II SA/Łd 277/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe o d d a l a s k a r g ę 3 II SA/Łd 277 / 02 UZASADNIENIE Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] mianował A.R. – Komendanta Rejonowego zniesionej Komendy Rejonowej Policji w B. z dniem 30 czerwca 1999 roku na niższe stanowisko służbowe młodszego specjalisty Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Powiatowej Policji w B. Jako podstawę prawną rozkazu powołano art. 32 ust. l , art. 36 ust. 2 i art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz. U. Nr 30 , poz. 179 ze zm.) w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133 , poz. 872 ze zm. ) . W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wobec braku możliwosci mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe mianowano go za jego zgodą na niższe stanowisko . Po rozpatrzeniu odwołania A.R. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz i orzekł , że policjant z dniem 29 czerwca 1999 r. pozostaje bez przydziału służbowego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w B. Nadto organ odwoławczy uchylił swój rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie II S.A./Łd 1564/99 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję – rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] i umorzył postępowanie . Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł , że w efekcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w obrocie prawnym pozostała decyzja z dnia [...] i nie rozpoznane odwołanie policjanta od tej decyzji . Organ podniósł , że w dniu [...] A.R. został zwolniony ze służby . W takiej sytuacji postępowanie w sprawie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu należało umorzyć postępowanie . W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.R. podniósł , iż decyzja ta jest niezgodna z prawem i narusza jego interes prawny a nadto nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia . W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi , że decyzja organu I instancji dotknięta jest tak ciężkimi wadami , że zachodziła konieczność stwierdzenia jej nieważności . Nadto skarżący zakwestionował ustalenie , że konkurs na stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w B. został rozstrzygnięty. Zdaniem A.R. postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone wadliwie a decyzja Wojewody [...] o wskazaniu komendanta była niezgodna z prawem . Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) . Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ). W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia , czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne . Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , że w ramach postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie . Uchybieniem decyzji jest brak powołania podstawy prawnej umorzenia postępowania w sprawie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe . W tym zakresie obok art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało powołać wyraźnie art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powołuje jednak przesłankę umorzenia postępowania zawartą w tym przepisie . Nie można zgodzić się z zawartym w skardze zarzutem , że organ odwoławczy winien był stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji z uwagi na ciężar i wagę wad tej decyzji . Przepis art. 138 k.p.a. określa katalog rozstrzygnięć jakie może wydać organ odwoławczy w ramach postępowania odwoławczego i jest to katalog zamknięty . Stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji nie mieści się w tym katalogu a zatem w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji nie może w żadnym wypadku stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji . Stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębną instytucją procesową . Kwestionowana przez skarżącego decyzja Wojewody [...] zawierająca wskazanie kandydata na komendanta jak też przebieg postępowania konkursowego pozostają poza zakresem kognicji sądu administracyjnego oceniającego jedynie legalność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]. W ocenie sądu zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Zwolnienie A.R. ze służby w dniu [...]. skutkowało tym , że postępowanie w sprawie mianowania go na niższe stanowisko służbowe stało się bezprzedmiotowe . Wbrew obawom skarżącego rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] został wyeliminowany z obrotu prawnego kwestionowaną w skardze decyzją . Zatem uznać należało , że zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu . Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną .