II SA/Łd 266/10

Dnia 26 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy A. w oparciu o art. 7 pkt 1, pkt 5, pkt 6, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 6, art. 109, art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008r., Nr 115, poz. 728 ze zm.) oraz art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. M. przyznał wnioskodawcy świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 51,95 zł miesięcznie na okres od 1 października 2009r. do 30 listopada 2009r. Wskazując na zasadność wydanej decyzji organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie w rodzinie, której dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 351 zł. A ponadto zasiłek okresowy, jak wynika z art. 38 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Przy czym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Organ wskazał, iż analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy ustalił, iż wnioskodawca spełnił przytoczone przesłanki, gdyż dochód rodziny strony wynosi 598,10 zł, po odjęciu bieżących alimentów w wysokości 360 zł., a kryterium dochodowe rodziny wynosi 702 zł, wynika z tego, ze 50 różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny strony wynosi 51,95 zł. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożył A. M. podnosząc, iż rozstrzygnięcie organu jest nader krzywdzące, gdyż przyznana kwota nie jest wystarczająca na zaspokojenie wszystkich potrzeb życia codziennego. Podkreślił, iż utrzymuje się wraz z córką z dochodów, do wypłaty 384,10 zł, natomiast organ błędnie przyjął do wyliczeń kwotę alimentów 360 zł a nie 547 zł, którą to faktycznie potrąca zakład pracy przesyłając do komornika. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 38 ust. 1pkt 2 i art. 8 ustawy o pomocy społecznej, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne, wskazując, iż zasługują na uwzględnienie. Kolegium powtórzyło, iż ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką, zatrudniony jest w Spółce z o.o. A i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 958,10 zł pomniejszone o alimenty w kwocie 360 zł. Przedstawił wyliczenie potwierdzające, iż wnioskodawca spełnia przesłanki, od których uzależnione było przyznanie pomocy i pomoc tę otrzymał. Organ odwoławczy wskazał, iż rozumie, że przyznana pomoc nie jest wystarczająca, jednakże strona otrzymała także pomoc w postaci zasiłku celowego na zakup opału oraz zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności. Wyjaśnił, iż wysokość przyznanego zasiłku wynika z wyliczenia matematycznego i organ nie może dowolnie jej zwiększać. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. M. podniósł zarzut błędnego wyliczenia jego dochodów. Wskazał, iż organy przyjęły odliczenie tytułem alimentów w wysokości 360 zł, gdy w rzeczywistości zakład pracy potrąca kwotę 547 zł i to ją organ powinien był uwzględnić. Zwrócił uwagę, iż obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, nie posiada środków na zaspokojenie bieżących potrzeb jak zakup biletu na podróż do pracy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy A. orzekającą o przyznaniu A. M. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, w szczególności art. 8 i art. 38 w/w ustawy. Z unormowań tych wynika, iż podmiotem uprawnionym do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej jest osoba w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, stanowiącej kryterium dochodowe na osobę w rodzinie. Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Wysokość przyznanej pomocy, w przypadku rodziny, ustala się na poziomie różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Jednocześnie jednak kwota tak ustalonego zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy miedzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Z przywołanych unormowań prawnych wywieść należy, iż ustalenie czy wnioskodawcy przysługuje pomoc społeczna w formie zasiłku okresowego uzależnione jest od spełnienia wyraźnie wskazanych przesłanek, w szczególności kryterium dochodowego rodziny. Natomiast kwestia wysokości przyznanej pomocy pozostaje już w zakresie uznania organu administracji. Działając w tak zakreślonych ramach organ administracji prawidłowo ustalił, iż skarżący spełnia wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie zasiłku okresowego, stąd zasiłek ten otrzymał. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż organy błędnie wyliczyły dochód jego rodziny. Przypomnieć należy, iż w skład rodziny strony wchodzi wnioskodawca z córką, która jest osobą bezrobotną i nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia. Ustalając dochód rodziny należało zatem uwzględnić dochód skarżącego w wysokości 958,10 zł, jak wynika z informacji o wynagrodzeniu wystawionej przez pracodawcę strony, pomniejszony o kwoty alimentów. Ponieważ, jak stanowi art. 8 ust. 3 w/w ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób, od ustalonego wynagrodzenia skarżącego należało odliczyć kwotę alimentów w wysokości 360 zł. W tym miejscy wyjaśnić należy, iż w pojęciu alimentów świadczonych na rzecz innych osób mieszczą się wyłącznie te kwoty, które odpowiadają bieżącym ratom. Zaległości alimentacyjne nie są natomiast świadczeniem, które może wpływać na wysokość dochodu osoby uprawnionej do świadczeń z pomocy społecznej (por. wyrok WSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn.akt IV SA/GL 6/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 509550). W świetle przywołanego stanowiska, w pełni podzielanego przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż od ustalonej kwoty wynagrodzenia za pracę należy odliczyć kwotę 547 zł, którą to comiesięcznie zakład pracy odlicza tytułem potrącenia komorniczego. Od uzyskanego dochodu należy odliczyć wyłącznie kwotę odpowiadającą wysokości przyznanej miesięcznej raty alimentacyjnej, która w sprawie skarżącego wynosi 360 zł. Wskazywana przez stronę kwota 547 zł zawiera w sobie kwotę zaległości alimentacyjnych, które nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu kwoty dochodu uzyskanego przez rodzinę. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, iż skoro kryterium dochodowe wynosi 351 zł to w przypadku dwuosobowej rodziny skarżącego będzie to kwota 702 zł, od której należy odliczyć dochód strony w wysokości 598,10 zł (wynagrodzenie pomniejszone o alimenty świadczone na rzecz innych osób), co daje kwotę 103,90 zł. Dalej mnożąc tę kwotę przez 50% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny otrzymujemy kwotę 51,95 zł, odpowiadającą wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego. Powyższe wyliczenie jest niewątpliwie prawidłowym. Wbrew zarzutom strony organ administracji uwzględnił fakt, iż skarżący wraz z córką tworzy rodzinę, znajduje to odzwierciedlenie w tymże wyliczeniu, gdyż organ uwzględnił sumę kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przyjmując do wyliczenia kwotę 702 zł stanowiącą dwukrotność kwoty 351 zł odpowiadającą kryterium dochodowemu na osobę w rodzinie. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji. ar