II SA/Łd 233/24

Dnia 21 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, , Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2024 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 lutego 2024 roku nr 20/2024 znak: WOP.7721.172.2023.BZ w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i stwierdzenie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 2 czerwca 2023 roku, nr 48/2023; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżącego M. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. II SA/Łd 233/24 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M.D. na od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 2 lutego 2024 r. (Nr 20/2024), którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 2 czerwca 2023 r. (Nr 48/2023) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w G. Z akt sprawy wynika, że pismem z 10 maja 2021 r. M.D. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie kontroli zgodności z projektem budowlanym inwestycji realizowanej w G. ul. [...], wskazując, że inwestycja realizowana jest niezgodnie z projektem budowlanym, a ponadto zachodzi prawdopodobieństwo, że budowany jest de facto budynek przeznaczony na wynajem pokoi, w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dodatkowo M.D. wskazał, że inwestor dokonał znacznego podwyższenia terenu, co zakłóciło gospodarkę wodną. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej 9 czerwca 2021 r., na nieruchomości przy ul. [...] w G. realizowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie pozwolenia na budowę z 5 marca 2019 r., wydanego przez Starostę Zgierskiego. Rozpoczęcie budowy zgłoszono w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowalnego w Zgierzu 18 kwietnia 2019 r. Na dzień przeprowadzenia czynności, stwierdzono następujący stan zaawansowania robót: wykonano częściowo ściany konstrukcyjne w kondygnacji parteru, stwierdzono wykonanie piwnicy - kondygnacji nieobjętej pozwoleniem na budowę - pod całością kondygnacji parteru, wysokość piwnicy ok. 200 cm., strop nad piwnicami wymurowany w całości, stwierdzono wykonanie dwóch wejść do piwnicy, budynek został wyniesiony o ok. 1 m. w stosunku do pierwotnego terenu działki, widoczne ślady niwelacji terenu, nawieziono piasek. Ponadto wykonano pomiar bryły na wysokości fundamentów, szerokość elewacji od strony ul. [...] - elewacja południowa - 15,80 m., szerokość elewacji od strony wschodniej - 24,30 m. Wymiary bryły zgodne z projektem zagospodarowania terenu. Wykonano pomiar do ogrodzenia od strony wschodniej - 7,25 m. Stwierdzono istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego - wykonanie dodatkowej kondygnacji (piwnicy) pod całością budynku. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną. Po wszczęciu postępowania administracyjnego postanowieniem z 14 czerwca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane, nakazał inwestorowi – M.B. wstrzymanie prowadzenia spornych robót budowlanych. Decyzją z 12 lipca 2021 r. organ szczebla powiatowego, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia do dnia 30 września 2021 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Zgierzu 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Następnie do organu stopnia powiatowego 22 października 2021 r. wpłynęło pismo M.D. odnośnie uznania za stronę w toczącym się postępowaniu, w którym wskazał, że na skutek prowadzenia robót budowalnych na sąsiedniej działce doszło do zakłócenia gospodarki wodnej na skutek znacznego podniesienia terenu na sąsiedniej nieruchomości. Pismem z 10 lutego 2022 r. organ I instancji udzielił odpowiedzi pełnomocnikowi M.D. w przedmiocie braku uznania M.D. za stronę w toczącym się postępowaniu, wskazując, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie jest do tego wystarczający. Pismami z 18 lutego i 18 maja 2022 r. M.D. ponownie zwrócił się do organu szczebla powiatowego z wnioskiem o ustanowienie go stroną w toczącym się powstępowaniu. W odpowiedzi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Decyzją z 27 maja 2022 r. (oczywista omyłka w zakresie oznaczenia daty wydania aktu administracyjnego została sprostowania postanowieniem organu I instancji z 18 lipca 2022 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na dz. o nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w G., obręb [...] , przedłożony przez M. B. w ramach obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 12 lipca 2021 r. Ponadto, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Pismem z 27 czerwca 2022 r. organ odwoławczy przekazał skargę M.D. na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu, celem rozpoznania jej jako wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Dodatkowo 8 lipca 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek K.D. oraz M.K. