II SA/Łd 271/19

Dnia 9 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki słupa betonowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz A S.A. z siedzibą w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...][...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. G. - pełnomocnika A. G. i D. G. oraz odwołania wniesionego przez pełnomocnika A S.A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...], z dnia [...], r. znak: [...],, którą organ I instancji działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) nakazał A SA. rozbiórkę elementu sieci telekomunikacyjnej do budynku mieszkalnego R. F. w P. 7, gm. G. na działce nr ewid. 305/2, obręb P., gmina G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "ustawa"), uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...] i nakazał [...] S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę słupa betonowego, stanowiącego element sieci telekomunikacyjnej, usytuowanego na terenie działki nr ewid. 305/2, obręb P., gmina G. Z akt sprawy wynika, że decyzją Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy nakazał A S.A. rozbiórkę elementu sieci telekomunikacyjnej do budynku mieszkalnego Pana R. F. w P. [...], gm. G. na działce nr ewid. [...], obręb P., gmina G. Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, odrębne odwołania złożyli K.G. - pełnomocnik A.G. i D. G., oraz radca prawny T. R. - pełnomocnik A S.A. K.G. wskazała, że wniosła odwołanie od w/w decyzji "ze względu na brak terminu jej wykonalności oraz że w jej ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera terminu wykonania rozbiórki elementu sieci telekomunikacyjnej do budynku mieszkalnego R. F. w P. 7 na działce nr ewid. 305/2, to A może nigdy nie wykonać tej decyzji". Natomiast pełnomocnik A S.A. zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej "obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ust. w zw. z art. 48 ust. 4, w zw. z art. 29a ustawy poprzez błędne zastosowanie oraz przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów", oraz wniósł o uchylenie tej decyzji i przekazanie w/w sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik A S.A. uzasadnił wniesione odwołanie wskazując, że: "Organ I instancji zupełnie nie zauważył faktu (...), iż element sieci telekomunikacyjnej stanowiący przedmiot niniejszej sprawy stanowi przyłącze w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne wraz ze wszystkimi konsekwencjami. Ten element sieci telekomunikacyjnej bowiem służy zaopatrzeniu w usługi telekomunikacyjne R. F. na mocy łączącej go z A umowy o świadczenie tych usług, gdzie wyrażał on zgodę na budowę urządzeń koniecznych do świadczenia tych usług. (....) W konsekwencji na kanwie niniejszej sprawy winien znaleźć zastosowanie art. 29a ustawy. (...) W tej sytuacji (...) pełnomocnik uznał, iż brak było podstaw do wydania decyzji z dnia [...] r., albowiem w ogóle nie istniały przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, albowiem procedura przewidziana w art. 48 ustawy nie znajduje zastosowania do elementu telekomunikacyjnego o jaki tu chodzi, jako iż stanowi przyłącze do budynku mieszkalnego R. F.". Przywołaną na wstępie decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...] i nakazał A S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę słupa betonowego, stanowiącego element sieci telekomunikacyjnej, usytuowanego na terenie działki nr ewid. 395/2, obręb P., gmina G. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia 22 września 2014 r. K. G. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o zajęcie stanowiska w sprawie słupa drewnianego stojącego do niedawna na działce 305/2 stanowiącej własność R. F., który obecnie jest wykopany. Następnie w dniu 8 października 2014 r. K. G. złożyła oświadczenie z którego wynikało, że nastąpiła wymiana przedmiotowego słupa drewnianego na betonowy, który w jej ocenie usytuowany został za blisko jej budynku i będzie przeszkadzał przy ewentualnych pracach remontowych. W wyniku przeprowadzonych w dniu 8 października 2014 r. oględzin, organ I instancji "stwierdził wymianę słupa telekomunikacyjnego (betonowego), który został posadowiony w odległości 10 cm od ściany tylnej (granicznej) budynku mieszkalnego K. G. Wg oświadczenia K. G. poprzedni słup stał około 40 cm od ściany budynku. Sporządzono dokumentację fotograficzną ". Następnie organ I instancji ustalił, że słup telekomunikacyjny usytuowany na działce o nr ewid. 305/2 w miejscowości P., gm. G. został wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...] września 1999 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę sieci telefonicznej rozdzielczej w kierunku wsi B. – S. i P. – K., obszar szafy kablowej [...] G., wydanej przez Urząd Gminy G. Z kolei z wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 21stycznia 2015 r. A S.A. wynikało, że wymiana słupa nastąpiła w ramach prac awaryjnych (złamanie starego słupa w 2014 r.). Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił nakazania usunięcia słupa telekomunikacyjnego usytuowanego na działce o nr ewid. 305/2 w miejscowości P., gm. G. i umorzył postępowanie w sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez A.G. i D.G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kontynuując postępowanie w niniejszej sprawie organ I instancji pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. wystąpił do Urzędu Gminy w G. o przesłanie całości akt dotyczących budowy oraz zgłoszenia zakończenia budowy sieci telefonicznej rozdzielczej w kierunku wsi B.-S. i P.-K., obszar szafy kablowej [...] G. wraz z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Przy piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r. oraz z dnia 4 lutego 2016 r. Urząd Gminy G. przesłał do organu I instancji decyzję Nr [...] z dnia [....] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę sieci telefonicznej rozdzielczej w kierunku wsi B.-S. i P.-K. obszar szafy kablowej [...] G. wraz z projektem budowlanym. Przy piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r. K. G. przekazała organowi stopnia podstawowego pismo B sp. z o.o., z którego wynikało, że firma ta była wykonawcą projektu budowlanego "Budowa sieci telefonicznej rozdzielczej w kierunku wsi B.-S. i P.-K. obszar szafy kablowej [...] G.", na którą wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] września 1999 r. Z pisma tego wynikało, że budowa przedmiotowego słupa telekomunikacyjnego nie była zawarta w zakresie projektowanej sieci objętej w/w projektem i pozwoleniem na budowę. Na mapie geodezyjnej, na której opracowano projekt, przedmiotowy słup został umieszczony przez wykonawcę mapy, tj. przez uprawnionego geodetę jako obiekt już istniejący wcześniej. W świetle obowiązującego wówczas, tj. w roku 1999 Prawa budowlanego na budowę przedmiotowego słupa powinno być udzielone pozwolenie na budowę. W świetle obowiązujących przepisów każdy obiekt budowlany winien być projektowany i budowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo użytkowania. Z uwagi na usytuowanie słupa tuż przy ścianie istniejącego budynku, w granicy działek, należało zauważyć, iż obszar oddziaływania istniejącego słupa ewidentnie wykracza poza granice działki nr 305/2. Natomiast w odpowiedzi na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 26 kwietnia 2016 r. Urząd Gminy G. poinformował, że w archiwum nie odnaleziono dokumentacji dotyczącej sieci rozdzielczej i abonenckiej wsi P. z roku 1996. Podobnie [...] Urząd Wojewódzki w Ł. poinformował, że w zasobach Archiwum Zakładowego nie ma dokumentów dotyczących budowy sieci rozdzielczej i abonenckiej we wsi P., gm. G. Następnie decyzją z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał B S.A. ul. A 34, [...] S. w terminie do dnia 31 grudnia 2016r. przestawić słup betonowy przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego Pana R. F. w P. 7 gm. G., działka o nr ewid.305/2 obręb P. w taki sposób, aby lokalizacja słupa nie powodowała utrudnienia w utrzymaniu budynku mieszkalnego K. G. istniejącego w granicy działki o nr ewid. 734 w P., obręb P., gmina G. W dniu 20 stycznia 2017 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że na działce w P. 7, gm. G. zlokalizowany jest słup z przyłączem telekomunikacyjnym. Lokalizacja słupa nie uległa zmianie od dnia poprzedniej kontroli. R.F. oświadczył, że nie wyraża zgody na zmianę lokalizacji w/w słupa. W dniu 28 lutego 2017 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego wystosował upomnienie, którym wezwał B S.A. do dobrowolnego wykonania obowiązku polegającego na przestawieniu przedmiotowego słupa betonowego przyłącza telekomunikacyjnego. W dniu 31 marca 2017 r. przedstawiciele organu I instancji stwierdzili, że wykonany został obowiązek nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2016r., Nr [...]., tj. betonowy słup przyłącza telekomunikacyjnego został odsunięty od budynku K.G. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. B poinformowało, że sieć telekomunikacyjna została przebudowana w sposób umożliwiający konserwację i eksploatację budynku mieszkalnego K.G. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie betonowego słupa przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego R. F. w P. 7, gm. G., usytuowanego na działce nr ewid. 305/2, obręb P., gmina G.