II SA/Łd 232/13

Dnia 4 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce samowolnie wybudowanej wiaty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. a.bł. Skargą z dnia 26 lutego 2013r. W. B. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce samowolnie wybudowanej wiaty. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który uzasadnił okolicznością, ich w chwili obecnej brak jest możliwości rozbiórki przedmiotowej wiaty, gdyż jej wykonawca odmówił wykonania prac rozbiórkowych z uwagi na niesprzyjające warunki pogodowe w okresie zimowym, jednocześnie zobowiązując się do dokończenia rozbiórki do końca kwietnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wskazał okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza argumentami odnoszącymi się do niesprzyjających warunków pogodowych oraz do zlecenia rozbiórki przedmiotowej wiaty firmie budowlanej i uzgodnienia terminu rozbiórki na kwiecień 2013r. skarżący nie wykazał, że żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi jest uzasadnione. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, natomiast obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena zarówno argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 705/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto należy zwrócić uwagę, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku. Nałożony zatem na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uprawomocnieniu się orzeczenia w tym przedmiocie, świadczenie to będzie podlegało zwrotowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskującego o wstrzymanie wykonania aktu oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 404/12; z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II GSK 385/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione tylko i wyłącznie takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem skarżący w uzasadnieniu swojego wniosku w żaden sposób nie wykazał, że zapłata nałożonej grzywny spowoduje takie pogorszenie jego sytuacji materialnej, które doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.