II SA/Łd 242/17

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi -Wydział II - Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M.S. o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w sprawie ze skargi E.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia oddalić wniosek. AG II SA/Łd 242/17 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 8 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę E.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W dniu 16 listopada 2017 r. radca prawny M.S. - pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W piśmie tym pełnomocnik wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Jak wynika z akt sądowych, odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2017 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 4 października 2017 r. Z uwagi na fakt, że r.pr. M.S. wykonał obowiązek polegający na złożeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej po terminie wynikającym z art. 177 § 4 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiadomił Okręgową Izbę Radców Prawnych w Ł. o niewypełnieniu w terminie ustawowych obowiązków przez pełnomocnika z urzędu. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715). Poza sporem pozostaje fakt, że opinia prawna sporządzona została po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co wpływa na ocenę zasadności wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tego tytułu. Wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy prawnej "faktycznie udzielonej" (por. post. NSA z dnia 19 listopada 2015 r., II FZ 910/15), przy czym pomoc prawna musi zostać udzielona w sposób należyty, a więc i w ustawowo do tego przewidzianych terminach. Staranność związana z informowaniem mocodawcy o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia musi towarzyszyć radcy prawnemu zarówno podczas świadczenia pomocy prawnej z wyboru, jak i z urzędu. Składana, w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu, opinia prawna o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia nie jest bowiem niczym innym jak sformalizowaną postacią informacji udzielanej mocodawcy, co do zasadności wniesienia środka zaskarżenia, którą ustnie udzielić może pełnomocnik mocodawcy w ramach pomocy prawnej świadczonej z wyboru (por. m.in. post. SN z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I PZ 86/99). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej otrzymał odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2017 r. wraz z uzasadnieniem w dniu 4 października 2017 r., natomiast radca prawny M.S. przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 16 listopada 2017 r., mimo że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 3 listopada 2017 r. Jako że sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wniosek o przyznanie wynagrodzenie nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG