II SA/Łd 275/12

Dnia 8 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska - Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz w związku z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127), po rozpatrzeniu wniosku B. P., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w O., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: [...] i [...], o powierzchni ogólnej 0,59 ha, stanowiącej własność K. G. i Z. G., na następujące działki: nr [...] o powierzchni 0,06 ha, nr [...] o powierzchni 0,37ha, nr [...] o powierzchni 0,08 ha, nr [...] o powierzchni 0,08 ha, zgodnie z mapą projektu podziału, zaewidencjonowaną za nr [...], stanowiącą załącznik do decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż w/w decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Ł. zatwierdził podział nieruchomości położonej w O. oznaczonej w rejestrach ewidencji gruntów jako działki nr: [...], o powierzchni ogólnej 0,59 ha, stanowiącej własność K. i Z. G., wskazując, iż projekt podziału jest zgodny z planem zagospodarowania Miasta i Gminy Ł., w którym dzielone działki są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Wyjaśniono, że postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości zainicjowane zostało wnioskiem Z. G. złożonym w dniu 14 grudnia 1993r. do Urzędu Rejonowego w Ł., a dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości zostało zaopiniowane pozytywnie przez Zastępcę Burmistrza [...] w dniu [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] Zastępca Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł., zezwolił wnioskodawcy na podział przedmiotowej nieruchomości zgodnie z załączonym szkicem podziału oraz opinią urbanistyczną wydaną przez Urząd Gminy w Ł., poczym kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] zakończyła postępowanie w sprawie podziału nieruchomości, zainicjowanego z wniosku Z. G., zaś w wyniku dokonanego podziału powstały działki gruntu o nr: [...], co do których status właściciela pozostał bez zmian. Pismem z dnia 23 października 2011r. B. P. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...], wskazując, iż wydana ona została z naruszeniem art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, bowiem zaniechano wyodrębnienia ulicy z podlegającej podziałowi nieruchomości, pomimo powołania się w decyzji na podstawę prawną jej wyodrębnienia, tj. art. 10 ust. 5 ustawy. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 K.p.a., zaś z podnoszonych przez wnioskodawczynię zarzutów wynika, że kwestionowana jest ważność decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przede wszystkim z uwagi na sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnieniem oraz na brak uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie przywołanej podstawy - art. 10 ust. 5 cyt. ustawy oraz poprzez zaniechanie wyodrębnienia ulicy z podlegającej podziałowi nieruchomości, pomimo stosownej decyzji wydanej w tym przedmiocie. Kolegium podkreśliło, iż podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił jedynie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania w/w. decyzji (Dz. U. z 1991r., Nr 30, poz. 127), w myśl którego podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podział dokonywany w tym trybie miał zatem do spełnienia tylko jeden cel tj. zapewnienie zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego. Podział ten był tylko podziałem geodezyjnym i miał jedynie znaczenie "pozwolenia" na podział prawny polegający na utworzeniu (w drodze dalszych czynności prawnych) z dotychczasowej nieruchomości, nowych nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że z treści rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania o dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości wynika, iż organ administracji wydał przedmiotową decyzję z uwzględnieniem wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIII/353/93 Rady Miasta i Gminy w Łasku z dnia 24 sierpnia 1993r., dostosowując się też do dyspozycji art. 10 ust. 3 ustawy. Powoływany przez wnioskodawczynię przepis art. 10 ust. 5 ustawy, nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji i nie miał zastosowania w sprawie. Przedmiot tejże decyzji nie obejmował bowiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wywłaszczenia części nieruchomości na drogę. Z uzasadnienia decyzji nie wynika w żadnej mierze, jakoby zostały w wyniku podziału wydzielone jakiekolwiek części nieruchomości w celu wyodrębnienia ulicy. Nie wypełniona przez organ administracji część formularza decyzji, która odnosiła się do kwestii wywłaszczenia w celu wyodrębnienia drogi - nie stanowiła treści tejże decyzji, ani też jej uzasadnienia. Nie miał więc zastosowania - jako podstawa prawna, przywoływany przez wnioskodawczynię ust. 5 w/w artykułu. Zaskarżona decyzja obejmowała przedmiotowo jedynie podział nieruchomości, a jej podstawę stanowił wyłącznie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy. Przywołany przez organ art. 10 ust. 5 nie odnosił się do stanu sprawy, a stanowił tylko element redakcyjny decyzji przybranej w formie wypełnionego w części formularza. Tym samym, nie mógł stanowić części uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż nie obejmowało ono w ogóle kwestii wyodrębnienia drogi i przejęcia jej na własność Gminy. Ponadto, ustalenia faktyczne wskazują, iż wskutek przeprowadzonego przez organ podziału nieruchomości, wydzielone nowe działki posiadały tego samego właściciela. Nie zaistniała więc potrzeba wyodrębnienia dodatkowej drogi, warunkującej dostęp do drogi publicznej, ponieważ właściciel dostęp ten zachował, pomimo rozparcelowania nieruchomości. Kończąc Kolegium podkreśliło, iż ze względu na obowiązywanie regulacji prawnej wynikającej z art. 156 § 2 K.p.a., w aspekcie stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie jest dopuszczalne, bowiem na podstawie przepisu, nie stwierdza się nieważności decyzji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, zaś w ocenie organu w niniejszej sprawie takie skutki nastąpiły. B. P. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższej decyzji zarzucając: - naruszenie art. 28, w związku z art.61 § 4 K.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich stron postępowania, bowiem w niniejszym postępowaniu nie brały udziału jako strony poprzedni właściciele tej nieruchomości; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z art.10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez przyjęcie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] w sprawie podziału nieruchomości, a decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne; - naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez przyjęcie wbrew istniejącemu stanowi faktycznemu, że art. 10 ust.5 ustawy, nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji, chociaż jest on powołany w podstawie prawnej tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...],[...] utrzymało w mocy wskazaną na wstępie własną decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, dodatkowo wyjaśniając, iż należy zgodzić się ze skarżącą, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej winna brać udział osoba, do której skierowana została kwestionowana decyzja, zatem realizując ten postulat Kolegium, ponownie rozpatrując sprawę, umożliwiło wzięcie udziału w postępowaniu adresatom kwestionowanej decyzji, tj. Z. i K. małżonkom G., poprzez zawiadomienie o toczącym się postępowaniu i doręczenie wskazanej decyzji z dnia [...] oraz udzielenie 14-dniowego terminu do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. B. P. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej: 1. naruszenie prawa procesowego poprzez: - obrazę art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej Z. G. - obrazę art. 28 K.p.a., poprzez nieustalenie stron postępowania spadkobierców zmarłego Z. G.; - obrazę art.107 § 1 K.p.a., poprzez częściową sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z poprzedzającą ją decyzją (nieodwracalność skutków prawnych według zaskarżonej decyzji ,z uwagi na nieodpłatne zbycie nieruchomości nie ma znaczenia, gdy tymczasem w decyzji, którą utrzymano w mocy wskazuje się na nieodwracalność skutków prawnych, jako jedną z głównych przesłanek odmowy stwierdzenia nieważności decyzji). - obrazę art. 10 K.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie wypowiedzenia się uczestniczce postępowania K. G. w sprawie zebranego materiału dowodowego (organ zawiadomił, że sprawa zostanie załatwiona do 16 lutego 2012r., a decyzję wydał [...]), gdy tymczasem K. G. stanowisko w tej sprawie zajęła w piśmie nadanym w dniu 30 stycznia 2012r., działając w przeświadczeniu, że będzie ono przedmiotem oceny; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez obrazę art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez uznanie, że powołanie tego przepisu w podstawie prawnej decyzji nie ma żadnego znaczenia. W uzasadnieniu skargi B. P. podtrzymała zarzuty podniesione w trakcie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w O., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: [...], działki: nr [...] zgodnie z mapą projektu podziału, zaewidencjonowaną za nr [...], stanowiącą załącznik do decyzji. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 K.p.a. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8/31). Dodać należy, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010r., w sprawie o sygn. akt I OSK 170/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Analiza akt administracyjnych sprawy, a w szczególności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] uprawnia do twierdzenia, iż przedmiotowa decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Trudno bowiem wywieść, iż kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, aby treść tegoż rozstrzygnięcia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Punktem wyjścia dla rozważań odnoszących się do przedmiotowej sprawy jest wskazana ostateczna decyzja decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w O., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: [...], o powierzchni ogólnej 0,59 ha, stanowiącej własność K. G. i Z. G., na następujące działki: nr [...] o powierzchni 0,06 ha, nr [...] o powierzchni 0,37ha, nr [...] o powierzchni 0,08 ha, nr [...] o powierzchni 0,08 ha, zgodnie z mapą projektu podziału, zaewidencjonowaną za nr [...], stanowiącą załącznik do decyzji. Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności owej decyzji wskazując, iż w podstawę jej wydania stanowił art. 10 ust. 5 w/w ustawy, w sytuacji gdy faktycznie zaniechano wyodrębnienia ulicy z podlegającej podziałowi nieruchomości. Wskazać należy, iż art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowił, iż podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast ust. 5 tegoż artykułu przewidywał, iż grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, zatem w myśl cytowanego już wyżej art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przejście własności gruntu wydzielonego pod budowę ulic następowało z mocy samego prawa. Nadto z regulacji art. 10 ust. 1 i 5 wynika, że wydzielenie gruntu i jego przejście na własność gminy, a w konsekwencji również ustalenie odszkodowania z tego tytułu może nastąpić tylko wtedy, gdy łącznie spełnione są trzy warunki: właściciel nieruchomości wystąpi z wnioskiem o podział, wydzielona droga jest drogą ogólnodostępną, a jej przebieg przewiduje obowiązujący w dacie orzekania plan zagospodarowania przestrzennego. Biorąc zatem pod