II SA/Łd 2499/01

Dnia 25 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie : Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant referent stażysta Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. B. i D. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. - Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 123 w związku z art. 37 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia W. M. – pełnomocnika J. M. B. i D. B. na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej sprawy dotyczącej przywrócenia na rzecz spadkobierców hipotecznych, władania nieruchomościami położonymi w Ł. przy ul. A/ ul. B oraz ul. C 190/192/194, uznał zażalenie W. M. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż nieruchomości położone w Ł. przy ul. A/ B oraz ul. C190/192/194 nie były wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa, a w księgach wieczystych jako właściciele wpisane są osoby fizyczne, zaś żądanie W. M. dotyczy wydania spornych nieruchomości na rzecz spadkobierców właścicieli hipotecznych, ujawnionych w księgach wieczystych. W związku z powyższym żądanie W. M. dotyczące wydania nieruchomości nie może być rozpoznane przez organ administracji publicznej, gdyż właściwym dla rozpoznania żądania z zakresu ochrony własności jest sąd powszechny. W przedmiotowej sprawie ma więc zastosowanie art.66 § 3 k.p.a. stanowiący, iż jeżeli z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem, czego organ nie uczynił. Mając jednak na uwadze, że nie nastąpiło w tej kwestii wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie k.p.a., nie można mówić o niezałatwieniu przez organ I instancji w terminie przedmiotowej sprawy. Postanowienie to zawiera pouczenie, iż jest ono ostateczne i że strona może na podstawie art.17 ustawy o NSA złożyć skargę na bezczynność organu I instancji w rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi. W dniu 28 grudnia 2001r. pełnomocnik J. M. B. i D. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] wydanego w sprawie [...], wnosząc o jej uchylenie i wywodząc, że nie wskazano w postanowieniu daty wystąpienia o opinię prawną co uniemożliwia ocenę, czy organ administracji zachował terminy przewidziane w k.p.a. Nadto podniósł, że w dotychczasowym postępowaniu uznano zarzuty pełnomocnika skarżących dotyczące niezałatwienia w terminie co wynika z postanowienia z dnia [...],cytowanego w zaskarżonym postanowieniu. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie i wywodziła jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a więc może badać zaskarżony akt pod katem wszelkich ewentualnych naruszeń prawa, które miały miejsce w toku postępowania poprzedzającego jego wydanie. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik J. M. B. i D. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie[...], wydanego na podstawie art. 123 w związku z art. 37 k.p.a. Z powołanej podstawy prawnej wynika, że postanowienie to należy do jednego z rodzaju postanowień, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy. Zaskarżone postanowienie zapadło w trybie art. 37 k.p.a., a wiec w wyniku złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie i nie służy już stronie zażalenie na to postanowienie w myśl art. 141 § 1 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 pkt.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest natomiast wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą na bezczynność organu, o czym nota bene strona w kwestionowanym postanowieniu została prawidłowo pouczona. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w postanowieniu wydanym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy i stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt.8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. Pogląd powyższy jest utrwalony w orzecznictwie i sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni go podziela ( por. wyrok NSA z dnia 24.05.2001r., IVSA 572/99, ONSA 2002/3/116, postanowienie NSA z dnia 13.03.2001r., ISAB 246/00, LEX nr 78952, wyrok NSA z dnia 8.10.1999r., IVSAB 43/99, LEX nr 48184, postanowienie NSA z dnia 20.05.1998r., IVSA 1149/96, LEX nr 43277 ). Wobec powyższych argumentów na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.