II SA/Łd 282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. i M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. W dniu 7 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga G. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt. Formułując wnioski procesowe pełnomocnik skarżących wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając pełnomocnik wskazał na szczególny charakter przedmiotu sprawy, istotną skalę nakładów finansowych na ewentualne rozpoczęcie realizacji inwestycji, a także nieodwracalność ewentualnie podjętych i wykonanych prac budowlanych oraz ich szkodliwy wpływ na środowisko naturalne. Nadto pełnomocnik przytoczył twierdzenie samego inwestora – wynikające z protokołu Komisji Ochrony i Kształtowania Środowiska Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], iż projekt w kształcie objętym postępowaniem nie będzie realizowany i konieczne jest wykonanie projektu zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przytoczonej regulacji wynika przede wszystkim, iż to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania aktu musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej (postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05; z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04 – dostępne, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To strona występująca o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna uprawdopodobnić istnienie przesłanek z powołanej normy prawnej. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie odnosi się przesłanek warunkujących udzielenie stronie ochrony tymczasowej. Pełnomocnik skarżących nie przybliżył żadnej przesłanki, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Pełnomocnik ogólnie wskazuje m.in. na charakter inwestycji, na istotną skalę nakładów finansowych, na rozpoczęcie inwestycji, na nieodwracalność podjętych i wykonanych prac budowalnych. Dostrzec przy tym należy, iż ogólnie sformułowane okoliczności, które zdaniem pełnomocnika uzasadniają orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie są związane z samymi skarżącymi. Niewątpliwie bowiem to nie skarżący są inwestorami, zatem to nie po ich stronie wystąpią ewentualne nakłady finansowe czy konieczność zaprzestania, czy wręcz przywrócenia do stanu pierwotnego wykowanych robót budowlanych. Pełnomocnik skarżących nie wskazał na żadną okoliczność, która w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby narazić skarżących – nie inwestora - na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu niewątpliwie w tego rodzaju sprawach istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji stronie skarżącej mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, jednakże nie po stronie skarżącej, lecz inwestora. Niewątpliwie to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 131/08; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1143/15). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. a.bł.