II SA/Łd 265/08

Dnia 16 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D.J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D.J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące wstrzymania postępowania egzekucyjnego dotyczącego nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – D.J. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. (MSi) D.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące wstrzymania postępowania egzekucyjnego dotyczącego nakazu rozbiórki. Następnie w dniu 16 kwietnia 2008 roku D.J. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że jest wdową i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód w wysokości 512 zł. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że posiada dom o powierzchni 39 m2, położony na działce o powierzchni 300 m2. Nie zadeklarowała przy tym posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, papierów wartościowych ani oszczędności. Ponadto skarżąca podniosła, iż jest osobą schorowaną, nie stać ją na ponoszenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przede wszystkim należy jednak zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż Sądowi znane są z urzędu inne, niepodnoszone przez stronę, okoliczności faktyczne związane z sytuacją osobistą i majątkową. Jak wynika z pism składanych przez uczestników postępowania do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 786/07, skarżąca jest wraz z synem współwłaścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 6 arów, na której zlokalizowany jest sklep spożywczo – przemysłowy, którego właścicielem jest syn skarżącej – M.J., posiadający własną rodzinę. M.J. posiada samochód marki Ford Mondeo, który co prawda pozostaje w jego użytkowaniu, jednak jest zajęty przez komornika. D.J. korzysta z samochodu marki Ford Fiesta stanowiącego własność jej córki, która jednak ma swoją rodzinę, mieszka w K., zatem również prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Mając na uwadze całokształt okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, iż sytuacja materialna skarżącej istotnie utrudnia partycypację w kosztach postępowania sądowego i uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)