II SA/Łd 279/07

Dnia 4 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi I. J. i S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy pawilonu handlowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz I. J. i S. J. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Łd 279/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] o nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 oraz art. 105 par. 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania I. i S. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...], znak [...] umarzającej postępowanie w sprawie rozbudowy pawilonu handlowego z częścią mieszkalną w O. przy ul. A 1A, realizowanego przez A. i J. K., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W toku postępowania administracyjnego, wszczętego przez organ w celu sprawdzenia legalności budowy budynku handlowego z częścią mieszkalną w miejscowości O. ul. A 1a, ustalono następująco stan sprawy: W dniu 20 kwietnia 2006 roku, podczas kontroli rozbudowy pawilonu handlowego z częścią mieszkalną w O., przy ul. A 1A organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż obiekt budowlany realizowany jest w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Powiatowego w O. z dnia [...] o nr [...]. Realizowany projekt spowodował jednakże przewyższenie istniejących przewodów dymowych i wentylacyjnych w przyległym budynku należącym do I. i S. J., co może wpłynąć na ich drożność, a tym samym pogorszyć warunki użytkowania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 123 kpa, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie pawilonu handlowego z częścią mieszkalną jako prowadzonych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa poprzez zabudowane przewodów dymowych i wentylacyjnych w sąsiednim segmencie zabudowy szeregowej oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni odpowiednich rozwiązań i ocen technicznych w zakresie likwidacji kolizji budowanego budynku w stosunku do istniejących przewodów kominowych nieuwzględnionej w projekcie budynku. W dniu 10 maja 2006 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przeprowadził wizję lokalną i stwierdził, iż roboty budowlane, mimo ich wstrzymania na mocy w/w postanowienia są prowadzone, tj. odbywa się tynkowanie budynku na poziomie I piętra. W dniu 22 maja 2006 roku przeprowadzono kolejną wizję lokalną, podczas której obecna na miejscu rozbudowy inwestor A. K. oświadczyła, iż od dnia otrzymania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie prowadzi robót budowlanych. Organ nadzoru stwierdził zaś w sporządzonym na tę okoliczność protokole, iż brak jest podstaw do podjęcia działań w trybie art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] o nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa nakazał doprowadzenie prowadzonych przy rozbudowie pawilonu handlowego z częścią mieszkalną robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz przedłożonymi rysunkami uzupełniającymi do zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez obniżenie ścian kolankowych do poziomu zgodnego z projektem, ścięcie kolidującego dachu przy zachowanej ścianie ogniowej inwestora zgodnie z przedłożonymi rysunkami, zwężenie komina środkowego przez połączenie dwóch przewodów i zachowanie jednakowej wysokości kominów nowo wznoszonych z istniejącymi w budynku przyległym. Decyzją z dnia [...] o nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpoznaniu odwołania I. i S. J. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ uznał, iż organ I instancji nie wyjaśnił, czy inwestorzy odstąpili od warunków udzielonego pozwolenia na budowę lub zatwierdzonego projektu, zwracając jednocześnie uwagę na fakt, że art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania do robót budowlanych objętych projektem, choćby niezgodnych z przepisami czy mogących powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa, ale jeszcze niewykonanych. Organ odwoławczy stwierdził, iż wada projektowa, o ile inwestor nie dokonał istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu, nie może być usunięta w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie można wydać decyzji nakazującej przeprowadzenie robót nieujętych w projekcie. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorom zaniechanie dalszych robót budowlanych. W motywach orzeczenia wskazano, iż kontynuowanie robót budowlanych jest możliwe dopiero po weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanej przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej w trybie nadzwyczajnym bądź po zatwierdzeniu projektu zamiennego i wydaniu decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. K., wskazując m. in., że konieczność uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu zamiennego jest sprzeczne ze stwierdzeniem, że odstąpienie od projektu ma charakter nieistotny. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji nie wyjaśnił w dalszym ciągu, czy inwestorzy faktycznie odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego bądź pozwolenia na budowę, nie zostały przeprowadzone oględziny obiektu, brak jest rysunków oraz szkiców. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie zostało bezspornie wyjaśnione, czy wada projektowa została usunięta, co jest istotne dla losów postępowania, które w przypadku niewystępowania wad powodowałoby, że dalsze postępowanie administracyjne stałoby się bezprzedmiotowe; Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przeprowadził w dniu 18 września 2006 roku kolejną wizję lokalną miejsca rozbudowy pawilonu handlowego, stwierdzając, że mimo wstrzymania robót budowlanych inwestor przystąpił do montowania stolarki okiennej i drzwiowej. I. i S. J. oświadczyli do protokołu, iż fakt prowadzenia prac zgłoszony został na policję, jednakże robotnicy budowlani nie odstąpili od prac. Pismem z dnia 19 września 2006 roku (data stempla pocztowego) A. K. poinformowała, że dokonała zabezpieczenia budynku poprzez montaż drzwi i okien. Podczas wizji lokalnej w dniu 20 października 2006 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził, iż wada projektowa, stanowiącą podstawę wstrzymania robót budowlanych, została usunięta zgodnie z załączonymi rysunkami uzupełniającymi do projektu budowlanego poprzez wprowadzenie rozwiązania likwidującego istniejącą kolizję, stwierdzono, iż nie występują istotne odstępstwa od projektu; Decyzją z dnia [...] nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., działając na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej legalności rozbudowy pawilonu handlowego z częścią mieszkalną w O. przy ul. A 1A, wskazując w uzasadnieniu, iż rozwiązanie usuwające kolizję i wadę techniczną nie stanowi istotnego odstępstwa od projektu. Od powyższej decyzji wpłynęło odwołanie I. i S. J., w którym podnieśli oni, iż inwestor usunął wadę projektową, ale tylko "na papierze", co spowodowało, że w rzeczywistości zalegalizowane zostały przeprowadzone roboty budowlane, natomiast w przewodach kominowych sąsiadującego budynku nadal występują zaniki ciągów. Dodatkowo odwołujący się wskazali, że decyzją z dnia [...] o nr [...] Starosta [...] odmówił A. i J. K. zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie rysunków wykonanych przez projektanta J. W. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż z materiału dowodowego wynika, iż nie zachodzi żadna przesłanka przewidziana w treści art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, która uzasadniałaby dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Skoro, zdaniem organu odwoławczego, stwierdzono, że prowadzone roboty budowlane nie uchybiają przepisom prawa budowlanego, tym samym brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w prowadzoną budowę, a postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe zasługuje na umorzenie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. i S. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli, iż w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną polegającą na prowadzeniu robót budowlanych niezgodnie z projektem i decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarżący podkreślili, iż istnieją odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, przejawiające się tym, że budynek jest za wysoki, za szeroki i za długi w stosunku do pozostałych części segmentu, a w wyniku samowoli kubatura budynku wzrosła niemal dwukrotnie w stosunku do projektu. Wybudowanie budynku wyższego od pozostałych powoduje zaś, że wszystkie opady skupiają się na dachu budynku skarżących, co skutkuje zawilgoceniem ścian, brakiem ciągów w kominach. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 20 czerwca 2007 roku I. J. wystąpiła z żądaniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na realizację samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając kontrolę, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie, niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotem postępowania administracyjnego była legalność budowy pawilonu handlowego z częścią mieszkalną w zabudowie szeregowej, położonego w O., przy ul. A 1A, a zatem zgodność robót z obowiązującymi przepisami prawa. Postępowanie administracyjne organu nadzoru budowlanego wszczęte zostało na skutek interwencji właścicieli sąsiadującego z inwestycją A. i J. K. budynku - I. i S. J.. Jak wynika z akt administracyjnych, I. i S. J. żądając zbadania przez organ nadzoru budowlanego legalności prowadzonych przez inwestorów robót budowlanych, wskazywali na kilka aspektów, na które organ nadzoru winien był zwrócić szczególną uwagę. Skarżący twierdzili bowiem, iż rozbudowywany budynek usługowy z częścią mieszkalną, stanowiąc niewątpliwie część zabudowy szeregowej, nie zachowuje parametrów przewidzianych dla tej zabudowy, tj. jest on wyższy, szerszy i dłuższy od pozostałych budynków zabudowy i posiada przez to większą kubaturę. Skarżący wskazywali także, iż istniejące przewyższenia budynku inwestorów powodują przesłonięcie w ich obiekcie przewodów kominowych, dymowych i wentylacyjnych, co pogarsza warunki jego użytkowania, w szczególności powoduje brak ciągów. Ponadto I. i S. J. zwrócili uwagę na zabudowę przez inwestorów przejścia ewakuacyjnego, prowadzenie budowy na działkach, co do