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r. Ponadto 11 lipca 2022 r. organ I instancji przekazał organowi odwoławczemu odwołanie K.D. i M.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r. Z uwagi na brak przymiotu strony odwołujących się, postanowieniem z 24 sierpnia 2022 r. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania K.D. i M.K.. Następnie postanowieniem z 18 lipca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu wznowił na wniosek K.D. i M. K. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r., zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w G., obręb [...] . Pismem z 29 sierpnia 2022 r. organ szczebla powiatowego powiadomił M.D., że został uznany za stronę we wznowionym postępowaniu administracyjnym, a następnym pismem zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Następnie 11 października 2022 r. organ I instancji wydał decyzję, którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w G. oraz stwierdzono, że ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jednakże w wyniku wznowionego postępowania w przedmiotowej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaszła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż współwłaściciele działki sąsiedniej, tj. [...] nie uczestniczyli w zakończonym postępowaniu bez swojej winy. W dalszej części uzasadnienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż z uwagi na fakt, że z uwagi na fakt dokonania istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, za zasadne należało uznać wdrożenie procedury postępowania naprawczego, w toku którego nałożono na Inwestora obowiązek przedłożenia zamiennego projektu budowlanego, który to następnie został poddany ocenie. Organ podniósł, że przedłożony projekt został oceniony jako zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, możliwe było więc wydanie decyzji zatwierdzającej przedłożony projekt budowlany zamienny i tym samym udzielenia zgody na wznowienie robót budowlanych. Ponowna weryfikacja ww. opracowania nie doprowadziła do zmiany stanowiska organu stopnia powiatowego, także po ocenie argumentacji związanej z naruszeniem stosunków wodnych. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu I instancji brak jest podstaw do zmiany decyzji z 27 maja 2022 r., a brak udziału wszystkich podmiotów na prawach strony nie wpłynął na charakter podjętego rozstrzygnięcia, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W wyniku rozpoznania złożonych odwołań decyzją z 13 lutego 2023 r. organ odwoławczy uchylił powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując w uzasadnieniu, iż wydanie decyzji nie poprzedzało przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ ustalił, że łączna powierzchnia wyłączenia z produkcji leśnej wynosi 0,0982 ha, a ponadto organ zwrócił się do Burmistrza Głowna z prośbą o przesłanie dokumentacji zebranej w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Burmistrza Głowna z 30 listopada 2022 r. Postanowieniem z 13 marca 2023 r. organ szczebla powiatowego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie do 29 marca 2023 r., rysunku przekroju ocenianego budynku uzupełnionego o wartości rzędnych wysokościowych. W odpowiedzi na powyższe 23 marca 2023 r. pełnomocnik inwestora przedłożył wnioskowaną dokumentację. Pismem z 27 marca 2023 r. pełnomocnik M.D. wskazał, że zasadniczą kwestią uniemożliwiającą legalizację samowolę budowlaną jest zmiana stosunków wodnych oraz różnica powierzchni wyłączonej z produkcji leśnej. Wreszcie 2 czerwca 2023 r. organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie rarobót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w G. oraz stwierdzono, że ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jednakże w wyniku wznowionego postępowania w przedmiotowej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedłożona dokumentacja zamienna jest prawidłowa, a budowa nie narusza postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.D., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym, uznając że w niniejszej sprawie wysokość budynku została błędnie ustalona, a tym samym jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania odwoławczego M.D. przedłożył dokumentację zdjęciową dokumentującą sposób wykorzystania przez Inwestora ziemi z wykopu budowlanego w celu podniesienia terenu wokół kondygnacji podziemnej. Wspomnianą na wstępie decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymano w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że w analizowanej sprawie przesłanką wznowienia postępowania był fakt, że