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...], znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2016 r., Nr [...], znak: [...] nakazującej B SA., ul. A 34, [...] S., w terminie do dnia 31 grudnia 2016 roku przestawienie słupa betonowego przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego R. F. w P. 7 gm. G., działka o nr ewid.305/2 obręb P., w taki sposób aby lokalizacja słupa nie powodowała utrudnienia w utrzymaniu budynku mieszkalnego K. G. istniejącego w granicy działki o nr ewid. 734 w P. 8, obręb P., gmina G. Ponieważ żadna ze stron nie wniosła odwołania decyzja uzyskała przymiot ostateczności. Natomiast w wyniku rozpatrzenia odwołania K. G. - pełnomocnika A. G. D. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w P. Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie, powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził w dniu 22 września 2017 r. oględziny, w trakcie których ustalił, że na działce nr 305/2 w P. zlokalizowany jest słup przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego R. F. Słup zlokalizowany jest w odległości 35 cm od budynku mieszkalnego K.G. R. F. okazał umowę z gestorem przyłącza telekomunikacyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. jako obecny właściciel. Oświadczył, że telefon funkcjonuje od 1990 r., a poprzednia umowa była sporządzona na ojca E. F., który nie żyje. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie betonowego słupa przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego R. F. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. G. - pełnomocnika A. i D. G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie, powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził w dniu 24 stycznia 2018 r. oględziny w trakcie których ustalił, że na działce nr ewid.305/2 zlokalizowane jest przyłącze telekomunikacyjne do budynku mieszkalnego R. F.. Właścicielem przyłącza jest B S.A. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie betonowego słupa przyłącza telekomunikacyjnego do budynku mieszkalnego R. F. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. G. - pełnomocnika A.G. i D. G., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2018 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję PINB w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy nałożył na B SA., obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 sierpnia 2018 r. następujących dokumentów: - zaświadczenia Wójta Gminy G. o zgodności wykonania rozgałęzienia między punktami geodezyjnymi nr 9 i 10 sieci rozdzielczej i abonenckiej uwzględniającej telekomunikacyjny obiekt budowlany (słup betonowy), na działce o nr ewid. 305/2 w miejscowości P. 7, gmina G., z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozgałęzienia między punktami geodezyjnymi nr 9 i 10 sieci rozdzielczej i abonenckiej we wsi P. z uwzględnieniem telekomunikacyjnego obiektu budowlanego (słupa betonowego) zlokalizowanego na działce nr ew. 305/2, obręb P., gmina G. wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. B S.A. w wyznaczonym terminie nie wykonała obowiązku nałożonego w/w postanowieniem, ani tez w żaden inny sposób nie odniosła się do wydania w/w postanowienia. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...]. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest właściwe zdefiniowanie przedmiotu postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. prowadząc postępowanie administracyjne początkowo błędnie stał na stanowisku, że mamy do czynienia z betonowym słupem przyłącza telekomunikacyjnego. Organ I instancji nie prowadził przy tym jakiejkolwiek analizy w tym zakresie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], dokonał kwalifikacji w/w obiektu budowlanego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji [...]WINB Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...]. Kwalifikacji prawnej inwestycji budowlanej, projektowanej, bądź już zrealizowanej, dokonuje się w oparciu o unormowania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Organ odwoławczy podkreślił, iż w analizowanej sprawie mamy do czynienia z inwestycją już zrealizowaną. Istota postępowania sprowadza się więc do ustalenia, z jaką kategorią obiektu budowlanego mamy do czynienia, czy inwestor dopełnił koniecznych rygorów prawnych przed jego zrealizowaniem, a jeżeli nie, to czy istnieje prawna możliwość zalegalizowania tego obiektu. Warunki techniczne przewidziane dla takich obiektów, jak również tryb i rygory postępowania przy ich projektowaniu i budowie, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005r. Nr 219, poz. 1864 ze zm. – dalej rozporządzenie). Jak wynika z § 3 pkt 2 rozporządzenia poprzez telekomunikacyjny obiekt budowlany rozumie się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Z akt sprawy wynika, że B SA. w 2014 r. wykonała słup betonowy telekomunikacyjny