II SA/Łd 269/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Łd 269/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [..] Prezydent Miasta S. udzielił H. i Z. A. pozwolenia na budowę zespołu garaży przy ulicy A 49 w S. Od powyższej decyzji odwołała się D. N. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami art. 7 i 77 kpa, uzasadnienia decyzji w myśl art. 107 § 3 kpa oraz ustalenia zgodności projektu zagospodarowania z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i Z. A. pozwolenia na budowę zespołu garaży na przedmiotowej działce. Od decyzji z dnia [...] odwołała się D. N. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, iż organ I instancji w skarżonej decyzji nie odniósł się do oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyjaśnił kwestii dotyczących decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie uzgodnił również projektu budowlanego z rzeczoznawcą p.poż. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i Z. A. pozwolenia na budowę zespołu garaży na działce przy ul. A 49 według załączonego projektu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta S. wskazał, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. zatwierdzonego uchwałą Nr 56/2000/25 z dnia 13 lipca 2000 r. Podkreślił, iż zgodnie z ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. działka wnioskowana do zabudowy położona jest na terenie oznaczonym symbolem - 2.142.M,U z przeznaczeniem terenu: funkcja podstawowa- tereny mieszkaniowe, funkcja uzupełniająca- tereny użyteczności publicznej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta S. stwierdził ponadto, iż dla przedmiotowego terenu brak zapisu o zakazie lokalizacji garaży, jak ma to miejsce na obszarze o takim samym przeznaczeniu w planie, leżącym obok przedmiotowej działki – oznaczonej symbolem - 2.146.M,U. Dodał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało umorzone, natomiast w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego uchylono decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] z uwagi na fakt, iż na terenie wnioskowanym pod zabudowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe decyzje są ostateczne, gdyż skargi wniesione przez D. N. zostały odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [..] z dnia [...] odwołanie w ustawowym terminie wniósł adwokat E. Z.- pełnomocnik D. N. właścicielki nieruchomości nr ewid. [...] sąsiadującej z nieruchomością inwestorów o nr ewid. [...] Pełnomocnik odwołującej się stwierdził, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Prezydent miasta S. naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-prawo budowlane oraz art. 7, art.77 i art. 107 kpa. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazał, iż przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta S. nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane tj. zbadania zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] Nr [...]. Zgodnie bowiem z tym planem działka, na której został zaprojektowany zespół garaży, położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.142.M,U. Funkcja podstawowa przeznaczenia terenu- tereny mieszkaniowe, zaś funkcja uzupełniająca to tereny użyteczności publicznej. W ocenie pełnomocnika odwołującej się projektowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami zawartymi w ww. uchwale, dotyczącymi warunków realizacji na omawianym terenie obiektów budowlanych. W uzasadnieniu odwołania podniesiono ponadto, iż uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 kpa , gdyż nie wskazano w nim między innymi faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów stanowiących o wydaniu decyzji, a także brak jest uzasadnienia prawnego decyzji. Pełnomocnik odwołującej się podał dalej, iż Prezydent Miasta S. bezprawnie zwolnił inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie garaży pomimo, iż wymóg ten wynika z przepisów ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Pełnomocnik skarżącej wskazał dodatkowo, iż w postępowaniu prowadzonym przed wydaniem postanowienia z dnia 15 września 2003 r. w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ administracji pozbawił odwołująca się prawa udziału w postępowaniu z uwagi na brak możliwości wniesienia na to postanowienie zażalenia, bądź zaskarżenia go w odwołaniu od decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda[...] , po rozpatrzeniu odwołania D. N., reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata E. Z., od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i Z. A. pozwolenia na budowę zespołu garaży w S. przy ul. A 49, sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta S. z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż stosownie do obowiązujących przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu. W związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym od decyzji z dnia [...] Nr [...] i zarzutami podniesionymi przez pełnomocnika –Wojewoda [...] w dniu 7 grudnia 2004 r. wystąpił do Prezydenta Miasta S., jako organu wykonującego uchwały Rady Miasta S. o interpretację zapisów obowiązującego na omawianym terenie planu zagospodarowania przestrzennego miasta pod kątem zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. W dniu 20 grudnia 2004 r. wpłynęło pismo Prezydenta Miasta S. ustosunkowujące się do wystąpienia, potwierdzające zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. Po dokonaniu analizy ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 13 lipca 2000 r. i wyjaśnień Prezydenta Miasta S. Wojewoda [...] uznał, iż projektowana inwestycja nie koliduje z ustaleniami tego planu. W części ogólnej opisanego planu zawarto między innymi zapisy, co należy rozumieć pod pojęciem funkcji mieszkaniowej i funkcji użyteczności publicznej. Zgodnie z zapisami uchwały funkcja mieszkaniowa dzieli się na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę jednorodzinną, zamieszkania zbiorowego i zabudowę zagrodową. Przedmiotowa nieruchomość stanowi zabudowę jednorodzinną. