II SA/Łd 247/06

Dnia 12 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budynku stodoły oddala skargę. - II SA/Łd 247/06 UZASADNIENIE W dniu 14 maja 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na skutek interwencji A. S. przeprowadził oględziny naniesień budowlanych znajdujących się na działce należącej do W. W., położonej w B. przy ulicy A 12, oznaczonej nr ewid. 1312. W ich wyniku ustalono, iż na przedmiotowej działce znajduje się stodoła o wymiarach 20,5 m × 7,2 m o konstrukcji murowano-drewnianej, posadowiona na przedwojennych fundamentach, wyremontowana w latach 60 ubiegłego wieku, datę powstania obiektu ustalono na podstawie oświadczenia stron i kopii map geodezyjnych z 1946 roku, 1966 roku, 1973-1974 i 1981 roku. Z wyjaśnień właściciela wynika, że nie posiada on dokumentów związanych z wybudowaniem obiektu na jego działce. Ponadto Pani S. oświadczyła również, iż stodoła od podstaw budowana była przez ojca strony – Z. W. w latach 1963-1964. Na przedmiotowej nieruchomości znajdują się nadto budynek gospodarczy przedwojenny, parterowy, murowany oraz budynek mieszkalny parterowy. Decyzją z dnia [...] ( Nr[...] ) Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr geod. [..] w B. Uzasadniając organ wyjaśnił, iż przedmiotowe obiekty zostały wybudowane przed 1975 rokiem, natomiast do dnia 1 kwietnia 1975r. nie istniał przepis prawny w myśl, którego właściciel ma obowiązek przechowywania dokumentów zwianych z budową obiektów budowlanych, nie ma zatem podstaw prawnych do żądania od właściciela stosowanej dokumentacji. Z kolei brak tej dokumentacji nie jest samoistną przesłanką do uznania tych obiektów za samowolę budowlaną. Na skutek wniesionego przez A. S. odwołania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Urzędu Miasta w B. o udostępnienie dokumentacji budynku gospodarczego, mieszkalnego i stodoły, jednakże w odpowiedzi na powyższe, Burmistrz Miasta wyjaśnił, iż w archiwum Urzędu Miasta brak jest dokumentacji dotyczącej tych obiektów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...](Nr[...]) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności stodoły usytuowanej na działce nr [...] w B. Po rozpatrzeniu odwołania A. S.- [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] Na powyższą decyzję Pani S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 3 czerwca 2005r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] (Nr[...]). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd wyjaśnił, iż organ, tak I jak i II instancji, dopuścił się naruszenia szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, m.in. art. 7, art. 8, art. 10, art. 68, art. 77 §1, art. 80 i art.81, art. 105 §1, art. 107 §3 Kpa. Po przesłaniu akt administracyjnych sprawy wraz z uzasadnieniem orzeczenia Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył termin wizji lokalnej w sprawie legalności budynków gospodarczego, mieszkalnego i stodoły na działce W. W., nr działki 1312 w B. O terminie wizji został powiadomiony właściciel nieruchomości oraz Pani S. W dniu 3 listopada 2005r. pracownicy PINB przeprowadzili wizję lokalną, na podstawie której sporządzony został protokół. W protokole wskazane zostały obiekty będące przedmiotem wizji, osoby biorące udział w tych czynnościach tj. 2 pracownicy PINB, W. W. – syn W. właściciela działki, wymieniona została również Pani S., jednakże w dalszej części protokółu zostało wskazane, iż Pani S. nie brała udziału w wizji bowiem właściciel działki nie wpuścił jej na teren nieruchomości, z tego też względu nie podpisała protokółu. Z poczynionych ustaleń wynika, iż stodoła o wymiarach 20,5m x 7,20m stanowi konstrukcję murowano-drewnianą, szczyty są murowane z cegły i pustaka, dach dwuspadowy pokryty papą, ściany z bali drewnianych ułożonych pomiędzy murowanymi filarami, w stodole znajdują się narzędzia gospodarskie. W trakcie wizji W. W. oświadczył, iż dokumenty budynku zaginęły, jednakże obiekt został wybudowany w latach 1945-1950, zaś w latach 60 wyremontowana, na sporządzonym szkicu sytuacyjnym zostało zaznaczone obecne położenie stodoły oraz rozebrany drewniany budynek. Pismem z dnia 4 listopada 2005r. Pani S. została powiadomiona o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W dniu 15 listopada 2005r. strona zapoznała się z zebraną dokumentacją a następnie w piśmie z dnia 16 listopada 2005r. ustosunkowała się do niej. Wskazała m.in., iż PINB kpi z jej osoby wzywając ją, tuż po wizji, do zapoznania się z materiałem sprawy, nadto nie wypełnił żadnych wytycznych wymienionych w uzasadnieniu wyroku WSA. Zdaniem strony organy administracji celowo i świadomie nie wykorzystują środków dowodowych, tym samym uniemożliwiają wyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego stanu faktycznego sprawy. Zastrzeżenia strony wiążą się także ze sposobem przeprowadzenia wizji i formy spisanego protokołu, zarzuciła m.in. niedopuszczalne wpisanie jej osoby, jako uczestniczącej w przeprowadzanych czynnościach, zamieszczenie niepełnych danych, ponowne pominięcie kwestii samowolnej zmiany sposobu użytkowania obory, organ nie podał pełnych rozmiarów obiektów tj. wysokości, kubatury, ilości i stanu kominów, stanu technicznego budynków. Odnosząc się do spornej stodoły wyjaśniła, iż została ona wbudowana od podstaw na nowo, północnym szczytem w ul. A, wcześniej stała stara drewniana stodoła i została rozebrana. Ponadto obecnie w stodole parkowany jest samochód, do budynku doprowadzone zostało światło i elektryczność, wykonywane są jakieś prace, niewątpliwie zatem został zmieniony sposób użytkowania obiektu. Decyzją z dnia [...] (Nr[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku stodoły, będącej własnością W. W., usytuowanej na działce nr geodezyjny [...] w B. przy ulicy A 12. Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania i podjęte czynności, nadto wskazał na sprzeczność pomiędzy wyjaśnieniami W. W., który oświadczył, iż stodoła w latach 60 była remontowana, a oświadczeniem Pani S., iż stodoła była od podstaw budowana przez Z. W. w latach 1963-1964, oświadczenie złożone w toku pierwszej wizji lokalnej. Odnosząc się do zarzutu strony, iż samowolnie został zmieniony sposób użytkowania stodoły, ponieważ jest w niej parkowany samochód, organ wyjaśnił, iż każdy budynek składowy jest przystosowany do tego aby można było do niego wjechać pojazdem, o czym świadczy wielkość wrót, wstawienie pojazdu do tego budynku nie może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania obiektu. Odnośnie innych zarzutów strony organ nie stwierdził by doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie kwestią sporną jest data wybudowania obiektu, jednak dla rozpoznania sprawy istotne jest wypływający z oświadczeń stron wniosek, że obiekt przedmiotowy został wybudowany lub wyremontowany przed 1975 rokiem czyli przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1974 roku. Dowodzi tego również kopia mapy zasadniczej miasta B. z lat 1973-1974, na której znajduje się przedmiotowy obiekt. Dodatkowo w archiwach nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących powstania obiektu. Zgodnie z zarządzeniem nr 32 Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1990r. w sprawie ustalenia jednolitego rzeczowego wykazu akt dla urzędów terenowych organów rządowej administracji ogólnej, przesłanym do Urzędu Miasta w B. przy piśmie Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Samorządu terytorialnego z dnia 1 lutego 1991r., pozwolenie na budowę po 10-letnim okresie przechowywania zostały z archiwum miejskiego usunięte i zniszczone. Zatem znalezienie w archiwum dokumentacji budowlanej związanej ze spornym obiektem jest niemożliwe, brak możliwości postawienia zarzutu samowoli budowlanej uprawnia organ do umorzenia postępowania administracyjnego podjętego w sprawie ustalenia legalności stodoły. W dniu 15 grudnia 2005r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło odwołanie Pani S., w którym wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art.8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 Kpa, podniosła, iż protokół spisany w