II SA/Łd 228/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie ze skargi T. M. i M. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego utwardzenia działki budowlanej na składowanie węgla i materiałów budowlanych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną T. M. II SA/Łd 228/10 UZASADNIENIE W dniu 10 marca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga T. M. i M. Ż. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego utwardzenia działki budowlanej na składowanie węgla i materiałów budowlanych. Postanowieniem z dnia 26 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.Ż. z uwagi na nieuzupełnienie braków skargi. W dniu 22 czerwca 2010r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej T. M. zatytułowane "sprzeciw", kwestionujące prawidłowość postanowienia Sądu z dnia 26 maja 2010r. o odrzuceniu skargi M. Ż.. W uzasadnieniu pisma strona argumentowała, iż stosownie do art. 51 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła skargę wspólnie z M. Ż., stąd oryginał skargi jest tylko jeden. Strona zakwestionowała prawidłowość żądania złożenia odpisu skargi podpisanego przez obie skarżące. Zwróciła uwagę na wezwanie Sądu z dnia 1 kwietnia 2010r. skierowane do M. Ż., podobnie w postępowaniu administracyjnym w ramach prowadzonego postępowania, podkreślając, że nie ma wątpliwości, iż M. Ż. nie jest stroną postępowania tak sądowego, jak i administracyjnego. Reasumując podkreśliła, iż jej zdaniem popełniony błąd miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie odrzucenia skargi M. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przy czym w przypadku, gdy skargę kasacyjną wnosi strona niebędąca podmiotem wymienionym w art. 175 §2 w/w ustawy tj. m.in. prokuratorem, notariuszem, profesorem prawa, skarga kasacyjna winna zostać sporządzona przez wykwalifikowanego pełnomocnika, jakim jest m.in. adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych – art. 175 §1 i §3 p.p.s.a. W przywołanej regulacji prawnej ustawodawca sformułował tzw. przymus adwokacki, który ma na celu zapewnienie by skarga kasacyjna charakteryzowała się odpowiednim poziomem merytorycznym i formalnym. Od adwokata lub radcy prawnego można bowiem, i należy, wymagać znajomości przepisów prawa obowiązujących w postępowaniu sądowym, w szczególności wysokich wymogów formalnych, które musi spełniać skarga kasacyjna, a których niezachowanie grozi odrzuceniem skargi bez jej merytorycznego rozpoznania. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "sporządził" pozwala przyjąć, iż przymus adwokacki dotyczy wyłącznie sporządzenia skargi przez jedną z osób wymienionych w art. 175 §1 p.p.s.a., natomiast zgodnie z art. 173 §2 p.ps.a. wniesiona może zostać już przez samą stronę skarżącą. Aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowo-administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 p.p.s.a.), 2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 p.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 p.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 p.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.) (wyrok NSA z dnia 9 marca 2006r., sygn.akt II OSK 523/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 198193). Z kolei jak wynika z art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wprawdzie skarżąca T. M. swoje pismo z dnia 16 czerwca 2010r. zatytułowała "sprzeciw" i w kolejnym piśmie z dnia 2 lipca 2010r. podtrzymało swoje stanowisko w tym względzie, to jednak lektura przedmiotowego pisma nakazuje jego zakwalifikowanie jako skargi kasacyjnej. Tym bardziej, iż środek ten został złożony w terminie otwartym do złożenia właśnie skargi kasacyjnej, natomiast po upływie terminu do złożenia sprzeciwu, stosownie bowiem do art. 259 §1 p.p.s.a. sprzeciw wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Istotniejsze jest jednak to, iż sprzeciw służy od zarządzeń i postanowień wydanych w wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (art. 259 i art. 258 p.p.s.a.). Natomiast od postanowień, takich jak postanowienie o odrzuceniu skargi M. Ż. z dnia 26 maja 2010r., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.). Reasumując, mając na uwadze, iż o właściwej kwalifikacji pisma świadczy nie jego tytuł, ale okoliczności danej sprawy i zawarta w tym piśmie argumentacja, za prawidłową należy uznać kwalifikację przedmiotowego pisma strony jako skargi kasacyjnej. Analizując dalej sprawę wniesiony przez skarżącą środek nie może prowadzić do podważenia prawidłowości postanowienia Sądu z dnia 26 maja 2010r. Zauważyć bowiem należy, iż pomimo obszernego pouczenia o sposobie, terminie i wymaganiach formalnoprawnych skargi kasacyjnej, T. M. złożyła pismo sporządzone i podpisane osobiście przez siebie. Tym samym niewątpliwie nie został zachowany określony w przepisie art. 175 §1 p.p.s.a. przymus adwokacki, skarga kasacyjna nie została sporządzona przez podmiot wykwalifikowany tj. adwokata lub radcę prawnego. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 w/w ustawy i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 w/w ustawy (postanowienie NSA z dnia 18 października 2004r., sygnatura akt FZ 308/04, niepubl.). Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. ar