usytuowany na działce nr 305/2 w miejscowości P., gm. G., który aktualnie znajduje się w odległości 35 cm od ściany budynku znajdującego się na działce sąsiedniej stanowiącej własność odwołującej się. Inwestor B S.A. wyjaśniła, że wymiana słupa nastąpiła w ramach prac awaryjnych (złamanie starego słupa w 2014 r.). Wzniesionego słupa betonowego, zgodnie z przywołanym rozporządzeniem, nie można uznać za przyłącze telekomunikacyjne, albowiem przymiot ten, zgodnie z treścią § 3 pkt 11, posiada jedynie "odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym, a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku". Jako przyłącze należałoby zatem potraktować wyłącznie kabel nadziemny, łączący słup i budynek właścicieli działki. Kabel spaja dwie odrębne całości prawne, tj. instalację będącą elementem sieci, (instalację zewnętrzną) z instalacją, przez którą dostarczany jest sygnał do finalnego, indywidualnego odbiorcy (instalacją wewnętrzną). Poprzez "złącze rozgałęźne" łączy bowiem element sieci, w ramach której przesyłany jest sygnał zbiorczy, niededykowany jeszcze indywidualnemu odbiorcy, z instalacją wewnętrzną tego odbiorcy, którą sygnał dostarczany jest do jego budynku. Wzniesiony słup wraz z kablem nie jest przyłączem, albowiem składa się on z dwóch, odrębnie kwalifikowanych prawnie elementów: części sieci telekomunikacyjnej i przyłącza. Zrealizowana inwestycja nie jest budynkiem (art. 3 pkt 2 ustawy), ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 4 ustawy). Jest zatem budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy. Definiując budowlę ustawodawca posłużył się tzw. formułą wyłączenia, a więc wskazał, że za budowlę uznaje się każdy obiekt budowlany, którego nie da się sklasyfikować, jako budynek, bądź obiekt małej architektury. Uwzględniając ustalenia dokonane w toku postępowania, organ odwoławczy przyjął, że przedmiotowy słup betonowy stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, stanowiący nowy element istniejącej sieci telekomunikacyjnej. W sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym nowelizacją wprowadzoną art. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255). Zgodnie z art. 26 powyższej ustawy, w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy Prawo budowlane z 1994 r.), wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Dokonując prawnej kwalifikacji zrealizowanej inwestycji organ odwoławczy przyjął, iż inwestor - B S.A. wybudowała element sieci telekomunikacyjnej, co do której, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, należało dokonać zgłoszenia. W związku z powyższym, aktualnie organ I instancji prawidłowo prowadzi postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Stosownie do regulacji przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlane z 1994 r. samowola budowlana polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2 b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest już orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy zrealizowana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym, techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W omawianym przypadku organ I instancji nie stwierdził, aby w wyniku wybudowania przedmiotowego słupa betonowego zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. 305/2 w miejscowości P. 7, gm. G., doszło do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w zakresie, uniemożliwiającym doprowadzenie w/w obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, ani też nie stwierdził, aby doszło do naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu miejscowości P., gm. G.). W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. prawidłowo przyjął, że istnieje możliwość zalegalizowania w/w obiektu budowlanego, co znalazło odzwierciedlenie w wydaniu przez organ I instancji postanowienia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że legalizacja obiektu budowlanego w trybie art. 48 ustawy jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Zgodnie z brzemieniem art. 48 ust. 3 ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy. Reasumując, w sytuacji braku wykonania przez B S.A., w terminie wyznaczonym do dnia 30 sierpnia 2018 r., obowiązku określonego postanowieniem PINB w P. Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], dotyczącego przedłożenia dokumentów wymaganych dla legalizacji w/w słupa betonowego, organ I instancji, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo wydał decyzję o nakazie rozbiórki w/w obiektu budowlanego. Jednakże organ I instancji nieprecyzyjnie określił w sentencji zaskarżonej decyzji, że przedmiotem nakazu rozbiórki jest "element sieci telekomunikacyjnej do budynku mieszkalnego R. F.". Natomiast, jak szczegółowo wykazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji przedmiotem nakazu rozbiórki powinien być słup betonowy, stanowiący element sieci telekomunikacyjnej, usytuowany na terenie działki nr ewid. 395/2, obręb P., gmina G. Organ II instancji uznał przy tym za zasadną modyfikację rozstrzygnięcia organu stopnia powiatowego w zakresie sentencji zapadłego orzeczenia. Nadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odnosząc się do zarzutów dotyczących kwalifikacji obiektu budowlanego, będącego przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego, podniesionych w odwołaniu wniesionym przez pełnomocnika B S.A., wyjaśnił, że ze wskazanych powyższej przyczyn, nie zostało ono uwzględnione. Z kolei odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wniesionym przez K. G. - pełnomocnika A. G. i D. G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Ponieważ w treści art. 48 ust. 1 ustawy nie przewidziano możliwości wyznaczenia terminu w jakim powinien zostać wykonany obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, to organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw prawnych do wyznaczenia terminu wykonania takiego obowiązku w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy. Fakt, że w decyzji administracyjnej nie wyznaczono terminu, w jakim ma zostać wykonana nie oznacza, że jest ona niewykonalna. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada wykonalności decyzji ostatecznych, co oznacza, że w przypadku uzyskania przymiotu ostateczności przez taką decyzję, strona zobowiązana powinna niezwłocznie podjąć czynności w celu wykonania obowiązku nią określonego. W przypadku braku wykonania obowiązku organ, który wydał decyzję powinien podjąć czynności w celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu jego przymusowe wyegzekwowanie. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu administracyjnego złożyła B S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy. Skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż do budynku mieszkalnego R. F. doprowadzone zostało przyłącze telekomunikacyjne zaczynające swój bieg w rozgałęzieniu znajdującym się na słupie telekomunikacyjnym znajdującym się przy głównej drodze w P.. Niezwykle istotnym elementem tegoż przyłącza jest właśnie słup betonowy, którego rozbiórkę nakazano zaskarżoną decyzją. Skarżąca podkreśliła, iż z uwagi na dużą odległość budynku, w którym zamieszkuje R.F. od słupa z rozgałęzieniem i w konsekwencji znaczną długością odcinka kablowego prowadzącego do jego nieruchomości, zachodzi konieczność podparcia tegoż odcinka kabla w około połowie jego długości, czemu właśnie służy przedmiotowy betonowy słup. Jego rozbiórka w konsekwencji de facto prowadzić będzie zatem do konieczności rozbiórki całości infrastruktury telekomunikacyjnej prowadzącej do nieruchomości R. F., albowiem brak elementu podpierającego spowoduje "zwisanie" tegoż odcinka kabla, co z jednej strony powoduje istotne zagrożenie trwałości tejże infrastruktury, a z drugiej - co nawet ważniejsze - niskie położenie zwisającego kabla stanowi zagrożenia dla mienia, a nawet życia i zdrowa osób trzecich. Skarżąca zaznaczyła nadto, iż jedynym zadaniem przedmiotowego betonowego słupa jest właśnie dostarczenie usług telekomunikacyjnych na rzecz R. F. i nie pełni on żadnych innych funkcji. W konsekwencji wszystkiego powyższego zdaniem skarżącej bezsprzecznym jest, iż słup betonowy, o jaki chodzi w sprawie stanowi integralną część przyłącza telekomunikacyjnego w rozumieniu Prawa Telekomunikacyjnego, albowiem jego brak uniemożliwi korzystanie w obiekcie budowlanym R. F. z publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. W ocenie skarżącej mając na uwadze status słupa jako elementu przyłącza telekomunikacyjnego, brak było podstaw do zastosowania przez organy obu instancji procedury przewidzianej art. 48 ustawy, albowiem przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku braku wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, braku wymaganego zgłoszenia przez inwestora lub wniesienia sprzeciwu od takiego zgłoszenia. Budowa przyłącza telekomunikacyjnego natomiast nie wymaga żadnego z powyższych, albowiem dopuszczalna jest jego budowa zgodnie z procedurą przyjętą w art. 29a ustawy, zgodnie z którą budowa przyłączy wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Warunek ten na kanwie niniejszej sprawy został spełniony, a sam organ wydający zaskarżoną decyzję nie kwestionował legalności budowy ww. przyłącza. Skarżąca zaakcentowała nadto, że likwidacja spornego słupa spowoduje, iż odległość linii kablowej od powierzchni ziemi będzie niezgodna z normami wyszczególnionymi w § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. pełnomocnik