II SA/Łd 236/02

Dnia 16 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant ref. staż. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi C. B., G. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n o w i ł : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. - C. B. i G. B. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Nr [...] (znak: [...]), wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia A. i J. J. na postanowienie nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie budynku pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, realizowanego na działce nr 450/2 w O. przy ul. A, do czasu rozpatrzenia skargi w sprawie uchylenia decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę tego obiektu, przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchylające w całości wymienione postanowienie pierwszoinstancyjne przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wykonywania robót budowlanych przez C. B., przy realizacji budynku pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, realizowanego na działce nr 450/2 w O. przy ul. A, po ich wstrzymaniu postanowieniem nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], zawieszające z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu rozpatrzenia sprawy uchylenia decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w/w obiektu, przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na postanowienie nr [...] z dnia [...] organu I instancji złożyli zażalenie A. i J. J.. Organ odwoławczy rozpatrujący sprawę, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego znajdującego się w aktach, uznając za słuszne argumenty zażalenia, stwierdził, że przywołany w podstawie prawnej wydanego postanowienia art. 97 § 2 ust. 4 Kpa, jest niewłaściwy, albowiem ewentualne zawieszenie postępowania może nastąpić jedynie w oparciu o art. 97 § l pkt 4 Kpa. Złożenie przez inwestora skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, na decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] Wojewody [...], orzekającą uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, realizowanego na działce nr 450/2 w O. przy ul. A, nie stanowi dla organu I instancji przesłanki do zawieszenia wszczętego postępowania. Nie jest to bowiem przypadek określony w art. 97 § l pkt 4 Kpa, bowiem nie występuje konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z treścią art. 40 ust. l ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn.zm.), wniesienie skargi do NSA, nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Jedynie Sąd może na wniosek strony lub z urzędu wydać postanowienie w tym przedmiocie. Natomiast nie można uznać, iż rozpatrzenie sprawy przez organ nadzoru budowlanego i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Organ drugiej instancji wskazał, że prowadzone przez administrację architektoniczno-budowlaną postępowanie w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczy innego obszaru administracyjnego i nie warunkuje rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego kwestii samowolnego prowadzenia przez Inwestora robót budowlanych po ich wstrzymaniu. W omawianym przypadku, organ I instancji po stwierdzeniu prowadzenia robót budowlanych, pomimo ich wstrzymania, winien w sposób skuteczny rozstrzygnąć decyzją wydaną w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., przedmiotową kwestię. Zdaniem organu orzekającego, w tej sytuacji brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wymienione postanowienie organu drugiej instancji, C. i G. B. wskazali, że postanowienie to jest dotknięte przede wszystkim błędem merytorycznym, gdyż uchyla postanowienie nr [...], a na postanowieniu PINB w W. jest numer [...]. Rzeczone postanowienie źle interpretuje postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego w W.. Doprowadzi ono również do następnych strat materialnych skarżących i jest niezgodne z prawem. Postanowienie WINB w Ł. zaowocuje wydaniem kolejnych postanowień przewidzianych przepisami prawa i te właśnie kolejne postanowienia spowodują trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Chodzi tu głównie o nakaz wykonania nowego planu budynku, uzyskania w związku z tym jeszcze raz różnych pozwoleń oraz niebezpieczeństwo zniszczenia budynku poprzez nietrafne postanowienia, które nie mogą być wydawane sprawiedliwie bez odpowiednich dokumentów. Dokumenty te znajdują się w NSA. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie skarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Ten ostatnio wskazany wniosek skarżących został oddalony przez Sąd administracyjny postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2002 roku. Skarżący podnieśli, że "do wydania dobrego postanowienia w sprawie potrzebne są dokumenty. Brak odpowiednich dokumentów zaowocuje błędną interpretację. Budynek został postawiony zgodnie z prawem i po wstrzymaniu robót przez PINB w W. [...] nie były i nie są wykonywane żadne prace budowlane". Prosząc Sąd o "zawieszenie postępowania" skarżący wskazali, że w przeciwnym wypadku mogą być wydane błędne postanowienia, które doprowadzą do zniszczenia obiektu, a ich sytuacja jest bardzo ciężka. Są obecnie bardzo załamani całą tą sprawą, a wszystko było robione zgodnie