II SA/Łd 2456/01

Dnia 5 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o pozwolenie na budowę oddala skargę. - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. i A. S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o kubaturze 492 m3, pow. zabudowy 89,40 m2, pow. użytkowej 78,45 m2 na działce nr 4 zlokalizowanej w miejscowości A, gm. B. Jak podał organ w uzasadnieniu, budynek został zaprojektowany w granicy działek, co wynika z konieczności funkcjonalnego połączenia istniejącego budynku gospodarczego z budynkiem projektowanym. Usytuowanie takie jest zgodne z regulacją § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Taka lokalizacja obiektu jest zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi w zakresie sytuowania budynków oraz nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S., właścicielka sąsiedniej nieruchomości wyraziła swoje niezadowolenie z posadowienia budynku przy granicy z jej działką. Podała również, że obiekt został już częściowo zrealizowany. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. Jak podał w uzasadnieniu, M. S. w ustawowym terminie wniosła odwołanie bezpośrednio do organu II instancji. Z akt administracyjnych wynika, iż Starosta [...] przyjął zawiadomienie inwestorów o rozpoczęciu budowy uznając, iż odwołanie nie zostało wniesione w ustawowy terminie. W czasie kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego w dniu 3 października 2001 r. stwierdzono, iż obiekt budowlany znajduje się w stanie surowym zamkniętym, a roboty prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego, iż roboty przy obiekcie zostały już częściowo wykonane prowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Dalsze postępowanie dotyczące budynku leży w gestii organów nadzoru budowlanego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. wyrażając swoje niezadowolenie z realizacji obiektu podała, iż jest on zlokalizowany w drodze, z której korzystała przez 54 lata i zasłania widok na nią. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kontestowanego aktu, wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W stanie faktycznym sprawy organ II instancji decyzją z dnia [...] uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę dla D. S. i A. S. oraz umorzył postępowanie w tym przedmiocie. Jako powód takiego rozstrzygnięcia podano, iż roboty przy obiekcie zostały częściowo wykonane i to w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę, wobec tego dalsze prowadzenie postępowania w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 kpa. Zgodnie z jego brzmieniem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Użycie przez ustawodawcę w cytowanym przepisie słowa "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne. Przedstawione rozważania ogólne są zgodne z poglądem wielokrotnie wyrażanym w licznych orzeczeniach (por. np. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 22 maja 2001r., II SA 1223/00, Lex Nr 77609; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., 1167/97, Lex Nr 47913, wyrok NSA z dnia 17 lutego 1999 r., IV SA 2249/96, Lex Nr 48253; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2/80). W stanie faktycznym sprawy organ uznał, iż prowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe, ponieważ roboty budowlane zostały już wykonane. Przyjęte przez organ stanowisko jest prawidłowe, bowiem orzekanie w przedmiocie pozwolenia na budowę w zaistniałym stanie faktycznym jest niecelowe. W żadnym razie takie postępowanie nie może zakończyć się udzieleniem pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć tylko przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i realizacja robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w tym przedmiocie. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2002 r., SA/Bk 855/02, nie publ.; wyrok NSA z dnia 27 września 2001 r., SA/Bk 537/01, nie publ.; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2000 r., IV SA 1164/98, Lex Nr 53387; wyrok NSA z dnia 22 października 1998 r., IV SA 1860/96, Lex Nr 43753; wyrok NSA z dnia 6 października 1998 r., IV SA 1750/96, Lex Nr 43777; wyrok NSA z dnia 22 lipca 1998 r., IV SA 1454/96, Lex Nr 45731). Na tym etapie rozważań należy podać, iż w zaistniałej sytuacji właściwy organ nadzoru budowlanego powinien wszcząć postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Co więcej z informacji załączonej do akt administracyjnych wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. podjął już działania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W szczególności w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego realizowanego przez A. S. (postanowienie z dnia [...] Nr[...]). Ustosunkowując się do argumentów zawartych w skardze wyjaśnić należy, iż kwestia przekroczenia granicy i posadowienia budynku na drodze będzie przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Ewentualne niedogodności będące skutkiem realizacji procesu budowlanego nie mogą prowadzić do zaprzestania inwestowania. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.