II SA/Łd 2470/01

0Sygn. akt 3 II SA/Łd 2470/01 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Janusz Nowacki, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K., Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości postanawia: 1/ umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Łodzi 2/ wypłacić solidarnie M. K. i Z. K. kwotę 5 /pięć/ złotych tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 9 stycznia 2002 r. pod pozycją [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. i Z. małż. K. od decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 81, oznaczonej jako działki nr 125/2, 125/3 i 127 w obrębie [...] z działkami przyległymi tj. działką nr 124 przy ul. A 79 i działką nr 126/1 i 128 przy ul. A 83/87, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że z uwagi na fakt, iż nie doszło do uzgodnienia przebiegu granicy przez zainteresowane strony zasadnym było działanie Prezydenta Miasta Ł., który na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. (Dz.U. z 1998r Nr 30 poz. 163 z późń. zm) Prawo geodezyjne i kartograficzne –umorzył postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę do rozpatrzenia sądowi. W ocenie organu odwoławczego nieuprawniony jest pogląd skarżących, że w sprawie organ I instancji powinien był wydać decyzję na podstawie art. 33 ust. 1 w/w ustawy, bowiem w świetle powołanego artykułu wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeśli właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W przedmiotowej sprawie w czasie ustalania przebiegu granic w terenie strony nie złożyły zgodnych oświadczeń i istnieje rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w księgach wieczystych. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i Z. małż. K. zarzucili zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W opinii skarżących w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa przedmiotowe decyzje są nieważne, istniały bowiem podstawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w trybie administracyjnym. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedstawili wybrane pytania i odpowiedzi z rozmowy przeprowadzonej z geodetą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. poinformowało, że w dniu 3 grudnia 2001 roku akta sprawy zostały przekazane do Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Ł. celem rozpatrzenia sporu granicznego co jest podstawą złożenia wniosku o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie, jeśli wniosek o zawieszenie postępowania nie zostałby uwzględniony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 marca 2004 roku skarżący oświadczyli, że wobec zawarcie ugody przed sądem powszechnym co do przebiegu granic – cofają skargę. Pouczeni przez przewodniczącego o skutkach prawnych cofnięcia skargi, oświadczyli, że zrozumieli pouczenie i podtrzymują swoje stanowisko o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652) Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne nie zmierzające do obejścia prawa ani utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 oraz art.161 § 1 pkt 1cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 poz.368 z późń. zm.).