II SA/Łd 237/19

Dnia 16 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 roku sprawy ze skargi J. G. i P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. A. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. G. i P. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...], nr [...] nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego betonowego ogrodzenia frontowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], decyzją z dnia [...] – na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm.) – nakazał J. G. i P. G., rozbiórkę samowolnie wybudowanego betonowego ogrodzenia frontowego, zlokalizowanego na działce o nr 238/2, wzdłuż działki nr 238/1, od strony ul. A w B., w gminie A. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie złożyli J. G. i P. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżyli J. G. i P. G. (sygn. II SA/Łd 792/13) oraz Gmina A. (sygn. II SA/Łd 793/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 roku sprawy ze skarg J. G. i P. G. oraz Gminy A., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku) i zasądził od organu zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących (pkt 2 i 3 wyroku). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego J. G. i P. G. wskazali ma naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego, w szczególności art 6, art. 7, art.8, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 1, art. 136, art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dogłębnego postępowania dowodowego w sprawie, dokonania dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, co doprowadziło w konsekwencji do wydania wadliwej decyzji; 2. prawa materialnego, w szczególności art. 49b ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Opierając się na wskazanych zarzutach autorzy skargi wnieśli o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art 156 § 1 pkt 2 oraz § 1 pkt 6 K.p.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2. przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego - decyzji Wójta Gminy A. nr [...], poświadczeniu w nim nieprawdy w zw. z powołanym w treści art. 97 ust. 3 pkt 2 u.g.n.; 3. zawiadomienie organów nadzoru o nieprawidłowościach w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przed organami I oraz II instancji; 4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 maja 2014 roku, sygn. II SA/Łd 404/14 zwiesił postępowanie w sprawie, bowiem skarga w sprawie została wniesiona po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 22 marca 2019 roku podjął zawieszone postępowanie. Sprawa została wpisana pod sygnaturę II SA/Łd 237/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn. Do przyczyn tych należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu przez organ, który go wydał, wygaśnięcie rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem skargi albo wygaśnięcie takiego rozstrzygnięcia, gdy było ono obarczone terminem ustawowym lub ustalonym w jego treści (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 85/05, Lex nr 188791). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą tenże po rozpoznaniu odwołania J. G. i P. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...], nr [...] o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego betonowego ogrodzenia frontowego. Z treści załączonego do akt sądowych pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2014 roku (karta 21 akt sądowych) wynika, iż organ wszczął na wniosek skarżących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, czyli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...], nr [...] nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego betonowego ogrodzenia frontowego. Postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] decyzji stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu wniosku gminy A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] Ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stała się przedmiotem skargi gminy A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił ją wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 roku, sygn. VII SA/Wa 2571/15. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 730/17, oddalił skargę kasacyjną gminy A. od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. Ustalenia w tym przedmiocie skład orzekający oparł na treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2016 roku, sygn. VII SA/Wa 2571/15 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 730/17. Konkludując w sprawie należy dostrzec, iż kontestowana w przedmiotowej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W obliczu wskazanych okoliczności Sąd zatem uznał, że rozstrzyganie o legalności zaskarżonej decyzji, stało się zbędne, a postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowe. Konkludując Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. M.K.