których nie posiadają prawa do dysponowania na cele budowlane oraz nie objętych pozwoleniem na budowę. Zgłaszane przez skarżących zastrzeżenia dotyczące prowadzenia robót budowlanych, doprowadziły co prawda do wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności budowy budynku A. i J. K., jednakże sposób prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wzbudza uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności godzi się zauważyć, iż niemal wyłącznym przedmiotem postępowania jest kwestia przewyższenia istniejących przewodów kominowych. Organy nadzoru nie podjęły natomiast żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia pozostałych zastrzeżeń skarżących. Organy administracji ustaliły, iż roboty budowlane prowadzone były w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty O. z dnia [...] o nr [...], który zawierał wadę polegającą m. in. na nieuwzględnieniu położenia projektowanego budynku w zabudowie szeregowej i istnienia przewodów kominowych w ścianie rozgraniczającej budynku I. i S. J. na rzutach i przekrojach (nota bene znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazują na zasadnicze rozbieżności miedzy zatwierdzonym projektem budowlanym a treścią decyzji o pozwoleniu na budowę). Wskazana wada została stwierdzona w protokole z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 20 kwietnia 2006 roku, co dało podstawę do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Inwestor został tymże postanowieniem zobowiązany do przedłożenia rozwiązania z oceną techniczną w zakresie likwidacji zaistniałej kolizji wznoszonego budynku w stosunku do już istniejącego. Projektant budynku – J. W. sporządziła rysunki uzupełniające do projektu budowlanego, zaś w przedstawionym opisie technicznym zawierającym propozycję rozwiązania kolizji wskazała na konieczność zawężenia komina środkowego inwestora, ścięcie dachu od strony budynku sąsiedniego, likwidację dwóch elementów kratowych w części konstrukcyjnej i wprowadzenie w tym miejscu dwóch krawężnic oraz krokwi, wprowadzenie odwodnienia dachu według rysunku, obniżenie ścian kolankowych do poziomu zgodnego z projektem, przedłużenie okapu. Projektant stwierdziła jednocześnie, iż budynek zaprojektowany został na niezależnej konstrukcji i jest wyższy od pozostałych budynków w zabudowie szeregowej na skutek zastosowania obowiązujących wysokości technologicznych dla pomieszczeń przeznaczonych dla prowadzenia działalności gospodarczej. W protokole z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 20 października 2006 roku przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O., zawarta została informacja, iż inwestor usunął wadę projektową stanowiącą podstawę wstrzymania robót budowlanych. Należy jednak zauważyć, iż z treści protokołu nie wynika w żaden sposób, czy wszystkie (ani nawet dokładnie jakie) proponowane przez projektanta zmiany zatwierdzonego projektu zostały dokonane, czy na obecnym etapie robót budowlanych nie doszło do odstąpienia od projektu oraz czy nie wystąpiły odstępstwa, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako istotne. Pracownicy przeprowadzający wizję lokalną nie sporządzili bowiem żadnych obmiarów budynku oraz szkiców, które pozwalają na stwierdzenie, że budynek jest zgodny z projektem. Nie sposób zatem, w ocenie Sądu zweryfikować twierdzenia organu, iż zaistniała kolizja skutkująca przewyższeniem przewodów kominowych została faktycznie usunięta, tj. czy znoszące kolizję roboty zostały przeprowadzone, czy też jak twierdzą skarżący, usunięcie wady projektowej nastąpiło jedynie poprzez uzupełnienie zatwierdzonego projektu bez odpowiadających temu stosownych robót w naturze. W ocenie składu orzekającego dla uznania, iż postępowanie w sprawie legalności prowadzenia robót budowlanych jest bezprzedmiotowe, nie wystarczy gołosłowne stwierdzenie, że wada projektowa została usunięta. Konieczne jest bowiem zbadanie, wyjaśnienie i sprawdzenie przez organ nadzoru budowlanego w sposób nie pozostawiający wątpliwości, iż w ślad za uzupełnieniem rysunków przez projektanta, wykonane zostały stosowne zmiany w obiekcie budowlanym, które nie tylko odpowiadają projektowi, ale też nie pozostają w sprzeczności z przepisami prawa budowlanego. Na marginesie warto również wskazać, iż w dniu 4 października 2006 roku pracownicy PINB w O. podjęli próbę dokonania kontroli robót pod kątem wypełnienia obowiązków nałożonych na inwestora decyzją z dnia 6 czerwca 2006 roku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Tak określony cel przeprowadzenia tejże kontroli może budzić zastrzeżenia, zważywszy na fakt, iż decyzja z dnia [...] nakładająca na inwestora określone obowiązki została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. już w dniu [...]