w pierwotnie prowadzonym postępowaniu bez własnej winy nie brały udziału wszystkie podmioty, którym służyła legitymacja procesowa do występowania w charakterze strony postępowania. Analiza akt sprawy wykazała, że współwłaścicielom działki o nr ewid. [...] , obręb [...] wadliwie odmówiono statusu strony w pierwotnym postępowaniu administracyjnym, tym samym organ I instancji w sposób prawidłowy wznowił postępowanie, opierając się na normie zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Najpierw czyniąc rozważania ogólne odnośnie treści art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, a następnie przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy podniósł, że wątpliwości nie budzi już kwestia naruszenia przez ocenianą inwestycję postanowień ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2409), gdyż wyłączona z produkcji leśnej powierzchnia działki o nr ewid. [...] wynosi 982 m², a po drugie, w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniona została ocenianej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynku, ustalonej w miejscowym planie na maksymalnie 10 m. Organ zauważył, że projekt zamienny zawiera rezygnację ze ścianek kolankowych, co pozwala inwestorowi na zachowanie wymaganej wysokości - w badanej sprawie mamy do czynienia z całkowitym przeprojektowaniem poddasza, które utraciło swój użytkowy charakter. Odnosząc się do zarzutu, iż "organ poprzestał na wyjaśnieniach inwestora i dokonanych przez niego pomiarach wysokości budynku już po nasypaniu ziemią terenu inwestycji [...]", jedyne wiarygodne ustalenia w tej kwestii mogłyby powstać na podstawie dowodów przeprowadzonych bezpośrednio przez organ administracji, w związku z decyzją Burmistrza Głowna nakazującą inwestorowi przywrócenie poziomu gruntu do stanu poprzedniego. Czynności tych PINB w Zgierzu zaniechał" organ wskazał, iż z dokumentacji projektowej pierwotnej wynika, że rzędna poziom gruntu wynosiła 133,05 m npm (133,35 m npm - "poziom zero" wyżej od poziomu gruntu o 30 cm od strony wejścia do budynku) i do takiego stanu zgodnie z decyzją Burmistrza Głowna z 30 listopada 2022 r. inwestor winien doprowadzić teren przy budynku. Z pomiarów geodezyjnych wynika, że aktualna rzędna terenu przy wejściu do budynku (po podwyższeniu) wynosi 133,33 m npm. Natomiast z dokumentacji projektowej zamiennej wynika, iż budynek będzie mieć wysokość 9,76 m i jego rzędna bezwzględna będzie wynosić 142,97 m npm w kalenicy. Tak więc w sytuacji usunięcia nawiezionej ziemi do pierwotnej rzędnej terenu, czyli do 133,05 m npm budynek nie przekroczy 10 metrów, a jego wysokość będzie wynosiła 9,92 (142,97mnpm - 133,05 m npm = 9,92 m). Należy wskazać pomimo zmiany wysokości rzędnej poziomu parteru z rzędnej 133,35m npm, na 134,60 m npm poprzez rezygnację ze ścian kolankowych i zmianę wysokości poddasza finalnie budynek będzie mieć wysokość zgodną z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizując przedłożoną dokumentację oraz stan faktyczny sprawy, organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące możliwość zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego, a tym samym zakończenia postępowania naprawczego. Ponadto organ zauważył, że decyzja organu I instancji z 27 maja 2021 r. zobowiązuje inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, tak więc rzeczona inwestycja będzie oceniana pod kątem zgodności z przepisami także po zakończeniu procesu budowlanego. Odnosząc się do treści odwołania, organ wyjaśnił, że na chwilę obecną brak jest podstaw do kwestionowania zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, iż oceniany budynek mieszkalny nie przekracza 10 m wysokości, tak więc jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wywiódł M.D., który zarzucił naruszenie: - art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej prawo, - art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie czynności w zakresie postępowania wyjaśniającego oraz właściwego uzasadnienia decyzji, - art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawną odmowę uchylenia naruszającej prawo decyzji, wobec której wznowiono postępowanie administracyjne, - art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie i zaakceptowanie decyzji organu nadzoru budowlanego w przedmiocie legalizacji inwestycji niezgodnej z przepisami. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania od organu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że jest współwłaścicielem działki nr [...] z obr. [...] sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji objętej decyzją Starosty Zgierskiego z 5 marca 2019 r. o pozwoleniu na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w G.. Inwestycję powyższą nazwano "budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym", pomimo iż z treści projektu budowlanego wynikało, że będzie to budynek usługowy (pensjonat lub hostel), w którym zaprojektowano liczne pokoje z osobnymi wejściami do budynku. W trakcie budowy inwestor dokonał samowolnych istotnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu, polegających na wykonaniu kondygnacji podziemnej częściowo wyniesionej nad poziom terenu, co spowodowało zwiększenie wysokości budynku ponad normę dopuszczoną przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na skutek interwencji skarżącego, PINB w Zgierzu wszczął postępowanie naprawcze wobec samowoli budowlanej. Organ odmawiał skarżącemu i innym stronom prawa udziału w tym postępowaniu, co umożliwiło udzielenie inwestorowi prawa do kontynuacji inwestycji i jej zaawansowania, zanim strony uzyskały dostęp do uczestnictwa w sprawie. Starając się "obniżyć" wysokość budynku do wymiaru ustalonego planem miejscowym na 10m, inwestor dokonał nadsypania dolnej kondygnacji ziemią z wykopu budowlanego w celu podniesienia poziomu terenu. Na skutek tych działań nastąpiła zmiana ukształtowania terenu, prowadząca do niekorzystnej ingerencji w stosunki wodne, powodującej spływ wód opadowych na nieruchomość skarżącego, co ogranicza możliwości jej zabudowy w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem strony okoliczność ta została udokumentowana: opinią geotechniczną skierowania spływu wód opadowych na nieruchomość sąsiednią z czerwca 2022 r. załączoną do akt sprawy wniosku o wznowienie postępowania oraz ostateczną decyzją Burmistrza Głowna z 30 listopada 2022 r. nakazującą inwestorowi - M.B. właścicielowi działki nr [...] obręb [...] położonej w G. ul. [...] przywrócenie gruntu do stanu poprzedniego. M.D. oraz pozostali współwłaściciele dz. nr [...] z obr. [...] , pomimo posiadania interesu prawnego wynikającego z okoliczności wyżej opisanych, nie zostali przez organ administracji uwzględnieni jako strony w postępowaniu legalizacyjnym. Z powyższych względów uzasadnione było wznowienie postępowania. W postępowaniu wznowionym skarżący wskazywał liczne nieprawidłowości w ustaleniach PINB w Zgierzu, takie jak: - niezgodność deklarowanej przez inwestora funkcji zabudowy (budynek jednorodzinny) z jej faktycznym przeznaczeniem wynikającym z treści projektu (budynek usługowy); - niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu, wynosząca ponad 10 m.; - wydanie decyzji PINB w Zgierzu Nr 70/2022 o zatwierdzeniu dokumentacji budowlanej w warunkach dalszego obowiązywania ostatecznej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę; - zatwierdzenie zaskarżoną decyzją PINB Nr 70/2022 dokumentacji budowlanej nie zawierającej projektu technicznego, pomimo wszczęcia postępowania legalizacyjnego po zmianie ustawy - Prawo budowlane, wprowadzającej obowiązek przedstawienia projektu technicznego; - niezgodność projektu budowlanego z wydaną dla inwestycji decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 28 sierpnia 2018 r. o zezwoleniu na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej (w zezwoleniu: 492 m2, w projekcie budowlanym 638,41 m2); - niezgodność inwestycji z przepisami w zakresie zakazu kierowania wód opadowych na nieruchomość sąsiednią. W odniesieniu do sprawdzenia funkcji budynku, zgodności wysokości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zmian ukształtowania terenu, PINB w Zgierzu ograniczył się do badania treści zatwierdzonego przez siebie projektu budowlanego i pozyskania wyjaśnień od projektanta. Skarżący zauważył, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołania w zakresie obowiązku inwestora doprowadzenia terenu inwestycji do stanu zgodności z prawem - usunięcia nasypanej ziemi z wykopu budowlanego, ani do dowodów i zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił ponadto, dlaczego organy nadzoru budowlanego konsekwentnie uchylają się od dokonania czynności sprawdzających stan faktyczny sprawy, opierając się wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora co do treści projektu i sposobu realizacji inwestycji. W ocenie skarżącego błędne i niepełne ustalenia WINB w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy doprowadziły do naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a., to jest do niezasadnej odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu dokumentacji w postępowaniu legalizacyjnym i bezpodstawnego uznania, że w wyniku uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący podtrzymał zarzut, iż w projekcie budowlanym przewidziano budowę budynku usługowego, który dla celów przeprowadzenia postępowania o pozwolenie