II SA/Łd 260/10

Dnia 28 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestnika postępowania R. B. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2010 roku, sygn. akt II SA/Łd 260/10 uwzględniającego skargę K. S. i P. W. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 roku uczestnik postępowania R. B. wystąpił do Sądu z wyjaśnienie treści powyższego wyroku, gdyż – jego zdaniem – zaistniały wątpliwości co do sposobu wykonania wyroku. Strona zadała następujące pytania: 1. Czy budynek istniejący w aktualnym stanie (wybudowany w okresie obowiązywania w/w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę) należy traktować jako wybudowany legalnie, a zatem, czy wydając pozwolenie na budowę należy przyjąć, że budynek istnieje nie tylko w sensie faktycznym, ale i prawnym? 2. Czy pozwolenie na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych – czy też może się cofać do tego, co faktycznie zostało już wybudowane? 3. Czy w nowym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę powinny zachować moc dotychczasowe opinie i ustalenia (w szczególności z gestorami mediów) czy też ustalenia te należy ponowić? Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia wyroku lub postanowienia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu treść wyroku z dnia 25 maja 2010r. jest jasna, a powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna postanowienia nie budzą wątpliwości. Należy podkreślić, iż sądy administracyjne nie są ani zobowiązane, ani też uprawnione, aby udzielać stronom wskazówek lub porad prawnych dotyczących ich przyszłych działań i zamierzeń. Sąd nie może też zastępować organu w dokonywaniu ustaleń faktycznych i wyjaśnianiu okoliczności istotnych dla końcowego, merytorycznego rozstrzygnięcia. Jeżeli zachodzi konieczność lub potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności lub też dokonania innych niż uprzednio ustaleń, sąd uchyla oceniane rozstrzygnięcie organu, umożliwiając temuż organowi przeprowadzenie postępowania, mającego na celu dokonanie ustaleń prowadzących do zastosowania prawidłowej normy prawa materialnego, co też w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uczynił wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., stosowanie również do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi był związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. Po myśli art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i analogicznie: art. 3 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli działania organów administracji i wydanych przez te organy rozstrzygnięć w oparciu o ustalenia i wnioski wynikające z przeprowadzonego postępowania dowodowego. W takiej zaś sytuacji, gdy wnioskodawca wnosi w zasadzie o dokonanie czynności mieszczących się we właściwości organu administracji, nie można mówić o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści wyroku, o jakiej mowa w art. 158 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. a.tp.