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi na potrzeby mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. W piśmie z dnia 21 grudnia 2004 r. H. i Z. A. ustosunkowując się do zastrzeżeń D. N. uznali je za bezpodstawne. W ocenie inwestorów projektowana inwestycja nie wpłynie w sposób negatywny na nieruchomość właścicielki sąsiedniej nieruchomości. Nieruchomość o powierzchni 1565 m², składająca się z dwóch działek 274/5 i 761/1 ( na której zaprojektowano garaże) jest w znacznym stopniu urządzona zielenią, a przewidziana do utwardzenia powierzchnia pod garaże i dojazdy wynosi 337 m². Wojewoda [...] stwierdził dalej, iż zgodnie z projektem budowlanym przedmiotowy zespół garaży o konstrukcji stalowej zlokalizowany został w granicy z działką nr ewid. [..] stanowiącej własność Państwa M. i w granicach z działką nr ewid. [..] którego właścicielem jest [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Właściciele tych nieruchomości nie sprzeciwiają się lokalizacji inwestycji. Ponadto dojazd do garaży będzie się odbywał istniejącym wjazdem na posesję od strony ulicy A drogą dojazdową wewnętrzną szerokości 4 m. Wojewoda [...] wskazał dalej, iż nie podziela stanowiska pełnomocnika odwołującej się, iż wybudowanie garaży pogorszy w istotny sposób warunki użytkowania działki D. N. Działka nr 761/1, na której zaprojektowano zespół garaży nie graniczy bezpośrednio z działką D. N. o nr ewid.[...]. Bezpośrednio z działką odwołującej się graniczy działka nr[...], na której nie przewiduje się inwestycji objętych skarżoną decyzją. Istniejące na tej nieruchomości garaże zostały rozebrane co potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. – decyzją z dnia [..] umarzającą postępowanie w sprawie budowy czterech garaży. Warunki techniczne dla garaży (zamkniętych i otwartych) określone zostały w § 102-108 tego rozporządzenia jednak nie określają one szczególnych warunków sytuowania garaży. Z kolei w § 19 ust. 1 tego rozporządzenia zostały określone odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym dla wydzielonych miejsc postojowych oraz otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych. Zapis ten stanowi o odległości od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a wiec nie chroni wszelkich pomieszczeń takich jak np. komunikacji ogólnej i wewnętrznej, kuchni, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i innych pomieszczeń pomocniczych. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych w wielu wypadkach powinno uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone lub zagrożone. Granice tych praw określają przepisy prawa budowlanego, przepisy wykonawcze ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno-budowlanych oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych, w tym wydane w celu ochrony sanitarnej i ochrony środowiska. A zatem o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie. Ocena czy zamierzona inwestycja budowlana nie narusza praw osób trzecich, należy do organów administracji publicznej, pod kontrolą sądów administracyjnych. Wojewoda [...] podał dalej odnosząc się do zarzutu dotyczącego zwolnienia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie zespołu garaży, iż zgodnie z art. 55 ustawy prawo budowlane obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie istnieje w stosunku do obiektów zaliczanych do określonych w załączniku do ustawy kategorii. Dla przedmiotowego zespołu garaży oznaczonego kategoria XVII (garaże powyżej dwóch stanowisk) istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Ponadto zgodnie z art. 36 ustawy prawo budowlane, jeżeli obiekt budowlany należy do jednej z kategorii wskazanych w tym przepisie, to w pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zamieszcza jedynie informacje o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Po dokonaniu sprostowania przez organ I instancji zarzut odwołującego w tym zakresie jest bezzasadny. Wojewoda [...] podkreślił ponadto, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 121, poz. 1137) przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzgodnienia w zakresie p.poż. Jednakże inwestor z własnej inicjatywy uzgodnił w dniu 9 października 2004 r. projekt z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych, który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Z uwagi na liczbę projektowanych garaży inwestycja nie jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpa i art. 77 kpa należy wyjaśnić, iż na organie administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Dodatkowo Wojewoda [...] wskazał, iż nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 kpa, poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez jej uzasadnienia w sposób wymagany przepisami, gdyż zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. N. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organom administracji publicznej wydającym zaskarżone decyzje, naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto D. N. wskazała, iż zatwierdzony projekt budowlany zawiera szereg nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, iż motywy zajętego stanowiska i opis przedmiotowej sprawy zawarty został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [..] Ustosunkowując się do złożonego przez D. N. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. udzielającej Państwu A. pozwolenia na budowę zespołu garaży w S. przy ul. A 49, poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówiono wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [..] utrzymującej w mocy decyzje Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu. W związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym od decyzji z dnia [...] Nr [..] i zarzutami podniesionymi w toku postępowania, Wojewoda [...] w dniu [...] wystąpił do Prezydenta Miasta S., jako organu wykonującego uchwały Rady Miasta S. o interpretację zapisów obowiązującego na omawianym terenie planu zagospodarowania przestrzennego miasta pod kątem zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. W dniu 20 grudnia 2004 r. wpłynęło pismo Prezydenta Miasta S. ustosunkowujące się do wystąpienia, potwierdzające zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. działka wnioskowana do zabudowy położona jest na terenie oznaczonym symbolem -2.142.M,U z przeznaczeniem terenu: funkcja podstawowa - tereny mieszkaniowe, funkcja uzupełniająca - tereny użyteczności publicznej, ponadto dla przedmiotowego terenu brak zapisu o zakazie lokalizacji garaży, jak ma to miejsce na obszarze o takim samym przeznaczeniu w planie, leżącym jednak obok przedmiotowej działki – oznaczonym symbolem - 2.146.M,U. W części ogólnej opisanego planu zawarto między innymi zapisy, co należy rozumieć pod pojęciem funkcji mieszkaniowej i funkcji użyteczności publicznej. Zgodnie z zapisami uchwały funkcja mieszkaniowa dzieli się na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę jednorodzinną, zamieszkania zbiorowego i zabudowę zagrodową. Przedmiotowa nieruchomość stanowi zabudowę jednorodzinną. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), § 3 pkt. 2 definiuje zabudowę jednorodzinną, rozumie się przez nią jeden budynek mieszkalny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi na potrzeby mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. Przepis nie precyzuje ilości garaży i pomieszczeń gospodarczych, jedynym kryterium jest ich wykorzystanie na potrzeby osób mieszkających na nieruchomości. Oczywistym też jest, iż w obecnej dobie zupełnie inaczej wyglądają potrzeby mieszkańców, co do ilości miejsc parkingowych czy garaży. Inwestycja jest zatem zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. zatwierdzonego uchwałą Nr 56/2000/25 z dnia 13 lipca 2000 r. Zespół garaży o konstrukcji stalowej zlokalizowany został na działce graniczącej z działką nr ewid. [...] stanowiącej własność Państwa M. i w granicach z działką nr ewid. [...] której właścicielem jest [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Właściciele tych nieruchomości nie sprzeciwiają się lokalizacji inwestycji. Ponadto dojazd do garaży będzie się odbywał istniejącym wjazdem na posesję od strony ulicy A drogą dojazdową wewnętrzną szerokości 4 m. Działka nr[...], na której są usytuowane garaże nie graniczy też z działką skarżącej o nr 505/5. Bezpośrednio z działką skarżącej graniczy działka inwestorów o nr 274/5, na której nie przewiduje się inwestycji objętych skarżoną decyzją i nie znajdują się na niej garaże. Warunki techniczne dla garaży (zamkniętych i otwartych) określone zostały w § 102 -108 powołanego wyżej rozporządzenia, jednak nie określają one szczególnych warunków sytuowania garaży. Z kolei w § 19 ust. 1 tego rozporządzenia zostały określone odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym dla wydzielonych miejsc postojowych oraz otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych. Zapis ten stanowi o odległości co najmniej 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a wiec nie chroni wszelkich pomieszczeń takich jak np. komunikacji ogólnej i wewnętrznej, kuchni, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i innych pomieszczeń pomocniczych. Odległość garaży od domu skarżącej jest wielokrotnie większa. Na mapie w skali 1 : 500 wyraża się odcinkiem 9 cm, co odpowiada w naturze odległości 45 m. Niezależnie od powołanych przepisów prawa materialnego, które nie stoją na przeszkodzie planowanej inwestycji, nie można również z uwagi na powyższe podzielić stanowiska skarżącej, iż wybudowanie garaży pogorszy w istotny sposób warunki użytkowania działki D. N. Nadto inwestycja z uwagi na liczbę projektowanych garaży nie należy do kategorii inwestycji mogących oddziaływać w sposób znaczący na środowisko naturalne. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 121, poz. 1137) przedmiotowa inwestycja nie wymaga również uzgodnienia w zakresie p.poż. Jednakże inwestor z własnej inicjatywy uzgodnił w dniu 9 października 2004 r. projekt z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych, który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Decyzja o pozwoleniu na budowę została również uzupełniona o nałożenie obowiązku w postaci uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.