B S.A. poparł skargę i oświadczył, że na przedmiotowym słupie jest wyłącznie hak, na którym podwieszony jest kabel i nie ma żadnego urządzenia telekomunikacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą ww. przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji a także postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. Kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja zapadła w wyniku prowadzonego przez organ postępowania legalizacyjnego wdrożonego w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego, i tenże przepis art. 48 ust. 1 i 4 stał się materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia. Niewątpliwie w tej sytuacji kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy będący przedmiotem postępowania obiekt objęty jest reglamentacją przepisów Prawa Budowlanego, i czy zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie. Z ustaleń organów, znajdujących potwierdzenie w aktach postępowania administracyjnego wynika, że B S.A. w 2014 r. posadowiła słup betonowy usytuowany na działce nr ewid. 305/2 w miejscowości P., gm. G.. Inwestor – B S.A. wyjaśnił, że wymiana słupa nastąpiła w ramach prac awaryjnych (złamanie starego słupa w 2014 r.). Organy obu instancji zgodnie stanęły na stanowisku, że inwestor wybudował element sieci telekomunikacyjnej, co do której, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 19 a lit. e i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, należało dokonać zgłoszenia. W konsekwencji powyższych ustaleń organ odwoławczy przyjął, iż organ I instancji prawidłowo prowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w trybie art. 48 ustawy. Zdaniem natomiast strony skarżącej sporny słup betonowy stanowi element przyłącza telekomunikacyjnego, które z uwagi na znaczną długość odcinka kablowego i konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wymaga podparcia, czemu służy przedmiotowy słup, co uzasadnia kwalifikację obiektu jako budowy przyłącza telekomunikacyjnego w oparciu o zachowaną przez stronę procedurę przewidzianą w art. 29a ustawy. Dodatkowo pełnomocnik strony skarżącej wskazał na rozprawie i wydaje się to potwierdzać materiał zdjęciowy znajdujący się w aktach sprawy, że na spornym słupie znajduje się jedynie hak podtrzymujący kabel, bez żadnych urządzeń telekomunikacyjnych. Zatem podstawowy dla sprawy problem to odpowiedź na pytanie, czy zrealizowana inwestycja to element sieci telekomunikacyjnej czy też element przyłącza telekomunikacyjnego. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku organów nie daje jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytanie i nie pozwala na stwierdzenie, iż " wzniesiony słup wraz z kablem nie jest przyłączem, albowiem składa się z dwóch odrębnie kwalifikowanych prawnie elementów: części sieci telekomunikacyjnej i przyłącza" co powoduje, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było co najmniej przedwczesne. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a i pkt 20 ustawy budowa sieci telekomunikacyjnej i przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, z zastrzeżeniem art. 29a. W oparciu o ten ostatni przepis budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, oraz stacji ładowania, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W ramach ogólnych przepisów Prawa budowlanego przyłącze jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego). Zgodnie natomiast z § 3 pkt 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie przyłącze telekomunikacyjne do budynku to odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku. Przyłącze jest elementem, który spaja dwie odrębne całości, tj. sieć z instalacją wewnętrzną na nieruchomości inwestora (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2006 r., III CZP 105/05, OSNC 2006, Nr 10, poz. 159). Przyłącze jest więc elementem łączącym te dwie odrębne całości, silnie związanym fizycznie i funkcjonalnie z instalacją zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną. Niewątpliwie przez "złącze rozgałęźne" łączy element sieci, w ramach której przesyłany jest sygnał zbiorczy, niededykowany jeszcze indywidualnemu odbiorcy z instalacją tego odbiorcy, którą sygnał dostarczany jest do jego budynku. Istotą przyłącza jest to, że budynek zostaje przyłączony do sieci. W tej też mierze, wywody prawne organu drugiej instancji co do zasady są słuszne, z tym że dotychczas ustalony w sprawie stan faktyczny (mimo szeregu oględzin) nie daje podstaw dla przyjęcia jako prawidłowej dokonanej przez organ subsumpcji, a w szczególności przyjęcia, że to właśnie przedmiotowy słup łączy kabel sygnału zbiorczego z tym, który jest dedykowany indywidualnemu odbiorcy – R. F. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła, iż do budynku mieszkalnego R.F. doprowadzone zostało przyłącze telekomunikacyjne zaczynające swój bieg w rozgałęzieniu znajdującym się na słupie telekomunikacyjnym znajdującym się przy głównej drodze w P., a co należy podkreślić, nie znajdującym się na przedmiotowym słupie. Strona podkreślała nadto, że z uwagi na dużą odległość budynku, w którym zamieszkuje R.F. od słupa z rozgałęzieniem i w konsekwencji znaczną długością odcinka kablowego prowadzącego do jego nieruchomości, zachodziła konieczność podparcia tegoż odcinka kabla w około połowie jego długości, czemu właśnie służył przedmiotowy betonowy słup. Powyższe, jak się wydaje znajduje potwierdzenie w dokumentacji geodezyjnej i wskazuje, że złącze rozgałęźne w rozumieniu § 3 pkt 11 rozporządzenia znajduje się między punktami geodezyjnymi 9 i 10 sieci rozdzielczej (co zdaje się również wynikać z treści postanowienia z dnia 22 czerwca 2018 r.). Dodatkowo zauważyć należy, że również w protokołach oględzin przeprowadzonych w toku postępowania organ opisując, aczkolwiek lakonicznie, przedmiot oględzin posługiwał się pojęciem " słup przyłącza telekomunikacyjnego" (protokoły z dnia: 20 stycznia 2017 r., 31 marca 2017 r., 22 września 2017 r., 24 stycznia 2018 r.). Podobnie w oświadczeniu złożonym przez K. G. w dniu 4 sierpnia 2016 r. (k. 63 akt administracyjnych) znajduje się stwierdzenie, że słup stojący na działce p. F. jest elementem przyłącza telekomunikacyjnego. Reasumując, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowalnego nie ustaliły wystarczająco wnikliwie i dokładnie stanu faktycznego i nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, przy uwzględnieniu treści mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, co czyni skargę zasadną. Tak przeprowadzone postępowanie nie wypełnia zasady prawdy obiektywnej. Nie ulega też wątpliwości, że stwierdzone naruszenia dotyczące art. 7 i 77 § 1 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe ustalenie, czy na budowę słupa betonowego usytuowanego na terenie działki nr ewid. 305/2, obręb P., gmina G. wymagane było dokonanie zgłoszenia, może spowodować odmienną ocenę zasadności zastosowania w sprawie art. 48 ustawy. Wskazać też trzeba, że zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera braki, wobec tego dokonana ocena tego materiału nie odpowiada wymogom art. 80 k.p.a. W konsekwencji nie sposób uznać, że wyniki oceny materiału dowodowego znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. O tym, że stwierdzone uchybienia mają istotny charakter świadczy też treść oświadczenia złożonego przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r., że na przedmiotowym słupie jest wyłącznie hak, na którym podwieszony jest kabel i nie ma żadnego urządzenia telekomunikacyjnego. Te wyjaśnienia dodatkowo potwierdzają więc, że w niniejszej sprawie pozostały kwestie, które wymagają wyjaśnienia, bądź poczynienia dalszych ustaleń, czy przedmiotowy słup stanowi element przyłącza przekazującego sygnał indywidualny, czy też element sieci, w ramach której przesyłany jest sygnał zbiorczy. Tym samym niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego według opisanych wyżej reguł zawartych w k.p.a., a po ustaleniu wszystkich niezbędnych okoliczności, wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem właściwych przepisów, mających w sprawie zastosowanie. Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy również na uchybienia przepisom procesowym w zakresie procedowania z udziałem pełnomocnika uczestników postępowania, bez uzupełnienia ( jak wynika to z akt sprawy) stosownego dokumentu pełnomocnictwa. Niewątpliwie analiza akt sprawy wskazuje, że K. G. traktowana była przez organy obu instancji jako pełnomocnik A.G. i D.G. - właścicieli sąsiedniej nieruchomości - działki nr ewid. 305/1., niemniej w tychże aktach brak jest dokumentu pełnomocnictwa z uchybieniem art. 33 § 3 k.p.a., brak jest również jakichkolwiek informacji o ewentualnym zastosowaniu, o ile organ uznał to w sprawie za możliwe, art. 33 § 4 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w punkcie 1 sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., a także orzekł o uchyleniu, w oparciu o wskazane przepisy w związku z art. 135 p.p.s.a., postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. uznając, że jest to niezbędne dla prawidłowego, końcowego załatwienia tej sprawy. W punkcie 2 wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu sumy 980 zł złożyły się: zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi wynoszącego 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony przez profesjonalnego pełnomocnika wynoszących 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). dc