II SA/Łd 252/10

Dnia 13 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] roku, Nr [....], nakazano W. J. sporządzenie i przedstawienie w terminie do dnia 31 maja 2010 roku projektu budowlanego zamiennego w 3 egzemplarzach uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych w stosunku do wydanego pozwolenia na budowę oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu - budynku magazynowo - handlowego zlokalizowanego na nieruchomości o nr ewid. 716/1 w obrębie geodezyjnym K. w gminie W. do stanu zgodnego z prawem. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że M. M. powyższą decyzję odebrała w dniu 3 listopada 2009 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem Nr [...] z dnia [....] roku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. M.. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.). W uzasadnieniu organ podniósł, że termin do wniesienia odwołania przez M. M. od decyzji organu I instancji upłynął w dniu 17 listopada 2009 roku, zaś skarżąca odwołanie wysłała pocztą bezpośrednio do organu II instancji w dniu 1 grudnia 2009 roku, a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. Dalej organ ocenił, że nie ma w niniejszej sprawie znaczenia fakt, że M. M. dwukrotnie podjęła próbę wysłania odwołania bezpośrednio do organu II instancji mimo, że w pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazano sposób wniesienia środka zaskarżenia tj. za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.. Przesyłki te były bowiem kierowane na błędny adres i w konsekwencji zostały zwrócone nadawcy. M. M. powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., podnosząc, iż nie zrozumiała pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej nawet pismo omyłkowo wniesione do innego organu wywołuje skutki prawne i dlatego jej odwołanie zostało złożone we właściwym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli - czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, a także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Istotą sprawy było zbadanie przez Sąd czy [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prawidłowo ocenił, iż odwołanie M. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności w treści art. 129 § 2 K.p.a. Stosownie do art. 129 § 1 i 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji dysponuje 14 dniami na złożenie odwołania w siedzibie organu, bądź nadania odwołania na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Gdy organ II instancji oceni, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek – po myśli art. 134 K.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy podkreślić, iż powyższe wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i nie jest zależne od swobodnego uznania organu. Nadto wyjaśnić warto, iż na mocy art. 65 § 2 K.p.a. przyjmuje się, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż istotnie decyzja organu I instancji doręczona prawidłowo skarżącej w dniu 3 listopada 2009 roku zawierała właściwe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 17 listopada 2009 roku. Skoro zaś skarżąca odwołanie złożyła dopiero dnia 1 grudnia 2009 roku, to niewątpliwie uczyniła to z uchybieniem terminu. Warto jednocześnie zauważyć (jak wynika z akt administracyjnych oraz kopii kopert załączonych do skargi), iż zanim odwołanie M. M. skutecznie doręczono organowi odwoławczemu, to skarżąca podejmowała dwie (w dniach 17 i 21 listopada 2009 roku) nieudane próby wysłania odwołania na adres siedziby organ II instancji, lecz nota bene wpisywała na kopercie błędny adres tegoż organu i z tego powodu nie było możliwe doręczenie tychże przesyłek. Właśnie owo nieprawidłowe zaadresowanie koperty do organu odwoławczego, skutkujące zwrotem przesyłki do skarżącej, oraz skuteczne doręczenie odwołania na prawidłowy adres organu II instancji dopiero po upływie terminu do wniesienia odwołania było powodem niemożności zastosowanie art. 65 § 2 K.p.a. Zasada zawarta w tymże przepisie, a stanowiąca, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, ma wyłącznie – co należy podkreślić – zastosowanie do pism złożonych z zachowaniem terminu. Podsumowując powyższe rozważania warto wyjaśnić, iż odwołanie M. M. nadane w dniu 17 listopada 2010 roku (czyli jeszcze w terminie otwartym do złożenia odwołania) nie mogło odnieść skutku, bowiem wysłano je na błędny adres i zostało zwrócone do nadawcy. Nie zostało więc skutecznie wniesione do organu. Kolejne zaś przesyłki zawierające odwołanie M. M. były nadawane na poczcie w dniach 21 listopada 2010 roku i 1 grudnia 2010 roku, czyli już po upływie terminu do wniesienia odwołania, a więc obie były to czynności bezskuteczne. W tej sytuacji Sąd uznał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w sposób prawidłowy wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] roku, Nr [...]. W związku z tym organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego złożonego przez skarżącej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. m.ch.