II SA/Łd 283/12

Dnia 25 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość - oddala skargę. Starosta [...], decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 93, art. 98 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił Z. T. ustalenia i przyznania odszkodowania od Powiatu [...] za nieruchomości położone w obrębie Miasta B., oznaczone nr [...] o powierzchni 0,0041 ha i nr [...] o powierzchni 0,0179 ha. Od powyższej decyzji odwołał się Z. T., zarzucając jej: 1. naruszenie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą odmową przyznania odszkodowania; 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 8 K.p.a., przez pochopne stosowanie przepisów prawa, bez należytego wyjaśnienia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 12 § 1 K.p.a., przez brak szybkiego i wnikliwego załatwienia sprawy, objawiające się niemal dwuletnim okresem załatwiania sprawy. W związku z powyższym wniósł o zmianę decyzji i ustalenie wysokości odszkodowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż podstawą odmownej decyzji organu administracji pierwszej instancji były następujące okoliczności: brak wskazania w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości podstawy prawnej w postaci art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i brak udziału Powiatu [...] w postępowaniu dotyczących zatwierdzenia podziału działki. Ponadto organ administracji powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego w B. odmawiające wpisu zmiany właściciela w księdze wieczystej odnośnie działek będących przedmiotem postępowania. Odwołujący się wskazał, że sama podstawa prawna decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości nie może stanowić przeszkody do orzeczenia odszkodowania, bowiem przeniesienie własności działek przeznaczonych pod drogi publiczne następuje z mocy prawa – bez orzeczenia w treści decyzji administracyjnej, pod warunkiem spełnienia przesłanek ustawowych określonych w dyspozycji art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem odwołującego się niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące przejście własności działek z mocy prawa, a mianowicie: -. podział nieruchomości został dokonany na wniosek, a nie z urzędu; -. wydano ostateczną decyzję zatwierdzającą podział, poprzedzoną opiniującym postanowieniem Urzędu Miasta B. z dnia [...], stwierdzającym w projekcie podziału przebieg i przeznaczenie przedmiotowych działek pod poszerzenie drogi publicznej; -. poszerzenie istniejącej drogi publicznej poprzez zajęcie przedmiotowych działek wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującego się wszystkie wskazane wyżej okoliczności, a zwłaszcza kwestionowana okoliczność braku przeznaczenia działek strony pod poszerzenie drogi publicznej, są poparte dokumentami i decyzjami. W kontekście zaś planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno opis planu, jak i jego część graficzna bez wątpliwości wskazują na znajdowanie się nieruchomości strony w strefie jednostki urbanistycznej 1 KDD i przeznaczenie jej jako poszerzenie istniejącej już drogi publicznej. Odwołujący się podkreślił, że wobec ziszczenia się wszystkich przesłanek powodujących przejecie działek z mocy prawa, ani właściciel działek ani też organ – nie mają wpływu na dokonanie się rzeczonego skutku. Jest on bowiem niezależny od woli właściciela nieruchomości, jak również niezależny od decyzji jakiegokolwiek organu administracji. Z tych względów dotychczasowe stanowisko organu, w ocenie strony jest chybione i nie znajduje odzwierciedlenia, ani w stanie faktycznym, ani też w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Poza powyższym odwołujący się wyjaśnił, organ administracji znacznie przedłużał postępowanie i przez długi okres uniemożliwiał odwołującemu się merytoryczną weryfikację zajmowanego stanowiska w sprawie, bądź odmawiając wszczęcia postępowania, bądź też odmawiając wydania decyzji. Dodatkowo organ powoływał się na podstawę wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, zupełnie odstępując od analizy prawnej podstaw przejścia własności nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne z mocy samego prawa. Jednocześnie organ podejmował próby wpisu własności działek na Starostwo [...], ograniczając się do złożenia wniosku i nie zaskarżając odmownego postanowienia sądu powszechnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż odszkodowanie może być orzeczone i wypłacone za pozbawienie własności, zaś postępowanie administracyjne przeprowadzone w niniejszej sprawie