. Zarzut braku obmiarów budynków oraz braku szkiców czy rysunków dotyczy również kwestii powiększonych parametrów budynku - wysokości, szerokości, długości i kubatury. Zarówno z zastrzeżeń zgłaszanych przez I. i S. J., jak i załączonych do akt sprawy fotografii z miejsca budowy oraz informacji zawartych w opisie technicznym projektu uzupełniającego wynika, że budynek będący przedmiotem inwestycji jest co najmniej wyższy od pozostałych budynków występujących w zabudowie szeregowej. Organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły jednak w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu organ nadzoru wyjaśnić powinien, z jakich przyczyn budynek mający stanowić część zabudowy szeregowej posiada inne parametry techniczne, które powodują, iż wyróżnia się on z tej zabudowy. Istotne jest, że zwiększenie gabarytów, pomijając już aspekt zachowania estetyki i ładu przestrzennego, wywołuje bądź może wywołać negatywne skutki dla właścicieli budynków sąsiednich w postaci właśnie przysłaniania przewodów, otworów dymowych i wentylacyjnych czy też spływania wód deszczowych. Stąd konieczne zdaniem Sądu było ustosunkowanie się organów nadzoru budowlanego do tej kwestii. Tymczasem problem ten nie został przez organy administracji wyjaśniony, co powoduje, iż Sąd nie ma możliwości zweryfikowania, czy w zakresie zachowania parametrów budynek odpowiada obowiązującym przepisom prawa i projektowi budynku. Analogicznie przedstawia się również sygnalizowana przez skarżących sprawa przejścia ewakuacyjnego, które zostało wedle skarżących zabudowane przez inwestorów, a które to zagadnienie zostało przez organ nadzoru całkowicie pominięte w swych ustaleniach i rozważaniach. Niezależnie od powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę na kwestię związaną z nakładanym na inwestorów dwukrotnie (postanowieniem z dnia [...], a następnie decyzją z dnia [...]) obowiązkiem wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości fakt, że mimo wstrzymania robót budowlanych przy rozbudowie pawilonu przy ul. A 1A w O., roboty budowlane były przez inwestorów prowadzone. Świadczą o tym nie tylko informacje I. i S. J., ale przede wszystkim dokumentacja fotograficzna inwestycji, z której wynika, że mimo wstrzymania robót budowlanych inwestycja była kontynuowana. Również podczas jednej z wizji lokalnych, która miała miejsce w dniu 10 maja 2006 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził m. in., iż odbywa się tynkowanie budynku na poziomie I piętra. Następnie stwierdzono, że inwestor dokonał montażu stolarki okiennej i drzwiowej pod pozorem zabezpieczenia budynku (o czym sam poinformował organ nadzoru). W ocenie tut. Sądu, mimo sygnalizowania przez skarżących faktu niestosowania się do nakazu wstrzymania robót budowlanych oraz istnienia dokumentacji potwierdzających taki stan rzeczy, organ nadzoru budowlanego nie wyciągnął z tego tytułu żadnych konsekwencji w stosunku do inwestorów, dając wiarę oświadczeniom A. K., że nie prowadzi robót budowlanych, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 6 kpa, jak również art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, iż stosownie do art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W przypadku postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiocie legalności prowadzonych robót budowlanych, organ administracji uprawniony jest i zarazem zobowiązany do umorzenia postępowania jedynie wówczas, kiedy z przeprowadzonego wszechstronnie postępowania wyjaśniającego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż podstawa każdej z przeprowadzonych robót budowlanych znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie analiza treści zaskarżonej decyzji, jak również akt administracyjnych nie prowadzi do takiej konkluzji. Uczynienie przez organ nadzoru budowlanego przedmiotem rozważań zaledwie wycinka zgłaszanych przez I. i S. J. zastrzeżeń co do legalności działań inwestorów, pominięcie istotnych okoliczności sprawy, jakim jest zbadanie ewentualnej zabudowy przejścia ewakuacyjnego i parametrów budynku wzbudza wątpliwości, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 105 § 1 kpa. Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej I, jak i II instancji naruszyły zasady postępowania określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organy nadzoru budowlanego w sposób wyczerpujący wyjaśnią, czy roboty budowlane zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, projektem budynku oraz czy istnieją jakiekolwiek odstępstwa od projektu. W szczególności organy nadzoru zbadają kwestię faktycznego wykonania robót budowlanych zmierzających do usunięcia kolizji, zaproponowanych przez projektanta w złożonych rysunkach uzupełniających do projektu, a także wyjaśnią kwestię parametrów budynków oraz zabudowania przejścia ewakuacyjnego. Jednocześnie na marginesie rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdza, iż żądanie skarżącej I. J. dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd z uwagi na fakt, iż zostało ono zgłoszone już po zamknięciu rozprawy w dniu 20 czerwca 2007 roku. Przytoczyć należy również treść przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. stanowiącego, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada z chwilą wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na przedmiot kwestionowanego rozstrzygnięcia (umorzenie postępowania administracyjnego), jako nie podlegający wykonaniu, Sąd nie orzekał w kwestii wykonalności w trybie art. 152 p.p.s.a.