II SA/Łd 23/15

Dnia 18 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 roku sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości z naruszeniem przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz S. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosków S. M. i U. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliło własną wcześniejszą decyzję z dnia [...], nr [...] i stwierdziło, iż decyzja z dnia [...], nr [...] zatwierdzająca podział nieruchomości została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Kierownik Wydziału Gospodarki Gruntami i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta w B. decyzją nr [...] wydaną w dniu [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B., zatwierdził projekt podziału nieruchomości – działka nr ewid. 340 i 528 – położonej w B. Pismem z dnia 27 stycznia 1997 roku S. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] na mocy art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") wskazując, iż przesłanką podziału była zgodność tegoż podziału z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, a takowy w momencie wydawania decyzji nie obowiązywał. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...] – na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. – zawiesił postępowanie z wniosku S. M. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Pismem z dnia 28 października 2013 roku S. M. wniósł o podjęcie zawieszonego na mocy postanowienia z dnia [...] postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], a następnie, pismem z dnia 9 lipca 2014 roku – na mocy art. 65 K.p.a. – przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P., jako organowi właściwemu w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] przyjmując, iż – wbrew twierdzeniom S. M. – wspomniana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. We wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy S. M. oraz U. Z. domagając się wydania decyzji odpowiadającej prawu podnieśli, iż organ nie dopatrzył się w sprawie wystąpienia którejkolwiek z podstaw wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a., ale organ nie poddał analizie prawnej procedury podziału. Podział nieruchomości został przeprowadzony w taki sposób, że budowane już wówczas obiekty handlowe częściowo znalazły się na terenie przeznaczonym pod komunikację. Ponadto – zdaniem wnioskodawców – Prezydent Miasta B. nie powinien orzekać w sprawie podziału gruntu, który wówczas pozostawał w jego posiadaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliło własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] oraz stwierdziło wydanie decyzji z dnia [...] z naruszeniem przepisów o właściwości. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż – wbrew twierdzeniom S. M. i U. Z. – decyzja z dnia [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nieruchomość oznaczona nr 340 i 528 podlegała zasadom podziału określonym w przepisach ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1989 roku nr 14, poz. 74 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] i tak stosownie do treści art. 12 ust. 1 tej ustawy, podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji S. M. wskazał, że wbrew temu przepisowi, podział został zaopiniowany w oparciu o założenia do planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, gdy dla tego terenu obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...]. Jednakże, zgodnie z art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1989 roku nr 17, poz. 99 ze zm.), na obszarach dla których nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzje wpływające na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów podejmuje właściwy terenowy organ administracji państwowej na podstawie posiadanych materiałów do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi, po dokonaniu uzgodnień z zainteresowanymi organami oraz spełnieniu wymagań określonych w przepisach szczególnych. Niewątpliwie uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia założeń do miejscowego planu perspektywicznego zagospodarowania przestrzennego miasta B. do 2010 roku, zatwierdzone zostały założenia do tego planu. W § 6 tej uchwały znalazł się zapis, iż uchylona została uchwała Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...], nr [...] zatwierdzająca dotychczas obowiązujący plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, a założenia do planu stanowią podstawę do prowadzenia gospodarki przestrzennej w mieście. W związku z uchyleniem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalone założenia do planu mogły stanowić podstawę podziału nieruchomości. Zgodnie z wyrysami (zarówno w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym w 1986 roku, jak i w założeniach do nowego planu, zatwierdzonych w 1990 roku) teren, na którym położone były dzielone działki, przeznaczony był pod budownictwo mieszkaniowe o wysokiej intensywności zabudowy – osiedle A. Zdaniem organu, osiedle mieszkaniowe to nie tylko budynki mieszkalne, ale także handel, usługi i infrastruktura społeczna, a zgodność podziału nieruchomości z planem dotyczy przede wszystkim przeznaczenia terenu. Tak więc – w ocenie organu – gdyby nawet w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości powołany został nieodpowiedni akt, na podstawie którego określone zostało przeznaczenie nieruchomości, nie zmieniłoby to faktu, że podziału nieruchomości dokonano zgodnie z przeznaczeniem terenu. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości należy interpretować w ten sposób, iż w braku sprzeczności projektu podziału z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, rejonowy organ ma obowiązek zatwierdzić projekt podziału. Z powołanego przepisu wynika, iż podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Innych przesłanek, warunkujących podział, ww. ustawa nie przewidywała. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców organ wyjaśnił, iż nie można uznać za mające wpływ na rozstrzygnięcie argumenty, iż na objęty podziałem teren wydany został plan realizacyjny budowy pawilonów handlowych wraz z komunikacją mającą te pawilony obsługiwać, oraz że zatwierdzony podział miał służyć przeniesieniu własności działek wraz z pawilonami na inwestorów, jak również, że działka budowlana pod pawilonem handlowym została wyodrębniona w sposób niepokrywający się z budynkiem. Wskazane okoliczności nie świadczą o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Analiza w zakresie prawidłowości wytyczenia granic nowopowstałych działek mogła być przeprowadzona w toku zwykłego postępowania, ale nie może być przedmiotem postępowania nieważnościowego, bowiem wówczas nie ma miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w trybie zwykłym. Za uzasadniony Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzut, iż Prezydent Miasta B. nie był organem właściwym do wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, aczkolwiek z innych względów niż przedstawione przez wnioskodawców. Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym w 1990 roku, podział nieruchomości następował na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej, zatwierdzającej projekt podziału. Przepisy art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym (Dz. U. nr 16, poz. 95 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1, 3 i art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. nr 21, poz. 123 ze zm.) dawały podstawy do przeniesienia kompetencji między organami, w drodze porozumienia. W aktach sprawy znajduje się porozumienie w sprawie powierzenia prowadzenia zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, zawarte w dniu [...] pomiędzy Prezydentem Miasta B., a Kierownikiem Urzędu Rejonowego w B., na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym, art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. w sprawie przejęcia zadań z zakresu administracji rządowej za zgodą Wojewody [...]. Stosownie do § 1 wskazanego porozumienia, Kierownik Urzędu Rejonowego w B. powierzył Prezydentowi Miasta B. prowadzenie spraw należących do jego właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, określonych w załączniku do porozumienia, stanowiącym jego integralną część. Z § 2 porozumienia wynika, iż w decyzjach administracyjnych właściwy organ gminy powołuje się na to porozumienie, obok obowiązujących w sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego. Porozumienie – zgodnie z § 10 – wchodzi w życie z dniem [...]. Decyzja zatwierdzająca podział została wydana w dniu [...], zatem jest późniejsza od zawartego porozumienia. Jak zaakcentowało Kolegium, nie można w sprawie jednak pomijać okoliczności, iż art. 40 ust. 3 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej, wprowadzał wymóg ogłoszenia porozumienia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Akt co do którego ustanowiono ustawowy nakaz jego ogłoszenia, nie może stać się obowiązującym prawem tak długo, jak długo obowiązek ten nie zostanie spełniony. W ocenie organu, warunek ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym porozumień w sprawie przekazania kompetencji przez terenowe organy rządowej administracji ogólnej organom samorządowym w trybie art. 8 ust. 1 lub art. 40 ust. 1 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej, jest jednocześnie warunkiem mocy obowiązującej porozumienia. Z racji tego, że Prezydent Miasta B. nie odnalazł dokumentów dotyczących ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym porozumienia z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, iż wspomniane porozumienie, które miało stanowić podstawę do wydania przez Prezydenta Miasta B. decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, nie weszło w życie. Konsekwencją tego jest pogląd, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] zatwierdzająca podział nieruchomości, została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie – jak wskazało Kolegium – nie można stwierdzić nieważności tej decyzji, bowiem od jej doręczenia upłynęło 10 lat. Uwzględniając treść art. 156 § 2 