uwagę art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości podkreślić należy, iż przesłanką konieczną do spełnienia by dokonać przejścia za odszkodowaniem własności działki na gminę było przeznaczenie tej działki w wyniku podziału pod budowę ulicy, przy czym ulica ta nie musiała być zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych. Ważne natomiast by ulica ta miała charakter ogólnodostępny i była przeznaczona do obsługi działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości (zob. stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 6 kwietnia 2006r., w sprawie o sygn. akt IV CK 418/05 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 6 sierpnia 2009r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1091/08). Z treści ust. 1 wskazanego artykułu wynika, że podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] zatwierdził, na wniosek Z. G. projekt podziału nieruchomości nr [...], stanowiącej własność K. i Z. G., jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie decyzja ta nie została wzruszona. Tym samym w świetle ostatecznej i dotychczas niewzruszonej decyzji podziałowej kwestia zgodności podziału z postanowieniami planu miejscowego na tym etapie jest przesądzona. Podział dokonany decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] jak podkreśliła sama skarżąca, nie doprowadził do sytuacji, w której powstałe w wyniku podziału działki gruntu zostałyby wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela i przeszłyby z mocy prawa na własność gminy Ł. Podobnie sentencja decyzji podziałowej z dnia [...] nie pozwala na sformułowanie wniosku o skutecznym wydzieleniu z działek [...] działki pod ulicę. Treść decyzji, a także aktualne wypisy z ksiąg wieczystych załączone do akt przesądzają, iż owa decyzja nie wykreowała nowego podmiotu prawa własności którejkolwiek z działek powstałych w wyniku podziału (nie wskazuje na to również strona skarżąca), a takie przeniesienie prawa własności mogłoby uzasadniać tezę o wydzieleniu ulicy na skutek podziału, w rozumieniu art. 10 ust. 5 ustawy. W konsekwencji nie jest słuszny zarzut skarżącej, iż art. 10 ust. 5 stanowił podstawę decyzji z [...], bowiem gmina Ł. nie została właścicielem żadnej nowopowstałej działki, czyli nie została wydzielona żadna działka pod ulicę. Należy w tej sytuacji podzielić stanowisko Kolegium, iż podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił jedynie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania w/w. decyzji (Dz. U. z 1991r., Nr 30, poz. 127), w myśl którego podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podział dokonywany w tym trybie miał zatem do spełnienia tylko jeden cel tj. zapewnienie zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego. Podział ten był tylko podziałem geodezyjnym i miał jedynie znaczenie "pozwolenia" na podział prawny polegający na utworzeniu (w drodze dalszych czynności prawnych) z dotychczasowej nieruchomości, nowych nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że z treści rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania o dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości wynika, iż organ administracji wydał przedmiotową decyzję z uwzględnieniem wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIII/353/93 Rady Miasta i Gminy w Łasku z dnia 24 sierpnia 1993r., dostosowując się też do dyspozycji art. 10 ust. 3 ustawy. Powoływany przez wnioskodawczynię przepis art. 10 ust. 5 ustawy, nie stanowił zatem podstawy wydania zaskarżonej decyzji i nie miał zastosowania w sprawie. Przedmiot tejże decyzji nie obejmował bowiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wywłaszczenia części nieruchomości na drogę. Z uzasadnienia decyzji nie wynika w żadnej mierze, jakoby zostały w wyniku podziału wydzielone jakiekolwiek części nieruchomości w celu wyodrębnienia ulicy. Nie wypełniona przez organ administracji część formularza decyzji, która odnosiła się do kwestii wywłaszczenia w celu wyodrębnienia drogi - nie stanowiła treści tejże decyzji, ani też jej uzasadnienia. Nie miał więc zastosowania - jako podstawa prawna, przywoływany przez wnioskodawczynię ust. 5 w/w artykułu. Zaskarżona decyzja obejmowała przedmiotowo jedynie podział nieruchomości, a jej podstawę stanowił wyłącznie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy. Przywołany przez organ art. 10 ust. 5 nie odnosił się do stanu sprawy, a stanowił tylko element redakcyjny decyzji przybranej w formie wypełnionego w części formularza. Tym samym, nie mógł stanowić części uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. Postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją nie obejmowało więc kwestii wyodrębnienia drogi i przejęcia jej na własność Gminy. Ponadto, ustalenia faktyczne wskazują, iż wskutek przeprowadzonego przez organ podziału nieruchomości, wydzielone nowe działki posiadały tego samego właściciela. Nie zaistniała więc potrzeba wyodrębnienia dodatkowej drogi, warunkującej dostęp do drogi publicznej, ponieważ właściciel dostęp ten zachował, pomimo rozparcelowania nieruchomości. Wobec powyższego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...], nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku, bowiem kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, także inne przesłanki warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, wskazane w treści art. 156 K.p.a w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały. Proste zestawienie treści przedmiotowej decyzji z przywołanymi przepisami nie wskazuje na ich oczywistą sprzeczność, także postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało uzasadnione w sposób wynikający z przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art., 151 p.p.s.a, skargę oddalił. m.o.