II SA/Łd 241/16

Dnia 1 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło R. K. przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o uznaniu R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ pierwszej instancji pouczył stronę o sposobie i terminie wniesienia odwołania. W dniu 29 grudnia 2015 r. za pośrednictwem operatora pocztowego, adwokat M. N., działając w imieniu R. K. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji z dnia [...], uzasadniając, że przedmiotowa decyzja została uznana za skutecznie doręczoną poprzez jej podwójną awizację, zaś R. K. nie wniósł od niej odwołania w przewidzianym 14-dniowym terminie, gdyż nie otrzymał tego pisma, "(...) jak również w jego skrzynce pocztowej nie zostało w okresie od 22 czerwca 2015 r. do 20 sierpnia 2015 r. pozostawione żadne awizo". Pełnomocnik wnioskodawcy podkreślił, iż z R. K. zamieszkuje K. S. z trojgiem małoletnich dzieci, która stale przebywa w miejscu zamieszkania z uwagi na konieczność opieki nad rocznym dzieckiem, natomiast R. K. również często przebywa w domu, co umożliwia osobisty odbiór korespondencji. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy, R. K. przyczyn niepozostawienia awiza przesyłki upatruje w zaniechaniu po stronie operatora publicznego doręczającego przesyłki. Ponadto pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że "wiedzę o treści decyzji oraz dokumentach stanowiących podstawę jej wydania R. K. powziął w dniu 22 grudnia 2015 r., kiedy za pośrednictwem pełnomocnika miał możliwość zapoznania się z aktami postępowania, w tym w szczególności z przedmiotową decyzją". Pełnomocnik wnioskodawcy podkreślił, iż to datę 22 grudnia 2015 r. uznać należy za najwcześniejszą, od której należy liczyć termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 58 § 1 w związku z art. 59 § 1 i 2 K.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. W tej sprawie R. K., za pośrednictwem swojego pełnomocnika - adwokata M. N. złożył wniosek o przywrócenie terminu, a więc spełnił powyższą przesłankę. Dalej organ stwierdził, że drugą przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie przez zainteresowanego zawitego (nieprzywracalnego) terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do złożenia tego wniosku zaczyna biec od dnia ustania przyczyny uchybienia i wynosi 7 dni. Z uwagi na to, iż datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu, a zatem jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. W tej sprawie Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem pełnomocnika wnioskodawcy, iż wiedzę o wydaniu decyzji z dnia [...] strona powzięła dopiero w dniu 22 grudnia 2015 r., kiedy to za pośrednictwem pełnomocnika miała możliwość zapoznania się z aktami postępowania. Z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika, iż w dniu 5 listopada 2015 r. R. K., za pośrednictwem operatora pocztowego, otrzymał decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2015 r. orzekającą o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy, w uzasadnieniu której organ wyraźnie wskazał, że takowa decyzja (z dokładnym podaniem daty jej wydania oraz znaku) o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych została wydana i jest ostateczna. Powyższa decyzja została osobiście odebrana przez dorosłego domownika – K. S. w dniu 5 listopada 2015 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do akt sprawy. W ocenie Kolegium 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji uznającej dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych zaczął biec od momentu powzięcia przez R. K. informacji o fakcie wydania takowej ostatecznej decyzji tj. od dnia 5 listopada 2015 r., nie zaś, jak twierdzi pełnomocnik wnioskodawcy od dnia 22 grudnia 2015 r. Oznacza to, że strona nie spełniła drugiej przesłanki przywrócenia terminu tj. nie został dochowany przez zainteresowanego termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Dalej organ stwierdził, że trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin - np. wniesienie odwołania. W powyższej sprawie przesłanka ta została przez stronę spełniona. Czwartą przesłanką przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest uprawdopodobnienie osoby zainteresowanej, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Rozpatrując przedmiotową sprawę Kolegium stwierdziło, że strona nie uprawdopodobniła, iż odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła z uchybieniem terminu bez swojej winy a jest to warunkiem przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego (art. 58 §1 K.p.a.). Pełnomocnik strony wskazał mianowicie, że strona nie dotrzymała terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na zaniechanie " (...) po stronie operatora publicznego doręczającego przesyłki, a które skutkowało nie otrzymaniem przez R. K. przesyłek". Z akt sprawy bezspornie wynika, iż przesyłka z przedmiotową decyzją została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego, zgodnie z art. 44 K.p.a. Aby uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 K.