na budowę został nazwany "budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym". Skarżący podtrzymał stanowisko, że inwestor w postępowaniu legalizacyjnym obowiązany był przedstawić projekt techniczny, czego nie uczynił. Pierwotny projekt budowlany dla budynku na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w G. został zatwierdzony decyzją Starosty Zgierskiego z 5 marca 2019 r. i sprawa ta została na tym etapie zakończona. Postępowanie legalizacyjne prowadzone przez PINB w Zgierzu w roku 2022 r. było otwarciem nowej sprawy administracyjnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i powinno być prowadzone na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących. Skarżący podtrzymał stanowisko, że z przebiegu sprawy wynika, że inwestor przeprowadził swego rodzaju "etapowanie" ubiegania się o prawo realizacji obiektu na terenie dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w G., w ten sposób że początkowo zaprojektowano i zatwierdzono decyzją Starosty Zgierskiego z 5 marca 2019 r. projekt budowlany dla budynku bez podpiwniczenia o dopuszczonej na tym terenie wysokości 10 m. Następnie podczas budowy dokonano samowoli budowlanej w postaci wybudowania kondygnacji podziemnej, a ziemię z wykopu budowlanego rozsypano na działce inwestora, podnosząc rzędną poziomu terenu o ponad 1 m. Na skutek powyższego, decyzją PINB w Zgierzu z 27 maja 2021 r. w postępowaniu legalizacyjnym zatwierdzono dokumentację projektową i zezwolono na kontynuację robót budowlanych dla budynku z podpiwniczeniem, o wysokości poniżej 10 m, ale liczonej od nowej rzędnej poziomu terenu. Skarżący zauważył, że w organom już przedstawił dowody w postaci opinii geotechnicznej skierowania spływu wód opadowych na nieruchomość sąsiednią z czerwca 2022 r. oraz ostateczną decyzję Burmistrza Głowna z 30 listopada 2022 r. nakazującą inwestorowi przywrócenie gruntu działki nr [...] obręb [...] położonej w G. ul. [...] do stanu poprzedniego. Dokumenty te potwierdzają zarzut, że z powodu zakłócenia stosunków wodnych inwestor został zobowiązany do przywrócenia pierwotnego poziomu terenu, czego nie wykonał. W rezultacie, poziom terenu musi zostać obniżony, co skutkuje przekroczeniem przez budynek normy wysokości. PINB w Zgierzu odniósł się do powyższej kwestii w ten sposób, że ustalił na str. 7 uzasadnienia decyzji Nr 48/2023, iż "poziom gruntu przy ścianie realizowanego budynku jest wyższy od poziomu gruntu przy granicy z działką sąsiednią. Zatem poziom terenu przylegającego do budynku został podwyższony w porównaniu do poziomu trenu sprzed rozpoczęcia budowy. Jednakże doszło do tego na samym początku inwestycji i stanowiło odstępstwo od projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo jako zmiana od pierwotnego projektu budowlanego została ona uwzględniona w projekcie budowlanym zamiennym." Tym samym organ I instancji dowodzi prawidłowości projektu budowlanego powołując się na fakt, że został on zatwierdzony przez ten organ. WINB w tej sprawie, badając legalność rozstrzygnięć inspektora powiatowego, ograniczył się do przyznania racji inspektorowi powiatowemu, w oparciu o jego wyjaśnienia. Skarżący zarzucił organom nadzoru budowlanego, że stan faktyczny sprawy został oceniony wyłącznie na podstawie wyjaśnień projektanta inwestycji. Organy nadzoru budowlanego nie podjęły natomiast żadnych samodzielnych czynności wyjaśniających, takich jak oględziny terenu inwestycji i zlecenie niezależnego pomiaru poziomu gruntu i wysokości budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 powoływanej ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w sposób określony w powołanych przepisach, co uzasadnia ich uchylenie w całości. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, która zapadła w toku postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie wznowienia postępowania. W analizowanej sprawie za przesłankę wznowienia postępowania organy przyjęły okoliczność, iż w pierwotnie prowadzonym postępowaniu bez własnej winy nie brały udziału wszystkie podmioty, którym służyła legitymacja procesowa do występowania w charakterze strony postępowania. Bez wątpienia bowiem skarżący M.D. oraz K. D. i M.K. (wszyscy występujący tu jako współwłaściciele dz. nr [...] , bezpośrednio sąsiadującej z terenem spornej inwestycji) nie zostali przez organ administracji uwzględnieni jako strony w postępowaniu legalizacyjnym: M.D. wprost odmawiano przymiotu strony, zaś pozostałym nie doręczano żadnej korespondencji. Skład oczekający w niniejszej sprawie przychyla się do konkluzji, że współwłaścicielom działki o nr ewid. [...] , obręb [...] wadliwie odmówiono statusu strony w pierwotnym postępowaniu