II SA/Łd 247/18

Dnia 25 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi G. T.-F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej G. T.–.F. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...], nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z uzbrojeniem terenu, urządzeniami budowlanymi, w tym przydomową oczyszczalnią ścieków oraz studnią na działce o numerze ewidencyjnym 455/1, w obrębie [...], w gminie D. Kolegium wyjaśniło, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji G. T.-F. i E. K. zarzuciły: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej: "u.p.z.p." przez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie zostały łącznie spełnione warunki, określone w tym przepisie, w szczególności w zakresie ustaleń co do przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 2. naruszenie art. 56 w związku z art. 64 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, co jest konsekwencją braku rozszerzonej analizy co do zrealizowania przez inwestora przesłanek, umożliwiających wydanie decyzji; 3. bezpodstawne uznanie, że planowana zabudowa bezpośrednio przy stawach inwestora będzie związana z funkcjonowaniem wskazanego gospodarstwa rolnego; 4. bezpodstawne uznanie, że zabudowa terenu ma na celu ochronę stawów, ziemi i majątku w postaci zarybienia bez wyjaśnienia tegoż związku; 5. oparcie się na niepełnym materiale dowodowym w zakresie udokumentowania potrzeb inwestora; 6. bezpodstawne przyjęcie obszaru dla oceny i analizy możliwości zasad gospodarowania, co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), pomimo że wyznaczony obszar analizy nie jest wystarczający dla ustalenia uwarunkowań dla nowego zainwestowania; 7. bezpodstawne przyjęcie, że wniosek inwestora jest zgodny z definicją i tworzy zabudowę zagrodową; 8. błędną interpretację pojęcia dostępu do drogi publicznej i bezpodstawne przyjęcie, że las nie uniemożliwia obsługi komunikacyjnej, a ewentualne usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić zgodnie z przepisami o ochronie przyrody bez poczynienia ustaleń w zakresie takich możliwości; 9. bezpodstawne uznanie, że budynek gospodarczy nie wymaga uzbrojenia w kontekście powiązania go z funkcją gospodarstwa rolnego; 10. bezpodstawne przyjęcie, że zabudowa zagrodowa nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 11. naruszenie art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 909 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie; 12. naruszenie art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 i 4 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację i niewłaściwe ustalenie, że brak jest przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy; 13. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegające na błędnej wykładni pojęć chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, brak ustaleń w zakresie zasady dobrego sąsiedztwa; 14. naruszenie art. 7 oraz 77, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wyżej wskazanych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz brak precyzyjnego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz niepełne uzasadnienie decyzji. Organ odwoławczy wskazał następnie, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu w szczególności przez jego zabudowę, od dostosowania tej zabudowy do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa. Temu dostosowaniu oraz ustaleniu cech zabudowy i zagospodarowania terenu służy analiza, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasada ta jest jednak wyłączona (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.) w stosunku do inwestycji związanych z zabudową zagrodową w gospodarstwach rolnych o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Kolegium wyjaśniło, że z pisma Urzędu Gminy D. z dnia [...] wynika, że średnia gospodarstwa w Gminie D. wynosi 5,02 ha. Gospodarstwo T. S. ma powierzchnię około 25 ha, z czego 9 ha w gm. D. Planowana zabudowa zagrodowa, zgodnie z oświadczeniem strony, będzie związana z funkcjonowaniem wskazanego przez stronę gospodarstwa rolnego, a wielkość gospodarstwa przekracza średnią gospodarstwa rolnego w gminie. Uzasadnia to zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., co wyłącza stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sytuacji cechy zabudowy ustalono w oparciu o wniosek inwestora. Organ odwoławczy wskazał dalej, że z załącznika nr 3 do decyzji wynika, że działka objęta wnioskiem położona jest na terenie, na którym występują obiekty o funkcji zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zagrodowej. Teren wniosku - jako cześć działki nr 455/1 - posiada faktyczny bezpośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej, istniejący zjazd jednocześnie przesądza, że teren ma dostęp do drogi publicznej powiatowej. Projektowane uzbrojenie terenu wystarczające jest dla realizacji inwestycji (budynek gospodarczy nie wymaga uzbrojenia), a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Kolegium wskazało także, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr 445/1 stanowi las LsV o powierzchni 0,0229 ha i grunty pod stawami Wsr-ŁV o powierzchni 1,6292 ha. Stosownie do § 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2015 r., poz. 542 ze zm.), grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się: łąki trwałe oznaczone są symbolem - Ł (lit. c), grunty pod stawami -Wsr (lit. e). Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.) – zwanej dalej: "u.o.g.r.l." – przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne, należy rozumieć ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego został uzgodniony ze Starostwem Powiatowym w [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych (stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) - postanowienie Starosty [...] z dnia [...]. Następnie organ II instancji, odwołując się do treści art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l. i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) stwierdził, że, w jego ocenie, definicja zawarta w ustawie o lasach przesądza o zakwalifikowaniu gruntu do korzystającego z ochrony, natomiast stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków jest potwierdzeniem, czy dany obszar spełnia wymogi lasu. Obszar leśny na działce nr 455/1 zajmuje 229 m. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. postanowieniem z dnia [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Kolegium uznało, że pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (teren posiada dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi) zostały spełnione łącznie, co umożliwiało wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego wniosła G. T.-F., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj.: a) nieustalenie, czy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy wskazanego w nim terenu, skoro teren ten stanowią grunty pod stawami oraz zaniechanie przez organ czynności dowodowych polegających na przeprowadzeniu wizji lokalnej, co w konsekwencji doprowadziło do uzgodnienia warunków zabudowy na obszarze, na którym znajduje się staw o powierzchni 1,6292 ha; b) zaniechanie badania pozostałych przesłanek do ustalenia warunków zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy bezzasadnie przyjęły, że wymagania wskazane w powyższym przepisie zostały spełnione; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności przez niewskazanie dowodów, na podstawie których organ ustalił, że w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako Wsr-ŁV, choć skarżąca wskazywała w toku postępowania administracyjnego, że planowana zabudowa będzie realizowana na terenie oznaczonym na wymienionej działce oznaczonej jako las; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w ten sposób, że organ II instancji błędnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, skoro powinien ją uchylić z uwagi na naruszenie art. 10 w związku z art. 106 § 2 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej prawa do czynnego udziału w sprawie, w związku z brakiem poinformowania o podjętych przez organ czynnościach uzgodnieniowych; 4. art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy u.p.z.p., poprzez brak oceny co do uzbrojenia terenu oraz brak wymaganych uzgodnień, co miało wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017r., wydanym sprawie o sygn.akt II SA/Łd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wskazane wyżej decyzje z uwagi na fakt, że dla części obszaru objętego wnioskiem inwestora, stanowiącego grunty leśne, niemożliwe będzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem przeznaczenie ich na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane wyżej rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd I instancji dokonał całkowicie błędnej wykładni pojęcia terenu, użytego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Teren w rozumieniu tego przepisu, to obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. I w zakresie tego terenu następuje ocena czy nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Oceniając tę przesłankę nie bierze się pod uwagę charakteru sąsiednich gruntów (działek). Z uwagi zatem na powierzchnię gruntu leśnego na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (229 m2), grunt ten nie stanowi lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, co w sposób oczywisty potwierdza spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej NSA uznał natomiast za niemożliwe, z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi, błędnie uznając, że nie wymagają one szczegółowej analizy. Formułując wytyczne, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi z uwzględnieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U z 2017r., poz. 1369 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznać można za trafne. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że terenem w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. W zakresie tego terenu następuje ocena czy nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z uwagi zaś na powierzchnię gruntu leśnego na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, grunt ten nie stanowi lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Powyższa konstatacja Sądu Kasacyjnego ma wszakże dalsze konsekwencje. Oznacza mianowicie, że za teren inwestycji uznać należy obszar jednej lub kilku działek. Zaskarżoną decyzją, jak wynika z jej załącznika graficznego, określono natomiast warunki zabudowy dla części zaledwie działki nr 455/1. W tym zakresie też część graficzna decyzji nie przystaje do jej części tekstowej, w której to jako teren inwestycji określono działkę nr 455/4 (bez wskazania jej części), w uzasadnianiu odwołując się dodatkowo do jej całej powierzchni oraz struktury ewidencyjnej. Niekonsekwencję i wadę decyzji w tym zakresie potwierdza również treść analizy urbanistycznej, w której wskazano na brak możliwości wyznaczenia linii zabudowy, bowiem jej określenie zgodnie ze stanowiskiem zarządcy drogi "wpada poza terenem inwestycji". Niezależnie przy tym od stanowczej konkluzji wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku podnieść należy, iż kwestia ta wydaje się już w orzecznictwie przesądzona. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017r., sygn. akt II OSK 2012/15, z dnia 28 kwietnia 2016r., sygn. akt II OSK 2066/14, z dnia 1 marca 2016r., sygn. akt II OSK 1626/14, z dnia 11 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2363/12, z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2010r., sygn. akt 486/10, z dnia 19 września 2014r., sygn. akt II SA/Łd 490/14 i z dnia 10 października 2017r., sygn. akt II SA/Łd 647/17, w Szczecinie z dnia 18 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Sz 976/09, w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1877/12 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady więc, przez "teren inwestycji", o którym mowa w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., rozumieć należy obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment lub fragmenty działek ewidencyjnych, na których inwestor zaplanował realizację inwestycji. Wyjątek stanowić może jedynie np. realizacja zjazdów na terenie części działki drogowej. Ustalenie zatem warunków zabudowy odnosić się powinno do działki (lub działek) objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza bowiem jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Wskazana wadliwość stanowi przeto podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec naruszenia art. 59 ust. 1 u.p.z.p., co czyni zasadnym zarzut skargi, wskazujący na wadliwe ustalenie przez organ terenu, na którym planowana zabudowa będzie realizowana, w tym wszakże jedynie zakresie. Pozostałe zarzuty skargi uznać należy natomiast za niezasadne. Kwestia zagrodowego charakteru projektowanej zabudowy w świetle zgormadzonych przez organ dowodów nie budzi wątpliwości. Jak bowiem trafnie podniesiono w motywach zaskarżonej decyzji, z pisma Urzędu Gminy D. z dnia [...] wynika, że średnia powierzchnia gospodarstwa w Gminie D. wynosi 5,02 ha. Gospodarstwo T. S. ma zaś powierzchnię około 25 ha, z czego 9 ha położonych jest w gminie D. Planowana zabudowa - budynek mieszkalny i gospodarczy z infrastrukturą - zgodnie z oświadczeniem strony, będzie związana z funkcjonowaniem wskazanego przez stronę gospodarstwa rolnego, a wielkość gospodarstwa przekracza średnią gospodarstwa rolnego w gminie. Zabudowa zagrodowa to natomiast w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Uzasadnia to zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., co wyłącza stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jeśli zaś chodzi o zaniechanie przeprowadzenia przez organ dowodu z oględzin "co w konsekwencji doprowadziło do uzgodnienia warunków zabudowy na obszarze na którym znajduje się staw (...)" wskazać należy, iż rolą organu ustalającego warunki zabudowy jest jedynie określenie urbanistycznej dopuszczalności lokowania określonej zabudowy na danym terenie, nie zaś jej sytuowanie czy sprawdzanie warunków terenowych, umożliwiających faktyczną zabudowę terenu. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty (mapy, analiza urbanistyczna) wskazują na aktualny sposób zagospodarowania działki nr 455/1, w tym także na usytuowany na jej terenie staw, nie było przeto żadnego powodu do przeprowadzania dowodu z oględzin (pomijając już tę oczywistą kwestię, iż oględziny działki dokonane zostały w ramach sporządzonej analizy urbanistycznej, co wynika wprost z jej treści). Nie są natomiast jasne zarzuty, związane naruszaniem przez organ przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., bowiem działka nr 455/1 (pomijając sformułowane wyżej zastrzeżenia co do częściowego jedynie jej wykreślenia jako terenu inwestycji) posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, zaś przedłożone promesy gestorów sieci pozwalają na konkluzję o zapewnieniu wystraczającego uzbrojenia. Kwestia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. została natomiast przesądzona w prawomocnym wyroku NSA, wiążącego w sprawie. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z niepoinformowaniem skarżącej o dokonanych uzgodnieniach projektu decyzji. Jak bowiem trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, uchybienie organu I instancji w tym zakresie, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Strony bowiem w toku postępowania miały zagwarantowaną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zaś formułowane w odwołaniu i skardze zarzuty i wnioski, nie odnoszą się do prawidłowości dokonanych uzgodnień. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W tym kontekście wskazać natomiast należy, że zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe może być wniesione wyłącznie przez inwestora (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Niejasny jest również zarzut braku wymaganych uzgodnień, zwłaszcza formułowany wraz z opisanym wyżej zarzutem niepoinformowania o ich dokonaniu. Jak wynika z akt sprawy, zamierzenie inwestycyjne zostało uzgodnione pozytywnie (lub milcząco) przez wszystkie wymagane organy (w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych i zarządcą drogi). Biorąc jednakże pod uwagę wskazane wyżej naruszenie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystraczające dla końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono natomiast na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi (500 zł), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym (480 zł.) oraz opłacie od pełnomocnictwa (17 zł.). Prowadząc ponownie postępowanie organ uwzględni sformułowane powyżej poglądy prawne, dokonując prawidłowej oceny wniosku inwestora. M.K.