wykazało, że takie odjęcie prawa w stosunku do działek [...] i [...] położonych w obrębie 02 Miasta B. nie nastąpiło i do chwili obecnej w księdze wieczystej [...] figuruje jako właściciel Z. T. Brak również możliwości zmiany tego stanu, gdyż ze względu na wydaną decyzję Sąd Rejonowy w B. odmówił wpisu jako właściciela Powiatu [...], uzasadniając to, brakiem w niej zapisu odwołującego się do art. 98 w/w ustawy traktującego o działkach gruntu wydzielonych pod drogi publiczne, który stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, iż wnioskodawca, jako podstawę prawną ustalenia odszkodowania za działki oznaczone numerami: [...] i [...], powołał przepis art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż podział nieruchomości, w wyniku którego powstały działki objęte niniejszym postępowaniem, został przeprowadzony na podstawie art. 93 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 99 wskazanej ustawy, jako nieruchomość rolna, na wniosek właściciela działek objętych podziałem. Podział ten został uwidoczniony na mapie z podziałem nieruchomości rolnej z dnia 7 października 2008r., Nr ewidencyjny [...]. Powyższa mapa zawiera następujący zapis: Należy ustanowić służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu: przez dz. nr [...] na rzecz dz. nr [...], przez dz. nr [...] i [...] na rzecz dz. nr: [...],[...],[...],[...] i [...], przez dz. nr [...] na rzecz dz. nr [...], której właścicielem zgodnie z księgą wieczystą [...] jest Z. T. Wojewoda [...] dalej wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta B. zaopiniował pozytywnie – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu Miasta B., obszaru ograniczonego ulicami: Al. Włókniarzy, Czapliniecką, Cegielnianą i rzeką Rakówką, zatwierdzonego uchwałą nr XXIII/169/08 Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 30 kwietnia 2008r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2008r., Nr 187, poz. 1771) – przedłożony projekt podziału działki nr [...] w obrębie [...] miasta B. Na podstawie planu zagospodarowania przedmiotowa działka zlokalizowana jest w następujących jednostkach urbanistycznych: 1 KDZ – istniejąca ulica A, A2 MN,U – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi, A3 R,Zn – użytki rolne, zieleń naturalna, 1 KDD – projektowana ulica dojazdowa. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż działki nr [...] i [...] położone są w jednostce 1 KDD. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do przedmiotowego gruntu nie została wydana decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, o jakiej mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym sporne działki nie przeszły z mocy prawa na własność Powiatu [...]. Nie ma zatem podstaw by wnioskodawcy przyznać odszkodowanie przewidziane w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powołanego przepisu wprost wynika, iż działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Zdaniem organu materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazuje, iż Z. T. nie został pozbawiony prawa własności do przedmiotowych działek na rzecz Powiatu [...]. Nie utracił on również możliwości wykonywania prawa własności. Mógł on bowiem swobodnie rozporządzać przysługującym prawem, co potwierdza zapis w księdze wieczystej [...], iż na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], w obrębie [...] Miasta B., przy ul. A 20 przysługuje nieodpłatna i nieograniczona w czasie służebność gruntowa, polegająca na prawie przejścia, przejazdu i przeprowadzenia wszystkich mediów przez działkę nr [...] i [...] całą ich szerokością do drogi publicznej – ulicy A. (tak: umowa sprzedaży oraz oświadczenie o ustanowieniu służebności gruntowej Rep. A nr [...], z dnia [...]). Wynikające z tego ograniczenia prawa własności mają swe źródło w podjętych czynnościach cywilnoprawnych. Brak zaś jest decyzji administracyjnej, która pozbawiałaby lub ograniczała prawa rzeczowe do ww. działek. Reasumując organ stwierdził, iż Z. T. nie został w sposób władczy pozbawiony przysługującego mu prawa własności do wydzielonych w wyniku podziału nieruchomości, prawo to nie zostało też w sposób władczy ograniczone. Nie doszło zatem do faktycznego wywłaszczenia. Organ przypomniał także, iż Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] oddalił wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej [...] jako właściciela Powiatu [...], uzasadniając to brakiem w niej zapisu odwołującego do art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, traktującego o działkach gruntu wydzielonych pod drogi publiczne, który stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, iż podział nieruchomości, w wyniku którego powstały działki objęte niniejszym postępowaniem został dokonany poza procedurą określoną w art. 98 ust. 1 omawianej ustaw, a tym samym nie przeszły one z mocy prawa na własność Powiatu [...]