II SA/Łd 268/18

Dnia 11 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w dolinie rzeki A p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącego – R. M. kwotę 300 (trzysta) zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu [...], pod poz. [...]. M.K. W dniu 12 lutego 2018 roku R. M., za pośrednictwem organu, wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w dolinie rzeki A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 15 marca 2018 roku pełnomocnik skarżącego w osobie radcy prawnego M. N. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia [...] skarżący napisał, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi jest nieuzasadnione, gdyż na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") skarżący wniósł skargę na uchwałę, o dokonanie autokontroli uchwały przez organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, dlatego wskazany wymóg został spełniony. Sięgając do licznych orzeczeń sądów administracyjnych, skarżący wyjaśnił, że organ może dokonać autokontroli i poprawy własnego uchybienia zarówno w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., jak i w trybie art. 52 P.p.s.a., które spełniają tę samą rolę. Ponadto, o rzeczywistej treści żądania nie decyduje tytuł pisma, a jego treść oraz okoliczności jego złożenia. Wątpliwości co do treści normy prawnej powinny być rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron lub interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Tym samym, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") – jak wskazał skarżący – "nie można uznać działania na korzyść skarżącego uznanie, że wezwanie w trybie autokontroli do autorewizji uchwały przez organ nie jest tożsame z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa". Tego typu działanie – zdaniem autora pisma – jest nieuzasadnionym przedłużaniem postępowania, co stoi wbrew zasadzie szybkości postępowania z art. 12 K.p.a. Z tego powodu wymóg wezwania – zdaniem autora pisma – został spełniony. W konkluzji pisma jego autor wskazując na przepis art. 49 § 3 P.p.s.a. wniósł o uwzględnienie skargi i nadanie sprawie dalszego biegu. Do pisma jego autor dołączył pismo z dnia [...] zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" skierowane do Rady Miejskiej w Ł. wraz z potwierdzeniem jego wysłania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (czyli akt prawa miejscowego) środkiem takim jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym stanowi przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1875, dalej jako: "u.s.g.") w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935). Zgodnie z jego treścią, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że skarga R. M. nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa złożonym przed wniesieniem skargi do organu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Wspomniane wezwanie skarżący skierował do organu dopiero w dniu [...], a zatem po wniesieniu skargi, co miało miejsce w dniu [...]. W treści pisma z dnia [...] jego autor podjął próbę wykazania, iż wspomniane wezwanie nie było konieczne, bowiem – jak napisał – w treści skargi wniósł na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. o dokonanie autokontroli uchwały przez organ, którego działanie jest przedmiotem skargi. W ocenie Sądu argument ten nie znajduje uzasadnienia, bowiem z treści skargi bezspornie wynika, że jest ona skierowana do sądu administracyjnego (wskazanie adresata skargi, jej podstawa prawna, wnioski skargi). Powołane w piśmie orzeczenia nie odnoszą się do kwestii uprzedniego wyczerpaniu środków zaskarżenia, czyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako warunku dopuszczalności skargi na akt prawa miejscowego, zatem ich odniesienie do sprawy jest wątpliwe. Oceny w zakresie uznania, że skarga nie jest dopuszczalna nie zmienia także okoliczność skierowania do organu wspomnianego wezwania z powołaniem na przepis art. 49 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. Jednakże przepis ten odnosi się do wezwania strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma, jeżeli nie może ono otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu, jeżeli nie spełnia określonych warunków formalnych, przy czym chodzi zarówno o warunki formalne ogólne, przewidziane dla wszystkich pism strony (art. 46 – 47 P.p.s.a.), jak i o warunki formalne szczególne, przewidziane dla niektórych pism, np. skargi (art. 57 P.p.s.a.) czy skargi o wznowienie (art. 279 P.p.s.a.). Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. nie będzie miał zastosowania, jeżeli pismo zawiera braki niepodlegające usunięciu, skutkujące odrzuceniem takiego pisma, np. skarga została złożona po terminie lub z treści pisma wynika wymóg szczególnego rodzaju, np. wyczerpania środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. M.K.