z prawem i w zaufaniu do urzędów. Zostali jednak oszukani i wpędzeni w długi, a rodziny zostały bez pracy. W odpowiedzi na skargę, organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie i wywiódł, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ orzekający wskazał, że nie zawiera ona "nowych, nieznanych wcześniej organom nadzoru budowlanego elementów, na podstawie których mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie". Zdaniem organu odwoławczego, złożenie przez inwestora skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, na decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] Wojewody [...], orzekającą o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, realizowanego na działce nr 450/2 w O. przy ul. A, nie stanowi dla organu I instancji przesłanki do zawieszenia wszczętego postępowania. Nie jest to bowiem przypadek określony w art. 97 § l pkt 4 Kpa, wywołujący konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z treścią art. 40 ust. l ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn.zm.), wniesienie skargi do NSA nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Jedynie Sąd może na wniosek strony lub z urzędu wydać postanowienie w tym przedmiocie. W omawianym przypadku, organ I instancji po stwierdzeniu prowadzenia przez inwestora robót budowlanych pomimo ich wstrzymania (postanowienie nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., utrzymane w mocy postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., (znak: [...]), winien w sposób skuteczny rozstrzygnąć decyzją wydaną w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., przedmiotową kwestię. Podniesiona przez skarżących sprawa "nakazu wykonania nowego planu budynku tym samym spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody", nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania, którym jest sprawa wyeliminowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. Natomiast w przypadku oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, skargi C. i G. B. na decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] Wojewody [...], organy nadzoru budowlanego celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, będą miały obowiązek nakazania inwestorom przedłożenia między innymi: inwentaryzacji geodezyjnej, inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót, orzeczenia o prawidłowości wykonania tych robót, jak i projektu robót niezbędnych do zakończenia inwestycji. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2003 roku, II SA/Łd 341/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział II, po rozpatrzeniu skargi C. B., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, na działce położonej w O., ul. A, na działce nr geod. 450/2, gmina O.. Decyzją z dnia [...], Wojewoda [...] uchylił wymienioną wcześniej decyzję Starosty [...] oraz powołaną decyzję tego samego organu orzekającego z dnia [...], jak również orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Użycie w powołanym przepisie określenia "stało się" oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi do Sądu administracyjnego, nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Wydanie wyroku może stać się zbędne z różnych przyczyn, a skuteczne cofnięcie skargi jest tylko jedną z takich przyczyn. Niewątpliwie zbędne jest wydanie wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy przed rozpoznaniem skargi przez Sąd administracyjny, odpadła przyczyna, uznana za powód zawieszenia postępowania, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej. W sprawie tej jest bowiem bezsporne, że organ I instancji wskazanym postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie "w sprawie budynku pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo-cukierniczym, realizowanego na działce nr 450/2 w O. przy ulicy A" (na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa), do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, skargi inwestora na wskazaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...], przy czym organ drugiej instancji nie podzielił tego poglądu, czemu dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu. Ostatecznie, rozpoznanie co do istoty skargi w tej sprawie, oznaczałoby zatem dokonanie przez Sąd administracyjny, oceny, czy wydanie wyroku przez Sąd administracyjny w sprawie ze skargi na powołaną decyzję z dnia [...] stanowi zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie merytorycznej decyzji w przedmiocie spornego obiektu budowlanego. Jak to już wcześniej wyjaśniono, przed rozpoznaniem skargi w sprawie niniejszej, wyrok ten został wydany w dniu 21 listopada 2003 roku. Oznacza to, że postępowanie sądowe w sprawie niniejszej stało się bezprzedmiotowe (przyznał to również podczas rozprawy przed Sądem skarżący G. B., który cofnął skargę), tym bardziej, że już po wydaniu postanowienia zaskarżonego w tej sprawie, zostały wydane dalsze decyzje administracyjne, a postępowanie administracyjne, dotyczące spornego obiektu, nadal jest w toku, co wyjaśniono podczas rozprawy przed Sądem administracyjnym w dniu 16 czerwca 2004 roku. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 160 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w postanowieniu.