. Przypomniano, że na mapie z podziałem nieruchomości rolnej z dnia 7 października 2008r. istnieje zapis o konieczności ustanowienia odpowiednich służebności gruntowych, zaś wydzielone działki nadal stanowią własność Z. T. Powyższą decyzją Z. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając jej : -. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego błędną wykładnię, wskazującą na brak możliwości zastosowania przedmiotowego przepisu do sytuacji faktycznej, w której znalazł się skarżący; -. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 2 K.p.a., poprzez brak uwzględnienia wskazanych w odwołaniu uchybień przepisów postępowania świadczących o braku wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakresu prawnego sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu Z. T. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu, wskazując dodatkowo, iż błędna jest argumentacja organu odwoławczego podzielająca prawidłowość działania organu stopnia podstawowego, polegającego na oparciu decyzji na negatywnym orzeczeniu sądu wieczystoksięgowego. Zdaniem skarżącego organ nie pokusił się w żaden sposób o weryfikację niewłaściwej decyzji sądu. W ocenie skarżącego nie można również uznać, iż dowodem na brak przejścia własności z mocy prawa jest ustanowienie na przedmiotowych działkach prawa służebności przejścia, przejazdu i przeprowadzania wszystkich mediów. Taka okoliczność stanowi jedynie o możliwym dostępie pozostałych wydzielonych działek do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę uchyla akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Stosownie do treści art. 93 ust. 1 owej ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6, a zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust.3),. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (art. 93 ust. 4). Opinię taką wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5). Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1), który może być dokonany na wniosek każdego, kto ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1) lub z urzędu jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 pkt 1). Nadto w myśl art. 98 ust 1 omawianej ustawy działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym, że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, zaś za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (art. 98 ust. 3). Poza tym stosownie zgodnie z art. 99 omawianej ustawy jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Punktem wyjścia dla rozważań odnoszących się do przedmiotowej sprawy jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 93 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami na wniosek Z. T. zatwierdzony został podział nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej nr [...], o powierzchni 1,9631 ha, polegający na wydzieleniu dziewięciu działek: nr [...], o powierzchni 0,1483 ha; nr [...], o powierzchni 0,0690 ha; nr [...], o powierzchni 0,0736 ha; nr [...], o powierzchni 0,0893 ha; nr [...], o powierzchni 0,0862 ha; nr [...], o powierzchni 0,0845 ha; nr [...], o powierzchni 1,3902 ha; nr [...], o powierzchni 0,0041 ha; nr [...], o powierzchni 0,0179 ha; stanowiących własność Z. T., w sposób przedstawiony na załączonej mapie podziału, zaewidencjonowanej w Starostwie Powiatowym w B. pod [...] w dniu [...]. W punkcie drugim tejże decyzji organ stwierdził, iż podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału ustanowione zostaną służebności gruntowe: na działce [...] dla działki nr [...]; na działce [...] i [...] dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...] oraz na działce [...] dla działki [...]