dniu 3 listopada 2005r. jest sprzeczny z faktami, ponownie wskazała, iż sporna stodoła była od podstaw wybudowana na miejscu poprzedniej drewnianej, która została w całości rozebrana. Zdaniem skarżącej organ całkowicie pominął fakt, iż właściciel stodoły samowolnie zmienił sposób użytkowania stodoły, w której obecnie jest parkowany samochód zaś synowie Pana W. prowadzą w niej prace związane z wykorzystaniem prądu i światła. Odnośnie protokołu strona zarzuciła, iż błędnie została w nim wymieniona jako biorąca udział w wizji lokalnej, wpisano również W. W. syna W. właściciela działki, który oświadczył m.in., iż dokumenty budowy zaginęły a stodoła była remontowana w latach 60, a przecież w tym czasie W. W. nie było jeszcze na świecie. Organ przeprowadził niepełne pomiary i błędnie sporządził szkic sytuacyjny, pominął całkowicie kwestię przesunięcia stodoły i zajęcia części ulicy A. Zarzuciła także celową bezczynność Powiatowego Inspektora gdyż nie podjął czynności zmierzających do pozyskania dowodów, potrzebnych do rzetelnego wyjaśnienia sprawy, ze składnicy Archiwum w T., jak i od właściciela nieruchomości. Podniosła również, iż została wezwana do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem sprawy w momencie gdy na ten materiał składał się jedynie protokół z dnia 3 listopada 2005r. Organ nie wyjaśnił również w jaki sposób są gromadzone i usuwane nieczystości z posesji Pana W. Decyzją z dnia [...] (Nr[...]) [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną przez A. S. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania i poczynione ustalenia, odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, iż z akt sprawy w tym z protokołu spisanego w dniu 3 listopada 2005r. nie wynika by miała miejsce samowolna zmiana sposobu użytkowania stodoły. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych organ wyjaśnił, iż jak wynika z akt sprawy strona była informowana o każdej czynności i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ prowadzący postępowanie. Natomiast wydawane w sprawie decyzje nie dotyczą sprawy legalności szamba i ogrodzenia albowiem są to odrębne przedmioty postępowania, które winny być rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach. Wprawdzie z oświadczenia właściciela nieruchomości, złożonego do protokołu z dnia 14 maja 2003r., wynika, iż przedmiotowa stodoła została wybudowana w latach 1945-1950 a następnie wyremontowana w latach 60. Z kolei Pani S. oświadczyła, że stodoła od podstaw została wybudowana przez Z. W. w latach 1963-1964. Następnie w piśmie z dnia 20 kwietnia 2003r. Pan W. oświadczył, że budynki znajdujące się na działce były wybudowane przed wojną i wszelka dokumentacja zaginęła, zaś rodzina została wysiedlona do Francji. Mimo tych rozbieżnych oświadczeń stron, bezspornym jest fakt, iż sporna stodoła powstała przed 1975 rokiem, czyli przed wejściem w życie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1947 roku. Stanowisko to znajduje oparcie również w mapie zasadniczej miasta B. z lat 1973-1974, na której budynek ten został ujawniony. Nadto jak podnosił organ I instancji nie jest możliwe odnalezienie dokumentacji dotyczącej stodoły a w czasie budowy bark było przepisu nakazującego właścicielowi przechowywanie takiej dokumentacji, niewątpliwie zatem brak podstaw do postawienia stronie zarzuty dopuszczenia się samowoli budowlanej. Pogląd taki wyrażony został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2004r., sygn.akt II SA/Łd 571/04, w podobnej sprawie, Sąd stanął na stanowisku, że jeżeli przeprowadzone postępowanie wykaże, ze niemożliwe jest odnalezienie dokumentów w archiwum i okaże się że inwestor nie miał prawnego obowiązku jej przechowywania, to stanowisko organu o braku możliwości postawienia zarzutu samowoli budowlanej będzie zasadne a postępowanie prowadzone w sprawie legalności budowy obiektu podlegać winno umorzeniu. W dniu 25 lutego 2006r. A. S. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji powtórzyła zarzuty i argumenty na ich poparcie przedstawione we wcześniejszym odwołaniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnił, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówione zostały okoliczności, które przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia zaś zarzuty skargi są powtórzeniem zarzutów odwołania, do których organ już się odniósł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Dodatkowo podkreślić należy, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując złożoną skargę w tak określonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, których skutkiem byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji, ani też decyzji organu I instancji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy budynku stodoły będącej własnością Pana W. W. usytuowanej na działce nr [...] w B. przy ulicy A 12. Wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 3 czerwca 2004r. w sprawie II SA / Łd 569 / 04 zobowiązywały organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do: - wyczerpującej analizy materiału sprawy, przeprowadzonej zgodnie z unormowaniem zawartym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, m.in. art. 77§1, art. 80 i art. 81 Kpa, - zachowania rygorów art. 68 Kpa, to jest aby z nowo sporządzonego protokołu wyraźnie wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze brał w nich udział, co i w jaki sposób zostało w ich wyniku ustalone i jakie uwagi zgłaszały osoby obecne przy dokonywaniu oględzin, - dokonania pouczenia o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się w tym przedmiocie zgodnie z art. 10 Kpa, - wyjaśnienia ostatecznie daty wybudowania jak i remontu spornej stodoły, - dokonania analizy map geodezyjnych, chociażby w kwestii przebiegu ulicy Łąkowej, - prawidłowego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 §3 Kpa. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem orzeczenie Sądu wywiera skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają one na celu doprowadzenie do wydania decyzji czy postanowienia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Podkreślić należy, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – pogląd taki wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, publ. System Informacji Prawnej LEX Nr 47301. Badając czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, Sąd zobligowany treścią powołanego art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, musi zbadać czy organy administracji wypełniły wskazania zawarte w uzasadnieniu poprzedniego orzeczenia, czy wyjaśniły istotne okoliczności stanu faktycznego sprawy. W przypadku bowiem gdy w danej sprawie organ administracji nie zastosuje się do wskazań Sądu naruszy tym samym zasadę związania organu oceną prawną i oznaczać będzie, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Stanowisko takie konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. postanowienie NSA z 16 lutego 1998r., sygnatura akt IV SA 975/97, LEX Nr 43847; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygnatura akt IV SA 527/97, LEX Nr 47275. Przy czym zastosowanie się do wskazań Sądu może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia o tej samej treści lub odmiennej, istotne jest by organy administracji zastosowały się do wskazówek Sądu. Odnosząc się do zarzutów skargi to należy wyjaśnić, iż z akt sprawy w tym z protokołu spisanego w dniu 3 listopada 2005r. nie wynika by miała miejsce samowolna zmiana sposobu użytkowania stodoły. Fakt dotyczący parkowania samochodu, jego pozostawania w stodole został w sposób dostateczny wyjaśniony przez organ. Należy się zgodzić z tym, że każdy budynek składowy jest przystosowany do tego aby można było do niego wjechać pojazdem, o czym świadczy wielkość wrót, wstawienie pojazdu do tego budynku nie może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania obiektu. Stwierdzenie tego faktu podczas oględzin, a więc czynności jednorazowej nie może świadczyć o prawdziwości twierdzeń skarżącej. Podobnie należy odnieść się do twierdzeń dotyczących wykonywania jakiś prac w stodole przy użyciu prądu przez rodzinę W. Naturalnym jest wykonywanie pewnych prac związanych z prowadzonym gospodarstwem również domowym w różnych obiektach tego gospodarstwa w zależności od potrzeb. Trudno byłoby przyjąć w takiej sytuacji, że za każdym razem podjęcia prac osoba winna zwrócić się do organu o zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia, gdy są to czynności okazjonalne, jednorazowe a taki ich charakter wynika z akt sprawy. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych organ wyjaśnił, iż jak wynika z akt sprawy strona była informowana o każdej czynności i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ prowadzący postępowanie. Organy dokonały również wszelkich niezbędnych czynności procesowych zmierzających do zgromadzenia całego materiału dowodowego i w sposób prawidłowy uzasadniły swe rozstrzygnięcia. Odnośnie innych zarzutów strony skarżącej to należy podzielić pogląd wyrażony przez organ, że nie stwierdził on by doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Powyższe twierdzenie zachowuje rację bytu niezależnie od tego czy do takich wniosków prowadzą dowody zgromadzone czy brak dowodów i twierdzeń przeciwnych, które podnosiła skarżąca. Wydawane w sprawie decyzje nie dotyczą sprawy legalności szamba i ogrodzenia albowiem są to odrębne przedmioty postępowania, które winny być rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach. Z oświadczenia właściciela nieruchomości, złożonego do protokołu z dnia 14 maja 2003r., wynika, iż przedmiotowa stodoła została wybudowana w latach 1945-1950 a następnie wyremontowana w latach 60. Z kolei Pani S. oświadczyła, że stodoła od podstaw została wybudowana przez Z. W. w latach 1963-1964. Następnie w piśmie z dnia 20 kwietnia 2003r. Pan W. oświadczył, że budynki znajdujące się na działce były wybudowane przed wojną i wszelka dokumentacja zaginęła, zaś rodzina została wysiedlona do Francji. Mimo tych rozbieżnych oświadczeń stron, bezspornym jest fakt, iż sporna stodoła powstała przed 1975 rokiem, czyli przed wejściem w życie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Stanowisko to znajduje oparcie również w mapie zasadniczej miasta B. z lat 1973-1974, na której budynek ten został już ujawniony. Z uwagi na powyższe zostały wypełnione również zalecenia Sądu z dnia 3 czerwca 2004r. w sprawie II SA / Łd 569 / 04, gdyż te ustalenia są w pełni wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy na gruncie obowiązującego prawa. Nadto jak podnosił organ I instancji, co koresponduje z wcześniejszymi wywodami nie jest możliwe odnalezienie dokumentacji dotyczącej stodoły, a w czasie budowy brak było przepisu nakazującego właścicielowi przechowywanie takiej dokumentacji, niewątpliwie zatem brak podstaw do postawienia stronie zarzuty dopuszczenia się samowoli budowlanej. Pogląd taki wyrażony został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 15 kwietnia 2004r., sygn. akt II SA/Łd 571/04, w podobnej sprawie, Sąd stanął na stanowisku, że jeżeli przeprowadzone postępowanie wykaże, ze niemożliwe jest odnalezienie dokumentów w archiwum i okaże się że inwestor nie miał prawnego obowiązku jej przechowywania, to stanowisko organu o braku możliwości postawienia zarzutu samowoli budowlanej będzie zasadne a postępowanie prowadzone w sprawie legalności budowy obiektu podlegać winno umorzeniu. Dodatkowo w archiwach nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących powstania obiektu. Zgodnie z zarządzeniem nr 32 Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1990r. w sprawie ustalenia jednolitego rzeczowego wykazu akt dla urzędów terenowych organów rządowej administracji ogólnej, przesłanym do Urzędu Miasta w B. przy piśmie Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Samorządu terytorialnego z dnia 1 lutego 1991r., pozwolenie na budowę po 10-letnim okresie przechowywania zostały z archiwum miejskiego usunięte i zniszczone. Zatem znalezienie w archiwum dokumentacji budowlanej związanej ze spornym obiektem jest niemożliwe. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.