II SA/Łd 251/09

Dnia 30 marca 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. i J. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. i J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych p o s t a n a w i a przyznać skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 (sto) złotych, w pozostałej części wniosek oddalić. AG K. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych, występując jednocześnie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący deklarują osiąganie dochodów z tytułu rent (emerytur) w łącznej wysokości ok. 2390 złotych miesięcznie. Skarżący posiadają mieszkanie o powierzchni 44 m kw. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że osiągane dochody przeznaczane są na pokrycie kosztów leczenia i utrzymania gospodarstwa domowego. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie w części. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż źródłem dochodów rodziny wnioskodawców są renty (emerytury) w łącznej wysokości 2390 złotych, co powoduje, iż średni dochód na członka rodziny kształtuje się na poziomie ok. 1.195 złotych. Kwota ta znacznie przekracza zatem minimum socjalne i powoduje, że skarżący nie mogą zostać uznani za osoby ubogie w stopniu, który dawałby podstawy do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W ocenie Referendarza wysokość osiąganych dochodów pozwala bowiem na partycypację w kosztach postępowania, a uiszczenie kwoty w wysokości 100 złotych nie spowoduje znacznego uszczerbku dla niezbędnego utrzymania skarżących. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG