II SA/Łd 263/18

Dnia 24 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi A.B. M. K. w piśmie z dnia 8 lutego 2018 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 1 lutego 2018 roku podczas wizyty w Urzędzie Gminy Ż., dokąd udał się zaniepokojony brakiem odzewu na złożone odwołanie. Z treścią decyzji zapoznał się tego samego dnia w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Na miejscu okazało się także, że decyzja została wysłana i była dwukrotnie awizowana. Skarżący podkreślił, że żadnego awiza jednak nigdy nie otrzymał. Podniósł w dalszej kolejności, że w dniu 6 lutego 2018 roku w Urzędzie Pocztowym w O. złożył zgłoszenie reklamacyjne. Z odpowiedzi Urzędu Pocztowego z dnia 8 lutego 2018 roku wynika, że listonosz omyłkowo pozostawił awizo nie w jego firmie, lecz w sklepie spożywczym, znajdującym pod tym samym adresem, ale zlokalizowanym w budynku oddalonym o kilkadziesiąt metrów od jego firmy. Skarżący dodał, że problemy z awizacją przez Pocztę Polską w O. trwały od wielu miesięcy. Wielokrotnie odbierał listy polecone 10-12 dni od awizacji, a awizo powtórne nie było w ogóle pozostawiane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., przesyłając powyższą skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., a zatem po pierwsze, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie, we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek skarżącego podlega uwzględnieniu, bowiem spełnia wszystkie warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (powzięcia wiadomości o wydanej decyzji), jednocześnie za pośrednictwem organu skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, a ponadto uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że domniemanie doręczenia wynikające z treści art. 44 § 1 K.p.a. może być obalone. Taka sytuacja jest dopuszczalna, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W doktrynie podnosi się, że obalenie domniemania doręczenia przez awizo jest oczywiście możliwe, jednak nie neguje ono dokonania doręczenia, a prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu (por. J. Jodłowski, K. Piasecki [red.], Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1989 r., s. 247). Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 44 § 1 K.p.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić się od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. Aby jednak wykazać brak winy w uchybieniu terminu powinien dysponować argumentem w postaci przeprowadzonej reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej. W przedmiotowej sprawie skarżący przeprowadził wspomnianą reklamację usług pocztowych. Z przedłożonej przez skarżącego odpowiedzi na pismo reklamacyjne wynika, że przesyłka, zawierająca zaskarżoną decyzję, nie została prawidłowo doręczona adresatowi w trybie awizo. W piśmie z dnia 8 lutego 2018 roku wskazano bowiem, że informacja o awizowaniu przesyłki nie została pozostawiona w miejscu zamieszkania adresata, lecz omyłkowo w sklepie spożywczym. Nieprawidłowe działanie pracownika poczty polskiej, doręczającego decyzję organu II instancji, podważa skuteczność doręczenia spornej przesyłki. Przedłożona w sprawie reklamacja stanowi tym samym skuteczny przeciwdowód w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta zawierająca awizowaną przesyłkę nr [...].Przeciwdowód ten pozwala na stwierdzenie, że skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi, bowiem bez własnej winy nie otrzymał informacji o awizowaniu przesyłki pocztowej, zawierającej zaskarżoną decyzję. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.