II SA/Łd 260/10

Dnia 25 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 roku sprawy ze skargi K. S. i P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących K. S. i P. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] roku sygn. akt II OSK 257/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt: II SA/Łd 117/08, oddalający skargę P.W. i K.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawo budowlane, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 29 września 2006 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę firmie A z siedzibą w Ł. hotelu, polegającą na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku, a także zjazdu publicznego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 19/21, na działkach Nr 275/19, 275/20, 190/14. W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestor przedłożył ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., nakazującą R. K., K.S., D.K., A. S. i A. S. zamurowanie otworów okiennych, drzwiowych i wentylacyjnego w ścianie granicznej posesji sąsiedniej przy ul. B 17 w terminie do 30 lipca 2007 r. Nadto przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami wymaganymi przepisami szczególnymi. Organ wywiódł, iż analiza wszystkich złożonych dokumentów uzasadnia stwierdzenie, iż wymagana dokumentacja jest pełna i zgodna z przepisami Prawa budowlanego, w związku, z czym zasadne było udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu. Od powyższej decyzji odwołały się K.S. i R. K., współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości (dz. nr ew. 278/1). W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał na następujące błędy w postępowaniu pierwszo instancyjnym: brak ekspertyzy technicznej dot. prowadzenia prac budowlanych w granicy z działką nr ew. 278/1, brak projektu zjazdu z ul. B, brak dokumentu wykazujące umocowanie R.B. do reprezentowania firmy A. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, oraz art. 104 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 29 września 2006 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę firmie A z siedzibą w Ł. hotelu, polegającą na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku, a także zjazdu publicznego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 19/21, na działkach Nr 275/19, 275/20, 190/14. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż wnioskodawca uzupełnił braki: przedłożył dokument wykazujący umocowanie do działania oraz orzeczenie techniczne dot. stanu obiektu istniejącego i wpływu rozbudowy na budynek sąsiada. Organ podkreślił ponownie, że inwestor przedłożył (wskazane wcześniej) decyzję ostateczną o ustaleniu warunków zabudowy oraz ostateczną decyzję nakazującą zamurowanie otworów w ścianie granicznej budynku na działce nr ew. 278/1 do dnia 30 lipca 2007 roku. W rezultacie organ stwierdził, iż projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i opiniami spełnia wymogi Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K.S., zarzucając, iż decyzja z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem prawa i zasługuje na uchylenie. Podniosła, iż doszło do wielu istotnych naruszeń, postępowanie było nierzetelne, stronnicze, organy manipulowały faktami i informacjami. Nie zostały usunięte uchybienia prawne i techniczne, jakie zostały wskazane w wcześniej wydawanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła, że nie jest jej znane żadne orzeczenie techniczne dot. wpływu prowadzenia budowy na jej budynek. Jednocześnie wskazała, iż obie ostateczne decyzje przedłożone przez inwestora (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r.) zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyjaśniając podstawy rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż uchylając poprzednią decyzję o pozwoleniu na budowę Wojewoda [...] wskazał na pewne braki - brak ekspertyzy technicznej dot. prowadzenia prac oraz decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, jak również brak dokumentu potwierdzającego, iż R.B. reprezentuje firmę A z siedzibą w Ł., które w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zostały uzupełnione. Inwestor złożył orzeczenie techniczne wykonane przez uprawnionego projektanta, z którego wynika, iż roboty budowlane przewidziane do wykonania pozwolą uniknąć naruszenia struktury jakiegokolwiek elementu budynku sąsiedniego. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, informacje dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Wojewoda stwierdził, iż w jego ocenie spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, zatem stosownie do art. 35 ust. 4 ww. ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożyli K.S. i P.W., zarzucając naruszenie prawa i konieczność ochrony ważnego interesu społecznego i słusznego interesu strony skarżącej, wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Skarżący podnieśli, iż w toku postępowania administracyjnego wskazywali, że realizacja budowy hotelu spowoduje zamurowanie okien w mieszkaniach znajdujących się w budynku na działce nr ew. 278/1, czyli pozbawi je całkowicie dopływu światła słonecznego. Argumentowali, iż Wojewoda oraz Prezydent Miasta Ł. wydając skarżone decyzje w oparciu o decyzję nakazującą zamurowanie otworów w ścianie granicznej przesądzili o niezgodności z prawem tych otworów, czym naruszyli przepisy o właściwości. Ponadto zarzucili organowi, iż wydane rozstrzygnięcie uzależnił od treści w/w decyzji nakazującej zamurowanie otworów oraz od treści decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji, gdy było mu wiadome, że skarżąca kwestionuje powyższe decyzje na drodze sądowej. Skarżący kwestionowali również rzetelność wykonanej ekspertyzy dot. wpływu budowy hotelu na stan ich budynku; wskazywali też na ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej z uwagi na to, że ich budynek nie posiada fundamentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z dnia [...] r., oddalając skargę uznał, że skarga jest bezzasadna, bowiem nie narusza przepisów prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., zwolnienie z kosztów sądowych oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] roku sygn. akt II OSK 257/09 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej, odnoszących się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., gdyż ocenom postępowania administracyjnego dokonywanym przez Sąd Wojewódzki, w zakresie ewentualnego zagrożenia katastrofą budowlaną na skutek realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, nie można zarzucić naruszenia prawa. Odnosząc się do dalszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że częściowo trafny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na niedostatecznym odniesieniu się do zarzutów skarżącej odnośnie pozbawienia lokali przy ul. B 17 światła słonecznego, na skutek pozwolenia na budowę, w sytuacji, kiedy nie został jeszcze rozstrzygnięty prawomocnie spór o zgodność z prawem decyzji nakazującej zamurowanie otworów w ścianie budynku, do którego przylegać ma ściana nowo budowanego obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył bowiem, że z przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania pozwolenia na budowę należało wyprowadzić wniosek, że wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji (tym bardziej nieprawomocnej decyzji), nakazującej zamurowanie otworów okiennych i drzwiowych w budynku sąsiadującym z zamierzoną inwestycją, nie było wystarczające do wydania pozwolenia na budowę budynku w granicy z działką sąsiednią, gdyż przepis ten uzależniał możliwość takiej budowy od istnienia na działce sąsiedniej budynku ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Warunek ten będzie spełniony tylko wówczas, kiedy na działce sąsiedniej istnieje faktycznie (a nie prawnie) budynek ze ścianą pozbawioną takich otworów. Sąd II instancji wskazał także na potrzebę rozważenia przez sąd I instancji zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § pkt. 1 p.p.s.a. w sprawie pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego zakończenia się sprawy nakazu zamurowania okien. Jednocześnie jednak Sąd ten wyraził przekonanie, że sprawa dotycząca rozstrzygnięcia spornych interesów powstałych na gruncie stosowania przepisów prawa publicznego może zostać rozpoznana również w trybie art. 115 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Przystępując do ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na uregulowanie art. 190 p.p.s.a., stanowiącego o związaniu Sądu, któremu sprawa została przekazana, wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Realizując więc wskazania zawarte w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia [...] roku sygn. akt II OSK 257/09, nie będąc również ograniczonym zarzutami i wnioskami oraz przywołaną podstawą prawną skargi (art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w przedmiotowej sprawie uchybień, które obligowały Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej jak i pierwszo instancyjnej. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę firmie A z siedzibą w Ł. hotelu, polegającą na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku, a także zjazdu publicznego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 19/21, na działkach Nr 275/19, 275/20, 190/14. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.) a w szczególności: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku nr 75, poz. 690, ze zm.). Oczywistym jest, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej orzeka wyłącznie na wniosek i jest związany złożonym przez inwestora wnioskiem. Jednak powyższe ograniczenie nie zwalnia organu z obowiązku kontroli zgodności treści wniosku z dołączonym do niego projektem budowlanym. W przedmiotowej sprawie inwestor złożył przy wniosku o pozwolenie na budowę również ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., nakazującą R. K., K.S., D.K., A.S. i A.S. zamurowanie otworów okiennych, drzwiowych i wentylacyjnego w ścianie granicznej posesji sąsiedniej przy ul. B 17 w terminie do 30 lipca 2007 r. Jednocześnie jednak z akt sprawy wynika, co akcentował Naczelny Sąd Administracyjny, że nie został rozstrzygnięty prawomocnie spór o zgodność z prawem decyzji nakazującej zamurowanie otworów w ścianie budynku przy ul. B 17, co rzutuje na okoliczność nie wyjaśnienia przez organ podnoszonej w toku postępowania przez skarżącą kwestii pozbawienia lokali w tymże budynku dostępu do światła słonecznego. Po myśli art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza w szczególności: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Podkreślenia wymaga, że cytowany przepis wskazuje na obowiązek sprawdzenia przez organ zgodności zamierzeń inwestora przedstawionych w projekcie w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi w myśl wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu należy przywołać treść przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z powyższego przepisu wynika, że usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy działki, przylegającej do istniejącej ściany, tak jak domaga się tego inwestor jest możliwe wyłącznie, gdy w tej istniejącej ścianie nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Zatem wymóg ten będzie spełniony tylko wtedy, gdy stan taki zaistnieje w rzeczywistości, co organ powinien organ ustalić w sposób nie budzący wątpliwości. W tej sytuacji główną przyczyną wadliwości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej jest błędne przyjęcie przez organy, że sam nakaz zamurowania okien (obowiązek nałożony przez WINB, który miał być wykonany do dnia 30 lipca 2007r.) jest już podstawą do uznania, iż ściana graniczna w budynku na dz. 278/1 jest w rzeczywistości ścianą bez otworów. Organy, zamiast zakładać, iż nakaz wykonano, powinny były zbadać istniejący stan faktyczny. Skoro jednak, będąc świadomym sporu w kwestii zamurowania okien, organy tego nie uczyniły, to naraziły się na zarzut nie przeprowadzenia wnikliwego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, iż organy obu instancji nie musiały i nie mogły badać legalności wykonania otworów w ścianie granicznej, lecz ich obowiązkiem było ustalenie stanu istniejącego. Powyższe mankamenty procedowania naruszają nie tylko przepisy art. 7, 77 § 1 K.p.a., ale rzutują również na naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności w zakresie badania zgodności projektu z prawem na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Należy przy tym wskazać, iż rozstrzygnięcie organu I instancji wadliwe jest z tychże samych powodów i w tym samym zakresie, co zaskarżona decyzja. Stwierdzenie zaś, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest wzruszenie innych aktów, powoduje powstanie po stronie Sądu obowiązku zastosowania art. 135 p.p.s.a, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ponadto Sąd dostrzega naruszenie art. 10 K.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji organu I instancji z dnia [...] roku nie zawiadomiono wszystkich stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu, złożone na wezwanie organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczenie o stanie technicznym jest nader lakoniczne i nie pozwala na identyfikację sąsiedniego budynku, o którym traktuje (brak danych identyfikujących działki i budynki) a dodatkowo sporządzone zostało we wrześniu 2006 r. (co może budzić wątpliwości czy nadal było aktualne w październiku 2007 roku, w chwili wydawania rozstrzygnięcia pierwszej instancji). Powyższe stwierdzenie również uzasadnia opinię, iż kontrolowane postępowanie przed organami administracji nie spełnia wymogów, w szczególności naruszając art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 K.p.a. Przypomnieć warto, iż organ jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaś niewątpliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy ma dla każdego postępowania kluczowe znaczenie, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania, jak również jedynie dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można właściwie zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy powinny w szczególności wziąć pod uwagę wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] roku sygn. akt II OSK 257/09 oraz rozważania niniejszego uzasadnienia. Mając powyższe względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Podstawę prawną do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu art. 200 p.p.s.a. m.ch.