II SA/Łd 259/08

Dnia 10 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] W dniu 25 lipca 2007r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga K. S. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Wraz ze skargą wpłynęły akta administracyjne sprawy i odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie. W dniu 4 kwietnia 2008r. K. S. złożyła pismo zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania w całości czynności prowadzonych przez inwestora na terenie nieruchomości przy ulicy A. w Ł.. Uzasadniając postawiony wniosek strona podniosła, iż dalsze prowadzenie prac grozi nieodwracalnymi skutkami, wyrządzeniem znacznych szkód materialnych oraz stwarza rzeczywiste zagrożenie utraty zdrowia lub życia mieszkańców sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Ponadto art. 61 § 3 w/w ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem zarówno na akty wydane w poszczególnych instancjach jak i w trybach nadzwyczajnych oraz w trybie autokontroli. Ustanowiona w analizowanym przepisie instytucja ochrony tymczasowej dotyczy takich aktów, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Cechy wykonalności nie mają więc akty odmowne i te akty konstytutywne uprawniające, które dla spowodowania stanu faktycznego lub prawnego nie wymagają czynności podmiotów uprawniających. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązaniowych, które ustalają dla adresatów nakazy pewnego zachowania lub zakazy zachowania, akty nadające uprawnienia i jednocześnie obowiązki, a także akty, dzięki którym jeden podmiot jest zobowiązany a drugi uprawniony. (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156 czy M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145, J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., IV SAB 59/96, OSP 1998, nr 1, poz. 22, s. 48). Z uwagi na charakter przedmiotowego wniosku przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji nie jest decyzją, która posiadałby przymiot wykonalności. Niewątpliwie nie nakłada ona na stronę żadnych praw ani też żadnych obowiązków. Rozstrzygnięciem tym organ ustala swojego rodzaju wytyczne, którymi inwestor musicie kierować przy sporządzaniu projektu budowlanego. W związku z uzasadnieniem wniosku, które opiera się przede wszystkim na konieczności wstrzymania prowadzonych prac budowlanych, wyjaśnić należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia inwestora do podejmowania jakichkolwiek prac budowlanych, stąd też wstrzymywanie tych prac na obecnym etapie procesu budowlanego nie jest możliwe i zasadne. Wniosek taki, a głównie jego uzasadnienie, będzie właściwy i znajdzie ewentualne potwierdzenie w stanie faktycznym sprawy dopiero po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów w sprawie ma zastosowanie pkt 3 art. 161 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie powołanych przepisów oraz mając na uwadze treść art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. A.T.-P.