K.p.a. Kolegium stwierdziło wydanie decyzji z dnia [...] zatwierdzającej podział nieruchomości z naruszeniem przepisów o właściwości. W skardze do sądu administracyjnego S. M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], jako naruszającej prawo, w szczególności przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jak podkreślił autor skargi, na podstawie art. 18 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wydane zostało przez Radę Ministrów w dniu 16 września 1985 roku rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, rozgraniczania i podziału nieruchomości. W § 16 ust. 2 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział wskazano, iż wielkość działek projektuje się z uwzględnieniem ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego, położenia nieruchomości, uzbrojenia terenu, rodzaju zabudowy, a także zasad ochrony środowiska i kształtowania krajobrazu. Zapis ten – w ocenie skarżącego – pozostaje w sprzeczności z poglądem organu, że sprzeczność podziału z realizowanymi już pawilonami handlowymi pozostawała bez wpływu na wynikający z prawa obowiązek projektowania działek w zgodności z rodzajem realizowanej zabudowy. Z akt sprawy nie można doczytać się założeń do planu, a bardziej ich zapisu pozwalającego organowi zweryfikować i potwierdzić, że zatwierdzony podział jest z tymi założeniami zgodny w zakresie ustaleń przewidzianych w rozporządzeniu (a jest to przepis szczególny, o którym mowa w art. 47 ust. 4 ustawy o planowaniu przestrzennym). Naruszenie prawa – zdaniem S. M. – stanowi również niekompletność materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy. Akta zawierają wprawdzie kopię uchwały nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...], którą zatwierdzono założenia do planu miejscowego, a które to założenia zgodnie z § 1 uchwały stanowiły załączniki do uchwały. W aktach sprawy znajdują się jedynie pojedyncze kserokopie z bliżej nieokreślonych i nieuporządkowanych fragmentów rysunków planistycznych, jednak nie można na nich zidentyfikować obszaru stanowiącego przedmiot postępowania, ani zapisu, że stanowią one załącznik do uchwały. Akta nie zawierają również wyodrębnionych oryginalnych lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem akt postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, a zakończonego decyzją zatwierdzającą podział działek. Skoro w uzasadnieniu decyzji zatwierdzającej podział działek znajduje się zapis o zgodności podziału z założeniami do planu zagospodarowania, to nie mógł to być zapis gołosłowny, niepoparty stosownymi dowodami w postaci tychże założeń do planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Tytułem wstępu wskazać należy, że w stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca wcześniejszą decyzję tego organu oraz stwierdzająca wydanie decyzji o podziale nieruchomości z naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia powołanej decyzji, u podstaw stwierdzenia wydania decyzji o podziale nieruchomości z naruszeniem prawa legło przekonanie organu, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zważyć zatem należy, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym z powołaniem się na przepis art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Natomiast – stosownie do art. 156 § 2 K.p.a. – nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyny wymienionej m.in. w § 1 pkt 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przystępując do rozważań natury merytorycznej należy wyjaśnić, że w przepisie art. 16 § 1 K.p.a. ustawodawca ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych, dopuszczając jednak od tej reguły wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane zostało przepisami art. 156 – 159 K.p.a. Przedmiotem postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wad kontrolowanej decyzji, taksatywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. W sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż decyzja o podziale nieruchomości została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem została wydana przez Prezydenta Miasta B. działającego – na mocy porozumienia z dnia [...]– z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B.. Rzeczone porozumienie zostało zawarte w trybie art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym oraz art. 8 ust. 1, 3 i art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej. Jak niewątpliwie słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przepis art. 40 ust. 3 ustawy o terenowych organach administracji rzędowej wprowadził wymóg ogłoszenia porozumienia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Prawidłowo także organ powiązał skutek braku promulgacji porozumienia zawartego w trybie ww. przepisów z wejściem w życie tegoż porozumienia. Niemniej jednak – w ocenie składu orzekającego – nie jest uzasadniony pogląd organu, iż okoliczność nieodnalezienia przez Prezydenta Miasta B. dokumentów dotyczących publikacji porozumienia w organie promulgacyjnym, jest jednoznaczna z tym, że takowej publikacji nie było. Dostrzec należy, iż Prezydent Miasta B. w piśmie z dnia 7 listopada 2014 roku napisał, iż "nie zostały odnalezione dokumenty, które dotyczyłyby ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym porozumienia z dnia [...]". W ocenie składu orzekającego z takiego sformułowania nie można – w świetle zasady praworządności – wyprowadzić wniosku o braku ogłoszenia porozumienia w odpowiednim akcie. Wspomniana zasada praworządności wynikająca z treści art. 6 K.p.a. zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie (okoliczność ta w sprawie nie jest wątpliwa) oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2012 roku, sygn. akt: VI SA/Wa 2371/11 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 maja 2010 roku, sygn. akt: II SA/Go 109/10). Zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej zobowiązane są do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W świetle wymagań, które organom stawiają przepisy art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. – w ocenie sądu – nie można przyjąć, że kwestia publikacji porozumienia zawartego w trybie art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym oraz art. 8 ust. 1, 3 i art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej, została wyjaśniona w sposób niewątpliwy. Zdaniem składu orzekającego zapis zawarty w piśmie Prezydenta Miasta B. nie pozwala na przyjęcie, że porozumienie na pewno nie zostało ogłoszone w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W celu ustalenia tej okoliczności w sposób bezsporny organ rozważyć winien podjęcie także innych działań, w tym przykładowo zwrócenie się do archiwum państwowego, które gromadzi archiwalne wydania wojewódzkich dzienników urzędowych ze stosownym zapytaniem, przeszukanie zasobów tegoż archiwum lub zwrócenie się do organu wydającego wojewódzki dziennik urzędowy z odpowiednim zapytaniem. Organ tych działań nie podjął opierając wydane w sprawie rozstrzygnięcie na treści pisma Prezydenta Miasta B. z dnia 7 listopada 2014 roku, czym – w świetle przedstawionych uwag – naruszył przepis art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Nadto, za uzasadniony skład orzekający uznał argument podniesiony w treści skargi wskazujący na niekompletne zgromadzenie materiałów dowodowych stanowiących podstawę wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Słusznie skarżący dostrzegł, iż dołączone do akt administracyjnych kserokopie dokumentów z zakresu planowania przestrzennego, które służyły ocenie czy decyzja o podziale nieruchomości zgodna była z miejscowymi przepisami planistycznymi, są niekompletne i nieczytelne. Zdaniem skarżącego, decyzja o podziale nieruchomości wydana w 1990 roku rażąco narusza prawo bowiem nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem w dacie wydania tej decyzji nie obowiązywał takowy plan. Odnosząc się do tej kwestii słusznie organ administracji wskazał, iż wobec tego, iż istotnie w dacie wydania decyzji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to do oceny tej zgodności uwzględnić należy inne dokumenty, o których mowa w art. 47 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym. Przepis ten określa, iż decyzje wpływające na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów (a za takową uznać należy decyzję o podziale gruntu) podejmuje właściwy terenowy organ administracji państwowej na podstawie posiadanych materiałów do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi, po dokonaniu uzgodnień z zainteresowanymi organami oraz spełnieniu wymagań określonych w przepisach szczególnych. Innymi słowy, gdy nie było dla określonego terenu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ powinien wziąć pod uwagę wymienione w zacytowanym przepisie dokumenty. Zatem w chwili obecnej oceniając czy decyzja o podziale nieruchomości jest, bądź nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ powinien dokonać analizy tych dokumentów. Dokumenty te, z uwagi na to, iż nie stanowią przepisów obowiązującego prawa (nie są aktami prawa miejscowego), powinny być dołączone do akt administracyjnych, bowiem są niezbędne z procesie oceny legalności kwestionowanych rozstrzygnięć organów administracji. Brak tych dokumentów (a także ich niekompletność, bądź nieczytelność) narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w określonej części oraz zgromadzenia kompletu akt administracyjnych, sąd za przedwczesne uznał odniesienie się do pozostałych argumentów podniesionych w treści skargi. Ocena zasadności tych zarzutów będzie możliwa dopiero po zgromadzeniu w aktach administracyjnych wszystkich dokumentów. Konkludując sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. Sąd w punkcie drugim wyroku stwierdził, na mocy art. 152 P.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast o zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił w punkcie trzecim wyroku opierając to rozstrzygnięcie na treści art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 200 zł złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. ms