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki -pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 K.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo. Jako zasadnicze miejsce umieszczenia zawiadomienia wskazuje się oddawczą skrzynkę pocztową (art. 44 § 2 K.p.a.). Według Kolegium w rozpatrywanej sprawie na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru operator pocztowy prawidłowo wskazał, że zawiadomienie o pozostawieniu przedmiotowego pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru, w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 13 sierpnia 2015 r. (wraz z podpisem listonosza pozostawiającego awizację) oraz wskazał także informację o powtórnej awizacji w dniu 21 sierpnia 2015 r. Z druku potwierdzenia odbioru wynika, iż zwrot przesyłki poleconej nastąpił w dniu 28 sierpnia 2015 r. W przypadku zatem właściwej awizacji, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie trudno dać wiarę twierdzeniom pełnomocnika strony, iż pomimo prawidłowego dokonania wszystkich czynności przez listonosza adresat nie dostał podwójnej awizacji o pozostawieniu przesyłki. Organ administracyjny podkreślił także, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona składała reklamację na działania operatora pocztowego w tym zakresie. Uzasadnienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu jedynie poprzez twierdzenie o "zaniechaniu" doręczyciela w postaci braku pozostawienia awizacji przesyłek, nie składając jednocześnie reklamacji na działania operatora pocztowego, podczas gdy w materiale dowodowym znajduje się potwierdzenie odbioru z prawidłową awizacją przedmiotowej przesyłki, nie uprawdopodabnia - zdaniem Kolegium - iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ze względu na fakt, iż nie zaistniały w niniejszej sprawie wszystkie przewidziane w przepisie Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. K. reprezentowany przez adwokata M. N. wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 58 § 2 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do niezasadnego uznania, że bieg terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu w przedmiotowej sprawie liczyć należy od dnia 5 listopada 2015 r., tj. od daty, w której skarżący dowiedział się o samym fakcie wydania decyzji, w sytuacji, w której bieg terminu liczyć należy od daty, w której skarżący uzyskał wiadomość o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, dla stwierdzenia której to okoliczności niewystarczającym jest samo powzięcie wiedzy o wydaniu decyzji, bowiem skarżący realną i obiektywną możliwość zapoznania się z aktami sprawy i treścią samej decyzji, nie zaś wyłącznie wzmianką o jej wydaniu, możliwości jej zaskarżenia i terminu, na podstawie informacji znajdujących się w aktach sprawy, uzyskał w dniu 22 grudnia 2015 r., kiedy to za pośrednictwem pełnomocnika uzyskał wgląd do akt sprawy, a także zapoznał się z treścią wydanej decyzji, 2. art. 75 § 1 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 78 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezasadne nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oświadczenia skarżącego oraz K. S. o braku próby doręczenia przesyłki w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sytuacji, w której oświadczenia te pozostają kluczowe dla stwierdzenia, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego, 3. art. 75 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania R. K. i K. S. na okoliczność tego, czy w okresie od 22 czerwca 2015 r. do 20 sierpnia 2015 r. zostało pozostawione w skrzynce oddawczej bądź jakimkolwiek innym widocznym miejscu w miejscu zamieszkania skarżącego awizo jakiejkolwiek przesyłki, 4. będące skutkiem powyższego błędne uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego, w sytuacji, w której w realiach niniejszej sprawy skarżący nie miał żadnej wiedzy o pozostawieniu jakiegokolwiek awiza zawierającego decyzję, a tym samym nie miał żadnej wiedzy o uchybieniu terminowi. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach - art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] orzekającej o uznaniu R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Na wstępie należy podnieść, że w ocenie Sądu wskazana decyzja Prezydenta Miasta Ł. została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie awizo, zgodnie z wymogami art. 44 K.p.a., co zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu kwestionowanego skargą postanowienia. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem jednak przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 K.