II SA/Łd 268/07

Dnia 8 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 7 lutego 2007 roku J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki. Na mocy zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2007 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie do usunięcia braków skargi powróciło do Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2007 roku wezwanie do usunięcia braków skargi adresowane do skarżącego zostało uznane za doręczone z dniem 10 kwietnia 2007 roku. Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. - skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Stosownie zaś do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy). Ponadto stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). W myśl § 3 tego przepisu skarga (...), od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi oraz do uzupełnienia braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wobec niemożności doręczenia powyższego wezwania na wskazany przez skarżącego adres, zostało ono złożone w placówce pocztowej w O., o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach adresata. Pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 23 marca 2007 roku oraz 2 kwietnia 2007 roku J. K. nie odebrał wezwania do usunięcia braków skargi. Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2007 roku, Sąd na podstawie art. 73 p.p.s.a. uznał, iż wezwanie do usunięcia braków skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 10 kwietnia 2007 roku. A zatem termin do usunięcia braków skargi rozpoczął swój bieg w dniu 11 kwietnia 2007 roku i upłynął z dniem 17 kwietnia 2007 roku. Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu skarżący nie uzupełnił braków skargi. Powyższe oznacza, iż skarga J. K. została wniesiona w sposób nieprawidłowy, jest dotknięta brakiem formalnym oraz brakiem fiskalnym, co wyklucza możliwość nadania jej dalszego biegu i merytorycznego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.