II SA/Łd 272/12

Dnia 22 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 roku sprawy ze skargi K. A. i W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy W. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 54 w związku z art. 53 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 71 7 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr [...] w S. W uzasadnieniu aktu organ wyjaśnił, iż w dniu 3 marca 2010r. pełnomocnik Spółki wystąpił o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Po wszczęciu i w toku postępowania brak zgody na inwestycję zgłaszali m.in. K. i W. A. Niemniej organ ustalił, iż zamierzenie spełnia określone prawem wymogi i ustalił taką lokalizację. Podał, iż niniejsze postępowanie zmierza do ustalenia, czy na konkretnym, wskazanym przez inwestora terenie, możliwa jest w świetle obowiązujących przepisów lokalizacja inwestycji, czy nie. Przy czym brak jest podstaw do nakładania na organ obowiązku uwzględniania propozycji innych stron, w tym właścicieli nieruchomości sąsiednich, odnośnie miejsca, gdzie obiekt ma powstać. Postępowanie niniejsze jest wstępnym etapem projektowania zamierzenia i dopiero na dalszych etapach następuje konkretyzacja poszczególnych elementów projektu z uwzględnieniem innych niezbędnych do uzyskania opinii, czy uzgodnień. Kwestia usytuowania spornego obiektu, w tym zachowania przewidzianych prawem odległości od innych obiektów, badana jest na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Obecnie zaś organ w ramach swoich kompetencji wystąpił do Starostwa Powiatowego w P. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji pod względem ochrony gruntów rolnych i leśnych i uzyskał pozytywne uzgodnienie – postanowienie z dnia 3 października 2011r. Zwracał się również do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, gdzie także uzyskał uzgodnienie – postanowienie z dnia 25 czerwca 2010r. oraz do Zarządu Dróg Wojewódzkich – postanowienie z dnia 30 czerwca 2010r. Organ ustalił nadto, iż teren sąsiednich działek jest użytkowany rolniczo z zabudową zagrodową, a ponieważ nie ma planu zagospodarowania dla terenu objętego wnioskiem, a lokalizacja inwestycji nie narusza przepisów prawa - zgodnie z art. 4 ust. 2, art. 56 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustalił lokalizację inwestycji. Stwierdził nadto, iż inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami szczególnymi, teren działki był przeznaczony pod uprawy polowe i ogrodnicze w obowiązującym do 31 grudnia 2003r. planie miejscowym. Jest zgodna z istniejącym zagospodarowaniem i nie wywołuje kolizji planistycznej. Na koniec podkreślił, iż z uwagi na charakter decyzji lokalizacyjnej argumentacja Państwa A., iż nie wyrażają zgody na inwestycję oraz jej lokalizację w bliskiej odległości od ich miejsca zamieszkania, pozostaje bez wpływu na tym etapie postępowania. Od powyższej decyzji odwołali się K. i W. A. Argumentowali, iż usytuowanie inwestycji w odległości 60 m od 4 budynków mieszkalnych i gospodarczych stanowi realne zagrożenie dla ich zdrowia, tym bardziej, iż cierpią na schorzenia kardiologiczne, dla których emitowane pole magnetyczne nie pozostaje obojętne. Dodali, iż ucierpi także komfort ich życia codziennego, chociażby z uwagi na pogorszenia odbioru telewizji, a ponadto ulegnie załamaniu wartość rynkowa ich nieruchomości. Zdaniem stron możliwa jest inna lokalizacja, chociażby na jednej z licznych działek gminnych, oddalonych od ich własności. Wskazali, iż wcześniej w trybie instancyjnym organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji, z uwagi na brak analizy warunków i zasad zagospodarowania oraz zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Organ wskazał także na odstąpienie od art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - z odpowiednim zastosowaniem warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, tj. teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Organ powtórzył, iż stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle przywołanej normy prawnej budowa stacji bazowej telefonii komórkowej prawidłowo została zakwalifikowana przez organ pierwszej instancji ( zgodnie z wnioskiem inwestora) jako inwestycja celu publicznego. Tym bardziej, iż w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami pośród celów określonych jako publiczne wymienia się m.in. budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Stanowisko, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację określonych wyżej celów (budowa i utrzymywanie łączności publicznej), jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądowym. W kontekście lokalizowania inwestycji celu publicznego organ zwrócił uwagę na przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a ponadto przepis art. 1 ust. 2 ustawy, nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu wymaganej przepisami art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, nie stwierdził niezgodności proponowanego przez inwestora przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. Kolegium, rozpatrując sprawę ponownie w postępowaniu odwoławczym, również tego nie stwierdziło, a zatem nie było jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do wydania decyzji odmownej. Zaskarżona decyzja zawiera elementy wymagane art. 54 w/w ustawy oraz została uzgodniona z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Oddział w P. (w zakresie melioracji wodnych), Starostą [...] (w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych) oraz z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Ł. Organ pierwszej instancji usunął uchybienia, na które wskazywało Kolegium w uzasadnieniach swoich poprzednich decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołujących Kolegium