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem dla organu nie jest wykazanie przez stronę, że nie otrzymała awiza, ale zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające pełną informację, że adresat został zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu oraz terminie z datą i podpisem doręczyciela (vide: wyrok NSA z 31.05.2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11 – LEX nr 1403125). Znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zawiera wszelkie elementy wymienione w art. 44 K.p.a., w tym adnotacje doręczyciela o pozostawieniu pisma dwukrotnie w placówce pocztowej przez wskazany okres, w sumie 14 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w skrzynce oddawczej adresata. Organ był zatem uprawniony do przyjęcia, iż doręczenie decyzji nie było wadliwe, zaś podjęta próba obalenia domniemania tego doręczenia nie odniosła skutku. W rozpoznawanej sprawie istotne dla oceny prawidłowości kwestionowanego skargą postanowienia było ustalenie zachowania przez skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej powyżej decyzji. Przewidziana przepisem art. 58 K.p.a. instytucja przywrócenia terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. W świetle art. 58 K.p.a. przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące: a) uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że chybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie, b) wniesienie prośby o przywrócenie terminu, c) jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, d) wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, przy czym ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 K.p.a.). Tak więc warunkiem przywrócenia terminu, zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego pismo. Jednocześnie skuteczność tego wniosku uzależniona jest od jego wniesienia w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia oraz dopełnienia uchybionej czynności (§ 2 tego przepisu). Przesłanka dochowania terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Ten 7-dniowy termin jest bowiem nieprzywracalny (art. 58 § 3 K.p.a.). Jak już powyżej wskazano, stosownie do treści art. 58 § 2 K.p.a. wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Ta ostatnia uwaga jest w niniejszej sprawie kluczowa. Z akt sprawy bowiem niezbicie wynika, że skarżący R. K. w dniu 5 listopada 2015 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, otrzymał decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2015 r. orzekającą o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy, w uzasadnieniu której organ wyraźnie wskazał, że takowa decyzja (z dokładnym podaniem daty jej wydania oraz znaku) o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych została wydana i jest ostateczna. Powyższa decyzja została osobiście odebrana przez dorosłego domownika – K. S. w dniu 5 listopada 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt sprawy. Należy zatem w pełni podzielić stanowisko Kolegium, iż 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji uznającej dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych zaczął biec od momentu powzięcia przez R. K. informacji o fakcie wydania takowej ostatecznej decyzji tj. od dnia 5 listopada 2015 r., nie zaś, jak twierdzi pełnomocnik wnioskodawcy od dnia 22 grudnia 2015 r., a zatem po upływie półtora miesiąca od doręczenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie można wszak przyjąć, że skarżący zmuszony był do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika za pośrednictwem którego możliwe było ustalenie miejsca, w którym znajdują się akta sprawy, sposobu zapoznania się z nimi, a ostatecznie z treścią samej decyzji, co nastąpiło dopiero 22 grudnia 2015 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika bowiem, iż skarżący w dniu 15 czerwca 2015 r. osobiście odebrał zawiadomienie z dnia 1 czerwca 2015 r. o wszczęciu postępowania dotyczącego uznania go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, w którym wskazano organ prowadzący to postępowanie oraz pouczono go o prawie udziału w tym postępowaniu, wglądu w akta sprawy, składania wyjaśnień i dowodów mających znaczenie dla sprawy. Kolejne pismo uprzedzające o możliwości wydania decyzji uznającej skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skierowane zostało do R. K. w dniu 2 lipca 2015 r. W zaistniałym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni zasadnie uznało, że ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] nastąpiło w dniu 5 listopada 2015 r., a zatem w dacie skutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [... listopada 2015 r. orzekającą o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy. W świetle powyższego, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu złożony dopiero 29 grudnia 2015 roku nie mógł zostać uwzględniony przez organ, gdyż strona przekroczyła siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skoro skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zarzut skargi naruszenia art. 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie oświadczenia skarżącego i K.S., czy też nieprzeprowadzenia dowodu z ich przesłuchania na okoliczność braku awiza w skrzynce pocztowej, a w konsekwencji braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] okazał się całkowicie bezpodstawny. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.