznał skarżącej wnioskowane świadczenie. Uzasadniając podkreślił, że świadczenie przyznano w oparciu o procedury i możliwości dopuszczone w art. 15o ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 z późn. zm.), na podstawie których ustalono, że T.M. spełnia kryteria uprawniające do pobierania zasiłku stałego z pomocy społecznej i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zainteresowana ma 53 lata, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 października 2020 r. została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy na czas określony do 31 października 2021 r. wnioskodawczyni nie pozostaje w zatrudnieniu, nie posiada prawa do świadczeń emerytalno-rentowych. Zasiłek stały został przyznany począwszy od miesiąca kalendarzowego, w którym złożono wniosek tj. od 1 października 2020 r. do daty końcowej ważności orzeczenia tj. do 31 października 2021 r. Wysokość zasiłku stałego została ustalona zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w kwocie 645 zł miesięcznie. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 67 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1398 z późn. zm.) T.M. ma prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w czasie trwania postępowania o przyznanie tego świadczenia, jednak nie jest to tożsame z podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Stąd też w pkt 3 wydanej decyzji zawarto orzeczenie o opłacaniu przez GOPS składki zdrowotnej. Z uwagi na ważny interes strony decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie w części dotyczącej pkt 1-3 pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie zasiłku stałego od dnia prawem przewidzianego tj. od czasu, kiedy T.M. zaczęła spełniać kryteria uprawniające do pobierania zasiłku. Zwrócił uwagę, że adres wskazany w korespondencji jest inny, niż wymieniony w decyzji, podczas gdy strona nie przebywa w miejscu wskazanym w decyzji, co potwierdziła wizyta funkcjonariusza Policji z KPP w Z. Poinformował także, że T.M. ubiega się o świadczenie rentowe i do czasu zakończenia postępowania taka osoba podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu. Do odwołania załączone zostało pismo ZUS I Oddział w Ł. z dnia 1 grudnia 12.2020 r., w którym została zawarta informacja o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu, przy czym nazwisko osoby ubezpieczonej zostało zanonimizowane. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło pkt 3 decyzji z [...] umarzając jednoczenie postępowanie organu I instancji w tym zakresie, W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że na okoliczność ustalenia sytuacji osobistej, zdrowotnej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącej organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 17 listopada 2020 r. rodzinny wywiad środowiskowy. Z jego treści wynika, że zainteresowana ma 53 lata, legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 15. października.2020 r. mocą którego ustalono, że jest całkowicie niezdolna do pracy do dnia 31 października 2021 r. Wnioskodawczyni jest wdową, nie ma dzieci i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie pracuje zawodowo, nie pobiera świadczeń emerytalne - rentowych, nie posiada również żadnego źródła dochodu. Na stałe zameldowana jest w R. 108 gm. D., jednakże okresowo przebywa w różnych miejscach, co jest spowodowane stanem zdrowia oraz sytuacją rodzinną. Powyższe ustalenia w ocenie Kolegium pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej zasiłku stałego w maksymalnej kwocie 645 zł miesięcznie. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie terminu początkowego przyznanego zasiłku stałego, Kolegium wyjaśniło, że dla ustalenia terminu początkowego zasiłku stałego zastosowanie znajduje art. 106 ust. 3 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Zastrzeżenia zawarte w art. 106 ust. 7-11 u.p.s. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odnoszą się do takich sytuacji, w których osoba posiadająca już wcześniej uprawnienie do pomocy w formie zasiłku stałego, składa kolejny wniosek o przyznanie tego świadczenia, jednakże oczekuje na uzyskanie orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy. Natomiast w sytuacji kiedy osoba po raz pierwszy ubiega się o ten rodzaj świadczenia i nie legitymuje się całkowitą niezdolnością do pracy na dzień złożenia wniosku, stosuje się ogólne zasady dotyczące terminu początkowego wynikające z art. 106 ust. 3 u.p.s. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym przepis art. 106 ust. 3 u.p.s. dotyczy sytuacji, kiedy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składa kolejny wniosek. W szczególności przepis ten nie ma zastosowania, gdy zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Organ odwoławczy podniósł, że pełnomocnik skarżącej składając w dniu 30 września 2020 r. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku stałego nie dołączył wymaganej prawem dokumentacji związanej z całkowitą niezdolnością do pracy w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.p.s. Na skutek wezwania organu stosowne orzeczenie zostało doręczone przez pełnomocnika w dniu 22 października 2020 r., przy czym z jego treści wynika, że zostało ono wydane w dniu 15 października 2020 r. Data wydania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS potwierdza, że od tego momentu T.M. legitymuje się stosownym dokumentem potwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy, który stanowi jedno z kryteriów przyznania zasiłku stałego. Tym samym, w rozpatrywanej sprawie uprawnienie do zasiłku stałego przysługuje od dnia legitymowania się wymaganym przepisami prawa orzeczeniem, czyli od 15 października 2020 r. Kolegium zwróciło zatem uwagę, że uprawnienie do zasiłku stałego nie obejmuje całego miesiąca października 2020 r., wobec czego świadczenie za ten miesiąc powinno zostać przyznane w niepełnym wymiarze, zgodnie z zasadą określoną w art.106 ust. 3 zdanie drugie u.p.a. Jednakże okoliczność przyznania świadczenia od początku miesiąca, choć stanowi naruszenie powyższego przepisu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, wobec czego organ odwoławczy nie może pogarszać sytuacji prawnej strony. W ocenie Kolegium bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje również podnoszona w odwołaniu kwestia związana z adresem T.M. wskazanym w decyzji oraz adresem wskazanym na wysłanej korespondencji. Jak stanowi art. 40 § 1. k.p.a pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa korespondencja, która zawierała decyzję, choć została imiennie zaadresowana na T.M. zamiast na pełnomocnika, który reprezentuje stronę została doręczona pod właściwy adres pełnomocnika. Wadliwe zaadresowanie pisma nie przyczyniło się do powstania dla strony negatywnych skutków prawnych. Decyzja weszła do obrotu prawnego, gdyż jej odbiór osobiście potwierdził pełnomocnik strony, który następnie w ustawowym terminie wniósł środek zaskarżenia w postaci odwołania. Natomiast, co do orzeczonego przez organ odwoławczy uchylenia pkt 3 sentencji zaskarżonej decyzji i w umorzyć postępowania. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak podstaw prawnych do rozstrzygania w formie decyzji o przyznaniu uprawnień do świadczeń zdrowotnych dla osoby pobierającej zasiłek stały. Jak stanowi art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowej ze środków publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1398 z późn. zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Ponadto zgodnie z art. 73 pkt 9 u.ś.o.z. obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku do dnia utraty prawa do zasiłku. Stosownie do art. 75 ust. 10 ww. ustawy osoby o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26 zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego ośrodek pomocy społecznej. Jak zatem wynika z przytoczonych przepisów zgłoszenie jest obligatoryjną czynnością materialno – techniczną i w związku z tym brak jest podstaw prawnych do orzekania o tej czynności w drodze decyzji administracyjnej. Na marginesie Kolegium podkreśliło, że użyte przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 pkt 26 ww. ustawy sformułowanie "niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu" oznacza, że warunkiem zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego osoby pobierającej zasiłek stały jest brak innego źródła ubezpieczenia. Jak zostało wyżej wskazane zgłoszenie jest czynnością materialno - techniczną, zatem organ dokonując faktycznego zgłoszenia będzie zobowiązany do zweryfikowania, czy skarżąca, jako osoba uprawniona do zasiłku stałego posiada ubezpieczenie zdrowotne z innego tytułu. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.M., reprezentowana przez pełnomocnika L.F., zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzeprowadzeniu wnikliwego rozpoznania sprawy, zgodnie z przepisami k.p.a. Organy pominęły okoliczności mające istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, co jest ewidentnie ze szkodą dla dobra wspólnego (środki społeczne), dobra mocodawczyni jak również dobra pełnomocnika poprzez naruszenie jego wizerunku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że kontrolowana sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1841). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. Jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi T.M., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie L.F., uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] wydaną w przedmiocie zasiłku stałego. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) – dalej: k.p.a. oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1876)- dalej: u.p.s. Wobec braku sformułowania przez stronę skarżącą konkretnych zarzutów, co do naruszenia obowiązujących przepisów, Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji według ustawowego wzorca instytucji zasiłku stałego, uregulowanego w art. 37 u.p.s. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W myśl art. 37 ust. 2 u.p.s. zasiłek stały ustala się w wysokości: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 645 zł miesięcznie; 2) w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie (art. 37 ust. 3 u.p.s.). Z treści powołanego wyżej przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, których łączne spełnienie upoważnia stronę wnioskująca o przyznanie prawa do zasiłku stałego, do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Po pierwsze, całkowita niezdolność do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawność. Po drugie, spełnienie warunków określonych w art. 8 ust. 1 pkt 1-3 u.p.s. (kryterium dochodowe), to jest ustalenie, że dochód osoby ubiegającej się o zasiłek stały oraz dochód na osobę w rodzinie jest niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, określonego zgodnie z zasadami zawartymi w powołanym przepisie. Jak wynika z art. 6 pkt 1 u.p.s. termin "całkowita niezdolność do pracy" oznacza całkowita niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej"; 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 528 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie"; 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ust. 1 u.p.s.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej skargi Sąd stwierdza, iż ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy pozwalał na stwierdzenie, że T.M. spełniła łącznie ustawowe kryteria uprawniające ją do otrzymania wnioskowanego świadczenia – zasiłku stałego. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że skarżąca jest osobą samotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada stałego miejsca pobytu, nie jest nigdzie zatrudniona, jak również nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych. Zgodnie z przedłożonym orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 października 2020 r. skarżąca została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy na czas określony, do dnia 31 października 2021 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w części w jakiej utrzymuje ona, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego w kwocie 645 zł miesięcznie, na okres orzeczonej wobec strony, powołanym wyżej orzeczeniem lekarskim z dnia 15 października 2021 r., niezdolności do pracy, odpowiada obowiązującemu prawu. Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać również należy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego w części, w jakiej uchyla na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzję organu I instancji orzekającą o opłaceniu przez GOPS w D. składki zdrowotnej począwszy od 1 października 2020 r. w ustawowej wysokości do kwoty zasiłku stałego na czas trwania uprawnień do zasiłku stałego i umorzeniu postępowania organu I instancji w powyższym zakresie. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowej ze środków publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1398 z późn. zm.)- dalej: u.ś.o.z., obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Z powyższego wynika, że obowiązek opłacania składki za osoby pobierające zasiłek stały powstaje z mocy ustawy. Osoby te są objęte ubezpieczeniem od dnia przyznania zasiłku do dnia utraty prawa do zasiłku (art. 73 pkt 9 u.ś.o.z.). Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu takiej osoby do ubezpieczenia zdrowotnego przez ośrodek pomocy społecznej (kierujący zgłoszenie do ZUS) oraz po opłaceniu składki (art. 67 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 10 u.ś.o.z.). Inaczej mówiąc osoba pobierająca zasiłek stały podlega z mocy prawa obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Natomiast organ pomocy społecznej jest zobowiązany zgłosić taką osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacać składkę. Czynności dotyczące opłacania składki należą do czynności materialno-technicznych i jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. brak jest podstaw prawnych do orzekania o tej czynności w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy obu instancji, wbrew stanowisku strony skarżącej, prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny. Swoje stanowisko organy przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji wskazując fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Organy prawidłowo też wyjaśniły podstawę prawną swoich rozstrzygnięć wskazując przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Natomiast, co do podniesionych przez stronę skarżącą kwestii pominięcia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, ewidentnie ze szkodą dla dobra wspólnego (środki społeczne), dobra mocodawczyni jak również dobra pełnomocnika poprzez naruszenie jego wizerunku, wskazać należy na ogólny i nieprecyzyjny charakter podniesionych zarzutów, jak również brak jakiejkolwiek ich uzasadnienia, uniemożliwiający Sądowi ocenę ich zasadności. Niemniej jednak wbrew stanowisku strony skarżącej, działania procedujących w sprawie organów administracji publicznej miały niewątpliwie na celu dobro skarżącej, o czym świadczy przyznanie, zgodnie z jej żądaniem, wnioskowanego zasiłku stałego, w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. k.ż.