II SA/Łd 275/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego A. K., prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, która zawiera należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej H. K.. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 2 pkt 2 lit. a i art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395, z późn. zm.), odmówił H. K. przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Decyzja powyższa, wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, została doręczona stronie w dniu 10 grudnia 2010 r. H.K. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nadanym na poczcie w dniu 3 stycznia 2011 roku, zakwestionowała stanowisko organu i opisała swoje doświadczenia z okresu okupacji. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lipca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego postanowienie (t.j. Dz.U. z 2000 roku, Nr 96, poz. 1017 ze zm.), postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku stwierdził, iż H.K. uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. H.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, iż jest osobą starszą (ma 84 lata), nie wszystko pamięta i trudno jej załatwić coś samej, potrzebuje opieki lekarza i osób bliskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, czyli czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, a także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Natomiast sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do końcowego załatwienia. Istotą niniejszej sprawy było zbadanie przez Sąd czy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawidłowo ocenił, iż wniosek H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniu (art. 127 § 3 in fine K.p.a.). Stosownie do treści art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji dysponuje 14 dniami na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w siedzibie organu, bądź nadania tegoż wniosku na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Gdy organ odwoławczy oceni, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek – po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu. Należy podkreślić, iż powyższe wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i nie jest zależne od swobodnego uznania organu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż istotnie decyzja wydana w pierwszej instancji doręczona prawidłowo skarżącej w dniu 10 grudnia 2010 roku zawierała właściwe pouczenie o sposobie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem ostatnim dniem terminu do wystąpienia z tymże wnioskiem był dzień 24 grudnia 2010 roku (piątek). Skoro zaś skarżąca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła dopiero dnia 3 stycznia 2011 roku, to niewątpliwie uczyniła to z uchybieniem terminu. W tej sytuacji sąd uznał, iż organ w sposób prawidłowy wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego złożonego przez skarżącą. Należy nadto podkreślić, że na etapie postępowania przed organem administracji skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zrobiła to dopiero w skardze do Sądu. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż to organ, a nie Sąd, jest właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a argumentacja dotycząca stanu zdrowia skarżącej mgła odnieść skutek jedynie przed organem administracji. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej skarżącej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 – 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). m.ch.