podkreśliło, iż co do zasady są one tożsame z zarzutami podniesionymi w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. Do zarzutów tych Kolegium odniosło się już w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. i podtrzymuje wyrażone tam stanowisko, iż nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiedniej nieruchomości na wydanie decyzji lokalizacyjnej, jak również organ nie jest związany propozycją lokalizacji przedstawioną przez odwołujących. Tym bardziej, iż jak wynika z przedstawionej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2007r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) promieniowanie emitowane przez anteny sektorowe stacji bazowej w zakresie określonym cyt. rozporządzeniem występować będzie wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 31 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) nie wystąpią w miejscach dla nich dostępnych. Brak jest zatem przesłanek do uznania, że inwestycja jest uciążliwa dla środowiska i ludzi. Przekonanie skarżących, że sąsiedztwo inwestycji może wpłynąć na pogorszenie ich stanu zdrowia ma charakter czysto subiektywnej opinii i nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionych wyżej wywodów. Organ stwierdził, iż skarżący nie przedstawili żadnych argumentów mogących podważyć wnioski płynące z analizy kwalifikacyjnej "Stacji bazowej telefonii komórkowej A". Na koniec Kolegium wskazało, iż organ właściwy w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma możliwości narzucania inwestorowi miejsca usytuowania projektowanego przez niego przedsięwzięcia, a zatem bez jego zgodny nie mógł wydać decyzji lokalizacyjnej dla innego terenu, niż wskazany przez inwestora. W tym zakresie organ jest związany wnioskiem inwestora. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia niezgodności zamierzenia inwestora z przepisami prawa - co wynika wprost z postanowień art. 56 ustawy. Również potencjalna zmiana wartości nieruchomości w związku z projektowaną lokalizacją inwestycji celu publicznego nie może stanowić samoistnej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji takiej inwestycji. Kwestie roszczeń odszkodowawczych związanych z ewentualnym obniżeniem wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są uregulowane w art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a do ich rozpatrzenia powołane są sądy powszechne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. i W. A. wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przywołując obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji skarżący nie zgodzili się, iż sporna inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż antena usytuowana jest w odległości 50 m od ich zabudowań. Trudno zatem zgodzić się z organem, iż promieniowanie emitowane przez anteny występować będzie wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi. Wyjaśnili, że nie przedstawili żadnych argumentów mogących podważyć wnioski z analizy kwalifikacyjnej przedsięwzięcia z uwagi na koszty sporządzenia ekspertyzy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podkreśliło, iż promieniowanie emitowane przez anteny występować będzie wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi, gdyż jak wynika z dokumentu kwalifikacyjnego przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania mogą mieć miejsce wyłącznie na wysokościach przekraczających 40 m npt i wyższych, zatem w miejscach, które nie są dostępne dla ludzi bez użycia środków technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd nie rozpoznaje s[prw merytorycznie, lecz bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które obligowałoby Sąd do wyeliminowania tegoż rozstrzygnięcia z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającą - na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie - lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr [...] w S. Istota sporu zasadza się na braku zgody K. i W. A. na lokalizację inwestycji w pobliżu ich miejsca zamieszkania, gdyż - jak argumentują - istnieją inne możliwe lokalizacje, które nie będą negatywnie wpływać na ich szeroko rozumiany standard życia i wartość ich nieruchomości. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego materiału sprawy nie budzi zastrzeżeń, a co za tym - nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów i niezbędne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę na charakter zaskarżonej decyzji. Decyzja lokalizacyjna jest bowiem aktem stosowania prawa, wydawanym na wniosek inwestora, który zakreśla ramy inwestycji, usytuowanie w przestrzeni (art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tekst jedn. Dz.U. nr 80 z 2003r., poz. 717 ze zm., powoływana dalej jako u.p.z.p.). Już przepis art. 52 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza możliwość formułowania przez organ w stosunku do wnioskodawcy dodatkowych warunków lub świadczeń, które uzależniałyby wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Takie dodatkowe warunki mogą przewidywać jedynie przepisy odrębne. Najistotniejsze jest, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie przepisów u.p.z.p., określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Podstawowe parametry projektowanej inwestycji, określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, wiążą projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r., sygn.akt III RN 35/97, publ. OSNAP 1998/4/107). Natomiast zabezpieczenie interesów osób trzecich, o których mowa w art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym interesów prawnych, a nie faktycznych, które zazwyczaj są szersze niż interesy prawnie chronione. Pamiętać nadto trzeba, iż ochrona interesów osób trzecich może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, gdyż