II SA/Łd 227/24

Dnia 24 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2024 roku znak: SKO.4170.2.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2024 r. znak: SKO.4170.2.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Na podstawie zarządzeń Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 marca 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk 19 egzemplarzy skargi wraz z załącznikami w kwocie 180,50 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 kwietnia 2024 r., jednak wymagany wpis i wymagana opłata kancelaryjne nie zostały uiszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga jest pismem wszczynającym postępowanie sądowe, od którego na podstawie art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), pobiera się wpis sądowy. Zgodnie natomiast z art. 235a p.p.s.a. opłatę kancelaryjną pobiera się również za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3a p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, wnosząc skargę w formie dokumentu elektronicznego, nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi i nie uiściła opłaty kancelaryjnej za wydruk 19 egzemplarzy skargi wraz z załącznikami w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. W związku z powyższym na mocy zarządzeń Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 marca 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 180,50 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Odpisy powyższych zarządzeń doręczono skarżącej w dniu 2 kwietnia 2024 r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej upłynął w dniu 9 kwietnia 2024 r. (we wtorek). Mimo upływu zakreślonego terminu oraz pouczenia o konsekwencjach uchylenia się od wykonania wezwania, skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi oraz nie uiściła wymaganej opłaty kancelaryjnej, co z kolei uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 oraz art. 220 § 3a p.p.s.a. okoliczność ta zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi. Odnosząc się do pisma skarżącej z dnia 8 kwietnia 2024 r., w którym oświadczyła, że "rezygnuje w związku z wysokimi kosztami sądowymi" zauważyć trzeba, że cofnięcie skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona (nie zawiera braków formalnych, uiszczony został wpis, opłata kancelaryjna), co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Wobec tego oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 220 § 3a p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.