II SA/Łd 235/17

Dnia 27 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 9 grudnia 2016 roku, nr XXX/302/16 w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieluń p o s t a n a w i a: - przywrócić termin do wniesienia skargi. a.tp. W dniu 24 lutego 2017 roku G. B. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 9 grudnia 2016 roku, nr XXX/302/16 w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieluń. W treści skargi jej autorka podniosła zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kontestowanej uchwale. Do skargi strona dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wyjaśniając, że w dniu 13 stycznia 2017 roku otrzymała zawiadomienie od organu, iż jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostanie załatwione w terminie, a termin jego załatwienia zostaje przesunięty na dzień 15 lutego 2017 roku. W tym dniu gdy skarżąca będąc na posiedzeniu Rady Gminy uzyskała od Przewodniczącego Rady informację, że odpowiedź na wezwanie zostanie przesłana jej pocztą. Skarżąca opiekuje się sparaliżowaną matką, która nie chodzi, dlatego skarżąca rzadko opuszcza dom. Na posiedzenie Rady w dniu 15 lutego 2017 roku skarżącej udało się dotrzeć dzięki temu, że jej siostra opiekowała się w tym czasie matką. Jednak siostra bezpośrednio po wizycie u skarżącej będąc w zaawansowanej i zagrożonej ciąży trafiła do szpitala. W dniu 8 czerwca 2017 roku skarżąca uiściła wpis od skargi oraz doręczyła kopie dokumentów potwierdzających chorobę matki skarżącej, akt zgonu jej ojca i akt urodzenia przez siostrę dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z unormowania przepisu art. 86 i 87 P.p.s.a. wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1 P.p.s.a.); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Konstatując, przywrócenie terminu m.in. do wniesienia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od podmiotu, który uchybił terminowi, przyczyny tegoż uchybienia. W stanie faktycznym sprawy, w dniu 22 grudnia 2016 roku skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem zgodnie z treścią art. 53 § 2 P.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi – w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sześćdziesięciodniowy termin określony w ww. przepisie ekspirował z dniem 20 lutego 2017 roku, tymczasem skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona, za pośrednictwem organu, w dniu 24 lutego 2017 roku. W dniu 21 lutego 2017 roku skarżąca odebrała odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jako usprawiedliwienie uchybienia terminu skarżąca wskazała, iż w dniu 13 stycznia 2017 roku otrzymała zawiadomienie od organu, iż jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostanie załatwione w terminie, a termin jego załatwienia został przesunięty do dnia 15 lutego 2017 roku. Ponadto, w dniu 15 lutego 2017 roku podczas posiedzenia Rady Gminy uzyskała od Przewodniczącego tejże Rady informację, że odpowiedź na wezwanie zostanie przesłana jej pocztą. Skarżąca wskazała również, iż opiekuje się sparaliżowaną matką, która nie chodzi, dlatego ona rzadko opuszcza dom. Na posiedzenie Rady w dniu 15 lutego 2017 roku skarżącej udało się dotrzeć dzięki temu, że jej siostra opiekowała się w tym czasie matką. Jednak siostra bezpośrednio po wizycie u skarżącej będąc w zaawansowanej i zagrożonej ciąży trafiła do szpitala. Oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd ocenił, iż podniesione w przywołanym wniosku okoliczności wskazują, iż skarżąca uwiarygodniła stosowną argumentacją fakt, iż uchybienie terminu nie było przez nią zawinione. Bez wątpienia konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matka znacząco ogranicza swobodne funkcjonowanie strony, także na płaszczyźnie kontaktów z organami. Ponadto nie bez znaczenia jest okoliczność, że organ termin odniesienia się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa przesunął do dnia 15 lutego 2017 roku, a następnie pisemną odpowiedź na to wezwanie, czyli pismo z dnia 17 lutego 2017 roku, doręczył po upływie sześćdziesięciodniowego terminu na wniesienie skargi. Te okoliczności, w ocenie Sądu, świadczą o niezawinionym uchybieniu terminu i pozwalają na uwzględnienie wniosku o jego przywrócenie. Konkludując, wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić) przede wszystkim, że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności. Okoliczności powołane przez skarżącą potwierdzają, że uchybienie terminu nie było zawinione. Z tego powodu wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym Sąd, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.tp.