administracyjnym, a zatem Sąd stwierdza, że organ I instancji w sposób prawidłowy podjął postanowienie o wznowieniu postępowania, opierając się na normie zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnienia jednak tutaj wymaga, iż za nieprawidłowe należy przyjąć działania organów w postaci uznania pisma M.D. z 18 maja 2022 r. za wniosek o wznowienie postępowania, które wówczas jeszcze nie było zakończone. Wszak organ I instancji decyzję wydał dopiero 27 maja 2022 r. Owo uchybienie jednak nie wpływa na dalsze losy postępowania, bowiem dla skuteczności wszczęcia postępowania wznowieniowego wystarczający jest złożony w terminie ustawowym wniosek K.D. oraz M.K. z 8 lipca 2022 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z 27 maja 2022 r. W tej sytuacji poinformowanie M.D. pismem z 29 sierpnia 2022, iż organ uznaje go za stronę postępowania było już udanym sanowaniem uchybienia. Następnie należy podkreślić, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana (por.m.in. wyrok NSA z 6 marca 2019 r., II OSK 381/19; wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I OSK 2932/17; wyrok NSA z 8 listopada 2016 r., II OSK 251/15; wyrok NSA z 24 listopada 2014 r., II OSK 1121/13; wyrok NSA z 12 kwietnia 2006 r., II OSK 730/05). Ustalenie zaistnienia zdarzeń podpadających pod jedną z pozytywnych przesłanek wznowienia, przy równoczesnym wykluczeniu spełnienia przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., prowadzi do kolejnego etapu procesowego, tj. "postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy" (wyrok NSA z 14 marca 2017 r., II OSK 1783/15), które sprowadza się do przywrócenia zawisłości sprawy i otwarcia właściwego postępowania w sprawie na nowo w celu ponowienia czynności procesowych w ramach nowego układu procesowego pozbawionego uprzednio stwierdzonych wad postępowania. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, określonym w art. 149 § 2 k.p.a., nie jest jedynie zweryfikowanie podjętego rozstrzygnięcia, ale ponowne rozpoznanie sprawy. Właściwe rozumienie powyższego obowiązku nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy trudno jest w sposób jednoznaczny stwierdzić jaki konkretny wymiar miałyby przybrać czynności weryfikacyjne organu w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu, a obowiązkiem organu jest rozpoznać sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z 13 października 2016 r., II OSK 3365/14; wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2018 r., VII SA/Wa 222/18). W przypadku niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu zakres koniecznych czynności postępowania uzależniony będzie od okoliczności konkretnej sprawy. Po otwarciu postępowania strona może bowiem zaoferować nowy materiał dowodowy lub argumenty prawne, które całkowicie zmienią dotychczasowy bieg procesu administracyjnego (por. M. Wojtuń (w:) Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2023, t. 4 do art. 149 k.p.a.; zob. też wyrok WSA w Kielcach z 30 maja 2023 r., II SA/Ke 235/23). Przypomnienia zatem wymaga, że przedmiotem postępowania objętego wznowieniem było zatwierdzenie projekt budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na dz. o nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w G., obręb [...] . Podkreślić tu należy, że projekt budowlany zamienny podlega merytorycznej ocenie organu, tak jak projekt "pierwotny". Stosownie bowiem do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego". Oznacza to, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, znajdującego w stosunku do projektu zamiennego odpowiednie zastosowanie, przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego właściwy organ sprawdza zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; wykonanie projektu, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzenie, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Dopiero w razie spełnienia tych wymagań organ na podstawie art. 51 ust. 4 powoływanej ustawy wydaje decyzję zatwierdzającą projekt budowlany (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 19 czerwca 2015 r., II SA/Łd 142/15, wyrok WSA w Warszawie z 24 listopada 2015 r., VII SA/Wa 698/15). Nie sposób przyjąć za wyczerpująco uzasadnione stanowisko organu, iż "w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniona została ocenianej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynku, ustalonej w miejscowym planie na maksymalnie 10 m". Dla porządku należy przypomnieć, że sporna inwestycja została zaplanowana na obszarze obowiązywania planu miejscowego przyjętego uchwałą nr LII/333/17 Rady Miejskiej w Głownie z 22 listopada 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Głowno obejmującej