II SA/Łd 250/09

Dnia 24 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 lutego 2009 r. A. Spółka Komandytowa z siedzibą we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. J. pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki. W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Ponadto art. 61 § 3 w/w ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem zarówno na akty wydane w poszczególnych instancjach jak i w trybach nadzwyczajnych oraz w trybie autokontroli. Z uwagi na charakter przedmiotowego wniosku przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek określonych w powoływanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przytoczona przez stronę skarżącą odnosi się do prac budowlanych prowadzonych przez inwestora na podstawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie można jednocześnie nie zauważyć, iż pozwolenie na budowę obejmuje prace na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością należącą do strony skarżącej. Strona podała, że rozpoczęcie realizacji inwestycji spowoduje podłączenie obiektu do studzienek i sieci znajdujących się na terenie należącym do strony skarżącej, co trudno będzie naprawić w toku realizacji przedsięwzięcia, bowiem nie przewidziano alternatywnego sposobu odprowadzania ścieków, a nadto nie ma gwarancji, że istnieje w ogóle taka możliwość bez naruszania praw osób trzecich. W ocenie strony skarżącej, przywrócenie stanu poprzedniego związanie będzie z koniecznością wszczęcia odrębnych postępowań oraz dużymi nakładami czasu i środków. Ponadto strona wskazała, że budowa przewidzianego w pozwoleniu niewielkiego, bezodpływowego zbiornika na ścieki rodzi niebezpieczeństwo wybijania ścieków i ich przelewania się na nieruchomość strony. Kwestia ta ma dla strony skarżącej duże znaczenie, bowiem strona prowadzi na własnej nieruchomości handel produktami spożywczymi. W ocenie Sądu, wszystkie powyższe względy pozwalają na uznanie, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.