. Na uwagę zasługuje także fakt, że w efekcie powyższej decyzji Powiat [...] w dniu [...] złożył wniosek o wpisanie Powiatu [...], jako właściciela nieruchomości objętych księga wieczystą [...], prowadzoną dla nieruchomości oznaczonej działkami nr [...] i [...], położonymi przy ul. A 20 w B., opisanymi w ewidencji gruntów jako grunty orne, w której jako właściciel ujawniony jest Z. T. Wniosek ten nie został uwzględniony bowiem postanowieniem z dnia 16 maja 2011r. Sąd Rejonowy w B. V Wydział Ksiąg Wieczystych oddalił ów wniosek, wskazując w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, iż powołana jako podstawa prawna żądanego wpisu decyzja zatwierdzająca podział działki wydana została na podstawie art. 93 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami na wniosek Z. T., zaś brak jest w niej zapisu odwołującego się do art. 98 owej ustawy, traktującego o działkach gruntu wydzielanych pod drogi publiczne, który stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Powyższe postanowienie jest prawomocne i wbrew temu czego domaga się skarżący organy administracji rozstrzygnięciem tym są związane, a to oznacza, że nie tylko nie mają kompetencji aby je kwestionować w toku prowadzonych postępowań ale muszą się im bezwzględnie podporządkować. Ponadto należy wskazać na wyczerpujące zgromadzenie w ramach niniejszego postępowania całości materiału dowodnego pozwalającego na prawidłową oceną dokonanego podziału nieruchomości. Jak bowiem wynika z przestawionej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] oraz z postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] podział, którym zostały objęte wskazane we wniosku działki został przeprowadzony na podstawie art. 93 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 99 omawianej ustawy. Podział ów został odzwierciedlony na mapie z dnia 7 października 2008r., oznaczonej nr ewidencyjnym [...], na której zawarto adnotacje o konieczności ustanowienia odpowiednich służebności gruntowych. Powyższy podział, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, nie doprowadził do sytuacji, w której sporne działki gruntu zostały wydzielone pod drogi publiczne i przeszły z mocy prawa na własność Powiatu [...]. Nie zmienia tegoż zapatrywania treść postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...], znak [...] poprzedzającego decyzję z dnia [...], którym, na podstawie art. 93 ustawy pozytywnie zaopiniowano projekt podziału działki, wskazując iż proponowany podział nie koliduje z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Należy przy tym pamiętać, iż do prawidłowego orzeczenia o odszkodowaniu należnym za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną, która stała się własnością gminy niezbędne są – zgodnie z przepisem art. 98 ust. 1 omawianej ustawy – dwie przesłanki pozytywne, a mianowicie istnienie decyzji podziałowej wydanej na wniosek dotychczasowego właściciela działki w trybie art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 ustawy oraz wydzielenie na jej podstawie danej działki pod drogę publiczną – gminną, powiatową, wojewódzką czy krajową. To zatem na podstawie analizy treści właściwej decyzji podziałowej organ bada czy zachodziły powyższe przesłanki warunkujące możliwość wypłaty odszkodowania za utracone prawo własności działki. Sentencja decyzji podziałowej Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nie pozwala na sformułowanie wniosku o skutecznym wydzieleniu z działki [...] drogi publicznej, którą stanowić miałyby nowo powstałe działki nr [...] i [...]. Jak bowiem wynika z tej decyzji zatwierdzony nią został projekt podziału nieruchomości pod warunkiem ustanowienia przy zbywaniu konkretnych działek odpowiednich służebności gruntowych. Taka treść decyzji przesądza, iż nie mogła ona wykreować nowego podmiotu prawa własności działek nr [...] i [...], a tylko takie przeniesienie prawa własności mogłoby uzasadniać tezę o wydzieleniu drogi publicznej na skutek podziału, a w konsekwencji mogłoby stanowić podstawę do wypłaty wnioskowanego przez skarżącego odszkodowania. W konsekwencji należy zaaprobować pogląd organów, iż skoro Powiat [...] nie został właścicielem wydzielonych działek, to nie ma podstaw do wypłaty odszkodowania żądanego przez skarżącego, o którym mowa w art. 98 ust. 3 omawianej ustawy. Skarżący nie został bowiem pozbawiony prawa własności do działek powstałych po podziale i nie utracił także możliwości wykonywania owego prawa. Mógł i rozporządzał tymże prawem, czego odzwierciedleniem są przywoływane przez organy zapisy w księdze wieczystej [...]. Tym samym zasadny jest wniosek organów, że wymienione ograniczenia w prawie własności wynikają tylko i wyłącznie z umowy sprzedaży oraz z oświadczenia o ustanowieniu służebności, a zatem z podjętych przez skarżącego czynności cywilnoprawnych, nie zaś z decyzji administracyjnej, która pozbawiałaby lub ograniczała prawa rzeczowe do wskazanych działek, a w konsekwencji mogłaby stanowić podstawę żądanego przez skarżącego odszkodowania. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art., 151 p.p.s.a. skargę oddalił.