wówczas organ w sposób niedopuszczalny wkroczyłby w kompetencję organów prowadzących postępowanie na wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga również to, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2010r., sygn.akt II SA/Kr 686/10; wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 listopada 2009r., sygn.akt II SA/Go 441/09 oraz z dnia 10 listopada 2009r., sygn.akt II SA/Go 704/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Oznacza to, iż jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 u.p.z.p., opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. A contrario - odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi wprost określone, konkretne ograniczenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejsze sprawy stwierdzić trzeba, iż z taką sytuacją nie mamy do czynienia w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Planowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, zaś subiektywne przekonanie skarżących o wadliwości usytuowania inwestycji w terenie, a w zasadzie wniosek o zmianę tej lokalizacji, nie mógł być przez organ uwzględniony, gdyż zaskarżona decyzja wydana została na wniosek inwestora. Jak zostało już podkreślone oznacza to, iż wyłącznie inwestor może proponować konkretne usytuowanie inwestycji w terenie, a organ jedynie bada, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu, czy właścicieli sąsiednich nieruchomości zależy bowiem, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż organ powinien był określić inne usytuowanie w terenie, niż wskazywane przez samego inwestora. Podobnie nie znajduje oparcia w przepisach prawa zarzut, iż dla planowanego zamierzenia winno być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. W ślad za wypracowanym stanowiskiem sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu łączności publicznej, a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 25 sierpnia 2009r., sygn. akt II OSK 1276/08 (dostępny http://cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego oraz, że nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, czy budowa tego urządzenia stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008r., sygn. akt II OSK 989/07 (dostępny http://cbois.nsa.gov.pl). I, co istotne, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2007r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) promieniowanie emitowane przez anteny sektorowe stacji bazowej w zakresie określonym cyt. rozporządzeniem występować będzie wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 31 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, nie wystąpią w miejscach dla ludzi dostępnych. Z powyższego wynika tym samym, iż sporna inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska i ludzi. Przekonanie skarżących, że sąsiedztwo inwestycji może wpłynąć na pogorszenie ich stanu zdrowia, ma charakter subiektywnej opinii i nie znajduje uzasadnienia w świetle materiałów sprawy. Tym bardziej, iż jak wynika z analizy kwalifikacyjnej, przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania mogą mieć miejsce wyłącznie na wysokościach przekraczających 40 m npt i wyższych, zatem w miejscach, które nie są dostępne dla ludzi bez użycia środków technicznych. A skoro tak, to usytuowanie spornej inwestycji w odległości, jak wskazują skarżący 50-60 m od ich zabudowań, nie będzie dla nich odczuwalne. Podobnie zarzuty skarżących, co do obniżenia wartości nieruchomości na etapie decyzji lokalizacyjnej są nieuzasadnione. Decyzja nie zezwala na budowę stacji, lecz stwierdza tylko, czy jest ona możliwa do zrealizowania. Analiza obowiązujących w tej materii przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że ustawodawca dopuszcza wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która może wywierać negatywne skutki na otoczenie. Okoliczność ta nie może jednak stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji. Wskazany przepis w przypadku zaistnienia skutków, o których stanowi art. 36 u.p.z.p., daje właścicielom nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji gwarancję otrzymania od właściwej gminy stosownego odszkodowania, czy też wykupienia nieruchomości lub jej części. Argument o zdecydowanym zmniejszeniu wartości ekonomicznej przestrzeni znajdującej się wokół planowanej inwestycji oparty jest, jak na razie, na założeniach przyszłych i niepewnych, a przede wszystkim nie może przesądzać negatywnej dla inwestora treści decyzji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010r., sygn.akt II SA/Łd 268/09 – dostępny http://cbois.nsa.gov.pl). Lektura argumentacji skargi uzasadnia stwierdzenie, iż w zasadzie skarżący nie wskazali, jakie przepisy związane z zasadami kształtowania ładu przestrzennego narusza planowana inwestycja celu publicznego, a nie zostały one uwzględnione przez organ podczas wydawania zaskarżonej decyzji. Tymczasem przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organy mają obowiązek uwzględniać te wymagania tylko w takim zakresie, w jakim pośrednio przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w innych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 423/07, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. II OSK 1862/08, dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Skarżący nie powołali jednak żadnego przepisu, którego postanowienia pozostawałyby w kolizji z kontrolowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Reasumując, w ocenie Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyczerpująco wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało uzasadnione w sposób wynikający z przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów, nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. ar