rejon ulic: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], granic miasta G. oraz rzeki [...] - część [...] (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 22 grudnia 2017 r., poz. 5672). Sporna działka znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 38 MN, dla którego w § 17 wspomnianego planu w szczególności ustalono, że przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś przeznaczeniem uzupełniającym - zabudowa usługowa, urządzenia infrastruktury technicznej, dojścia i dojazdy, zieleń i obiekty małej architektury, z kolei maksymalna wysokość zabudowy nad poziom terenu o przeznaczeniu podstawowym i uzupełniającym – 10 m. W pierwszej kolejności Sąd dostrzega, iż z części rysunkowej projektu zamiennego wynika, iż budynek ma wysokość 9,76 m. Jednocześnie w tym samym projekcie na stronie 96 – jak słusznie dostrzegł organ - jest nieścisłość, bowiem podano tam 11,6 m wysokości. Ta rozbieżność była przedmiotem wezwania z 16 marca 2023 r. Pełnomocnik inwestora wypowiedział się, że jest to "błąd i nieskorygowany artefakt". Zatem już w tym miejscu należy zauważyć, że organ zdecydował o zatwierdzeniu projektu zamiennego, który nie został skorygowany, bowiem nie usunięto jego wewnętrznej sprzeczności mającej wpływ na ocenę zgodności z planem miejscowym. Dodatkowym bardzo istotnym argumentem świadczącym o niekompletności rozważań organu jest nieustalenie czy organ oceniał projekt zamienny uwzględniający wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego ostateczną decyzję Burmistrza Głowna z 30 listopada 2022 r. nakazującą inwestorowi przywrócenie gruntu działki nr [...] obręb [...] położonej w G. ul. [...] do stanu poprzedniego. Z zestawienia dat można wywnioskować, że projekt zamienny z lutego 2022 r. zapewne nie mógł uwzględniać nakazu wydanego dopiero w listopadzie 2022 r., a zatem obecnie oceniana decyzja utrzymująca zatwierdzenie projektu z lutego 2022 r. również pomija nakaz z listopada 2022 r. Na domiar złego organ zaskarżone rozstrzygnięcie oparł na rysunku sporządzonym przez geodetę w lipcu 2023 r. nie badając jednocześnie czy to jest stan już po wykonaniu nakazu z listopada 2022 r. Kwestia ta ma o tyle znaczenie, że zatwierdzony projekt sankcjonuje stan gruntu, co do którego już stwierdzono ostateczną decyzją, że nie jest legalny i wymaga przywrócenia poprzednich stosunku wodnych. W ten sposób zaskarżona decyzja wydana bez jednoznacznego ustalenia czy projekt zamienny uwzględnia wykonanie ostatecznego nakazu przywrócenia poprzedniego stanu gruntu może doprowadzić do sprzeczności rozstrzygnięć obowiązujących równolegle w obrocie prawnym. Wszak gdyby inwestor wykonał nakaz przywrócenia poprzednich stosunków wodnych po zatwierdzeniu projektu zamiennego to mogłoby spowodować inny wynik wysokości spornego obiektu. Ta istotna okoliczność wymaga z pewnością pogłębionej analizy organu. Do tej pory zebrany materiał dowodowy urąga wymogom stawianym przez ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy mieć przy tym na uwadze, że celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest znalezienie podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia, ale takie procedowanie, aby w efekcie postępowania przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był prawidłowy i mógł zostać zrealizowany. Ponadto słusznie w skardze zarzucono, iż organ nie dokonał prawidłowej oceny czy przedłożona przez inwestora dokumentacja zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, została opracowana i sprawdzona przez podmioty legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a ponadto spełnia prawne wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). W praktyce zaskarżoną decyzją organy dopuściły do zatwierdzenia dokumentacji budowlanej nie zawierającej projektu technicznego, pomimo wszczęcia postępowania legalizacyjnego już po nowelizacji wprowadzającej wprost obowiązek przedstawienia projektu technicznego. Istotnie bowiem zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 - 3 powoływanego wyżej rozporządzenia dokumentacja projektowa załączona do decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na budowę (lub odpowiednio pozwolenia na wznowienie robót budowalnych) składa się z (pkt 3) projektu technicznego. Tego elementu, obligatoryjnie wymaganego przepisami obowiązującego prawa, natomiast w dokumentacji zabrakło. Reasumując tę część rozważań w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi nie został należycie zrealizowany, co stanowi główną przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga, że sporządzenie projektu budowlanego przez uprawnionego architekta i przedstawienie przez niego w projekcie oceny zgodności projektu z ustaleniami planu i przepisami, nie zwalnia organu administracji od wykonania obowiązku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane. Organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami wyspecjalizowanymi w zakresie zadań wynikających z ustawy - Prawo budowlane. Dlatego też są w stanie samodzielnie ocenić (sprawdzić) projekt zagospodarowania terenu czy inne elementy projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z prawem. Z uwagi na prywatny charakter dokumentu, jakim jest projekt budowlany organ musi wykorzystać takie środki dowodowe, które pozwolą mu obiektywnie i merytorycznie odnieść się do rozbieżnych stanowisk reprezentowanych przez strony. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby jedyną podstawą służącą ocenie zarzutów zgłoszonych do treści projektu była analiza przepisów dokonana przez autora tego projektu, chyba że organ wykaże poprzez samodzielną weryfikację, że stanowisko autora projektu jest miarodajne dla rozstrzygnięcia spornych kwestii w kontekście przepisów mających zastosowanie w sprawie. Niewątpliwie obowiązkiem organu odwoławczego było gruntowne zweryfikowanie ustaleń zamiennego projektu budowlanego w kontekście zarzutów odwołania tak, aby ocenić, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa. Takowej jednak zabrakło. Natomiast za niezasadną Sąd uznał argumentację skargi opartą w istocie na domysłach skarżącego co do funkcji spornego obiektu. Z projektu zamiennego wynika, że owszem budynek jest znacznych rozmiarów, ma wiele pokoi i pomieszczeń pomocnych, ale ewidentnie ma jedną kuchnię, zaś wewnątrz nie przewidziano ścian bez otworów drzwiowych, których istnienie sugerowałoby wyodrębnienie - już na etapie projektowania - więcej niż 2 lokali mieszkalnych. Zaakcentowania wymaga, iż obowiązujące przepisy nie zabraniają budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych przeznaczonych dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny wielopokoleniowej, a zatem mogą to być budynki "znacznych" rozmiarów. Tym samym, należało się zgodzić z organem administracji, że wielkość budynku czy ilość kondygnacji a także ewentualna możliwość innego niż deklarowana przez inwestora sposobu wykorzystania obiektu budowlanego nie może sama w sobie być przesłanką oceny, czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym czy też nie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek ten może w przyszłości być łatwo przekształcony np. w budynek mieszkalny wielorodzinny lub budynek zamieszkania zbiorowego, nie stanowią kryteriów, które można brać pod uwagę dokonując kwalifikacji planowanej inwestycji jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego (por. wyrok NSA z 29 maja 2019 r., II OSK 1816/17). Ponadto należy zaakcentować, że nawet gdyby zamiarem inwestora było prowadzenie działalności gospodarczej w postacie hotelu robotniczego, to z § 17 obowiązującego planu miejscowego dla terenu objętego symbolem 38MN wynika, że dopuszczono jako funkcję uzupełniającą funkcję usługową. Ponadto za niezasadny Sąd uznał również zarzut wydania decyzji PINB w Zgierzu Nr 70/2022 o zatwierdzeniu dokumentacji budowlanej w warunkach dalszego obowiązywania ostatecznej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Problem ten został wyeliminowany przez działania Starosty Zgierskiego, który decyzją z 15 marca 2023 r. uchylił wspomnianą decyzję własną. Skład orzekający nie przychylił się także do zarzutu skargi wskazującego na niezgodność spornego projektu budowlanego z wydaną dla inwestora decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 28 sierpnia 2018 r. (z dalszymi zmianami) o zezwoleniu na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej (w zezwoleniu: 492 m², w projekcie budowlanym 638,41m² – tę ostatnią powierzchnię skarżący zliczył jako sumę powierzchni przekształconych). Istotnie – tak jak organ wskazuje – Dyrektor Lasów Państwowych wydał dwie decyzje o wyłączeniu gruntów leśnych – odnośnie powierzchni 0,0492 ha decyzją z 28 sierpnia 2018 r. i następnie decyzją z 12 kwietnia 2022 r. odnośnie powierzchni 0,0490 ha. Suma tych powierzchni daje 982 m², a więc więcej niż w spornym projekcie. Skład orzekający dostrzega, że decyzja z 12 kwietnia 2022 została wydana już po sporządzeniu projektu, ale należy uwzględnić, że obecnie projekt był oceniany w dacie orzekania w postępowaniu wznowieniowym. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy zobowiązane będą zastosować się powyższych wskazań oraz ponownie dokonają wymaganych sprawdzeń w zakresie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wobec stwierdzonych uchybień Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.