II SA/Łd 258/18

Dnia 15 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 roku sprawy ze skargi U. Z. o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu A Oddziału w T. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 50/15 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. a.bł. U. Z. – na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") – wniosła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 domagając się: 1) wymierzenia organowi grzywny; 2) przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi jej autorka podkreśliła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 zobowiązał Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Wyrok uprawomocnił się na skutek oddalenia kasacji organu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. I OSK 2610/15. Organ jednak w sprawie żadnych działań nie podejmuje, toteż w dniu 5 lutego 2018 roku skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku. Wezwanie zostało doręczone organowi w dniu 6 lutego 2018 roku. W sprawie ma miejsce zupełna ignorancja orzeczenia Sądu, co kształtuje wizerunek organu w państwie. Takie zachowanie organu pozbawia obywatela jakiejkolwiek nadziei, że jego sprawa administracyjna zostanie kiedykolwiek załatwiona. W ocenie skarżącej, nie mają żadnego znaczenia wydane w sprawie decyzje wydane przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., ponieważ adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie był Prezes ZUS, ale Oddział ZUS w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17 stwierdził nieważność decyzji Prezesa ZUS obu instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Taki stan rzeczy jest niedopuszczalnym pogwałceniem wszelkich norm prawnych w praworządnym państwie. To destrukcyjne działanie organu jest tym bardziej znaczące w skutkach, że jest wywołane zachowaniem organu państwa, który bojkotuje zasady prawne w tym państwie. Skarga dotyczy niewykonania wyroku w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sprawie której termin załatwienia ustawodawca skrócił o połowę w stosunku do załatwienia sprawy administracyjnej. Okres 10 miesięcy, w którym organ wyroku nie wykonał, a tym samym wniosku nie załatwił jest więc przekroczeniem bardzo znaczącym. Wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej znajduje uzasadnienie w prawie rocznym okresie zwłoki w wykonaniu przez organ zobowiązania nałożonego przez Sąd, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji organu w postępowaniu. Nie można szukać usprawiedliwienia bezczynności Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. w działaniu na rzecz innego podmiotu – Prezesa ZUS i nieuprawnionym wydawaniu w jego imieniu decyzji, które powinien wydać sam, będąc do tego zobowiązanym prawomocnym wyrokiem Sądu. W przedstawionym w skardze stanie, kiedy obywatel państwa nie może oczekiwać na załatwienie sprawy przez konstytucyjny organ administracji państwa, a do tego organ ignoruje wyroki sądowe – dla obywatela wielką stratą moralną jest poczucie, kiedy nie ma oparcia w obowiązujących w tym państwie przepisach prawa, organach nadzoru, sądach. To wszystko powoduje, że skarżąca jako obywatel państwa jest dyskryminowana wśród społeczeństwa. Takie deprecjonowanie przez organ obowiązków musi prowadzić do zasądzenia przez Sąd dla stron zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną prześladowaniem i wykluczeniem ze społeczeństwa poprzez zaniechanie stosowania wobec nich prawa powszechnie obowiązującego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wyjaśniając, że pismem z dnia 22 stycznia 2015 roku (które wpłynęło do organu w dniu 26 stycznia 2015 roku) U. Z. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o udostępnienie w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji w zakresie kopii zanonimizowanej decyzji wydanej w następstwie postępowań kontrolnych w sprawie: [...] i [...]. W odpowiedzi organ pismem z dnia 9 lutego 2015 roku, nr sprawy: [...] odmówił udostępnienia informacji wobec uznania, iż dane, o których udostępnienie wnosi, nie są informacjami publicznymi i podlegają ochronie na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1182). Od powyższego pisma w dniu 27 lutego 2015 roku skarżąca złożyła skargę, w której zarzuciła organowi bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15: w pkt 1 – zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, w pkt 2 – stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pkt 3 – zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 196,95 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. I OSK 2610/15 oddalił skargę kasacyjną organu. W tym stanie rzeczy, w wykonaniu ww. wyroków, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] roku, znak: [...] odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej. W następnie rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] roku, znak:[...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17, w pkt 1 – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ZUS z dnia 7 marca 2017 roku, a w pkt 2 – zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 stycznia 2018 roku Prezes ZUS wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną. Pismem z dnia 5 lutego 2018 roku skarżąca wezwała organ do "wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15, na które organ opowiedział jej pismem z dnia 13 lutego 2018 roku. Następnie w dniu 19 lutego 2018 roku U. Z. wniosła skargę. W ocenie organu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Sięgając do treści art. 154 § 1 P.p.s.a. organ wyjaśnił, iż na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w ww. przepisie nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można mówić dopiero po bezskutecznym upływie pewnego terminu, w którym organ miał faktyczną możliwość podjęcia nakazanych w wyroku czynności. Biorąc zatem pod uwagę działania podjęte przez organ w sprawie uznać należy, że przesłanka niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 nie została spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2005 roku, sygn. I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 roku, sygn. I OZ 382/08; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 roku, sygn. I FZ 221/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 roku, sygn. III SA/Wa 3321/08). Ponadto, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 roku, sygn. I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa – dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego – służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postepowania jest ocena legalności działania organu – Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. w aspekcie zarzucanej temu organowi w skardze kwestii niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15. Niewątpliwie wspomnianym wyrokiem organ został zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. I OSK 2610/15 oddalił skargę kasacyjną organu. Jednocześnie – co jest stronom wiadome – Prezes ZUS wydał w dniu [...] roku decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskiem z dnia 22 stycznia 2015 roku wnioskowała skarżąca. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17, po rozpoznaniu skargi U. Z, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] roku oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] roku. Wyrok ten jest nieprawomocny, bowiem Prezes ZUS złożył skargę kasacyjną. Jednocześnie z informacji znanych Sądowi z urzędu wiadomo, iż wspomniana skarga kasacyjna została zarejestrowana pod sygnaturą I OSK 904/18 i od dnia 8 marca 2018 roku oczekuje na wyznaczenie terminu posiedzenia niejawnego. W ocenie Sądu, prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie oceny legalności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2017 roku, jest zagadnieniem, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co czyni zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej zasadnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. A.B.