II SA/Łd 283/18

Dnia 2 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zakazu umieszczania na rynku surowego mleka pozyskiwanego w gospodarstwie postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. przyznać i wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi S. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] nr [...] zakazującej J. W., dostarczającemu mleko do Okręgowej Spółdzielni A w K., umieszczania na rynku mleka surowego pozyskiwanego w gospodarstwie nr [...] stanowiącego jego własność, położonym w miejscowości F., P., działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydał decyzję nr [...], której adresatem był J. W., mocą której zakazał J. W. dostarczającemu mleko do Okręgowej Spółdzielni A w K. umieszczania na rynku mleka surowego pozyskiwanego w gospodarstwie nr [...] stanowiącym jego własność. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] na podstawie art. 108 § 1 k.p.a z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia ludzkiego nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji organu I instancji J. W. wniósł odwołanie, wnosząc o przeprowadzenie próby DNA, aby potwierdzić czy pobrane próby pochodzą z jego gospodarstwa i wykonanie badania mikrobiologicznego w niezależnym laboratorium oraz o przywrócenie możliwości sprzedaży pozyskanego mleka. Przywołaną na wstępie decyzją Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z załącznikiem III, sekcja IX, rozdział I, część III lit. a) rozporządzenia (WE) nr [...], przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są opracować i wdrożyć procedury w celu zagwarantowania, że mleko surowe spełnia kryteria określone w tych przepisach. W tym celu reprezentatywną liczbę próbek mleka surowego odbieranego z gospodarstwa produkcji mlecznej, pobraną wyrywkowo, poddaje się kontroli. Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 (w załączniku III, sekcja IX, rozdział I, część III) ustanawia w odniesieniu do surowego mleka krowiego ogólną liczbę drobnoustrojów w 30 °C (na ml) na poziomie poniżej 100 000 na ml, wyliczając średnią geometryczną z okresu dwóch miesięcy, przy pobraniu przynajmniej dwóch próbek w miesiącu. W przypadku, gdy surowe mleko odbierane z gospodarstwa produkcji mlecznej nie spełnia powyższego kryterium, przedsiębiorstwo sektora spożywczego zobowiązane jest poinformować o tym fakcie właściwego ze względu na lokalizację gospodarstwa powiatowego lekarza weterynarii. Zgodnie z załącznikiem IV rozdział II ust. 2 rozporządzenia (WE) NR 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 139, str. 206) jeśli gospodarstwo produkcji mlecznej po raz czwarty jest wymienione w wykazie przekazywanym przez podmiot zobowiązany do przeprowadzania badań mleka surowego powiatowemu lekarzowi weterynarii (licząc kolejne miesiące), wydaje on decyzję o zawieszeniu wprowadzania do obrotu mleka zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. z 2016 r., poz. 874), chyba że gospodarstwo produkcji mlecznej wystąpiło do powiatowego lekarza weterynarii z wnioskiem o zezwolenie na wykorzystanie mleka do produkcji serów dojrzewających lub starzejących się powyżej 60 dni, lub na inne cele nie związane ze spożyciem przez ludzi. W takiej sytuacji powiatowy lekarz weterynarii może wydać decyzję zezwalającą na wykorzystanie mleka do produkcji ww. serów lub na inne cele określając jednocześnie przedsiębiorstwo, do którego prowadzone są dostawy. Analiza znajdującego się w aktach sprawy, przedstawionego przez Okręgową Spółdzielnię A w K. wydruku z 1 sierpnia 2017r. wskazuje, że w miesiącu styczniu, lutym, marcu, badania mleka pochodzącego z gospodarstwa J. W. w kierunku ogólnej liczby drobnoustrojów były wykonywane dwa razy w miesiącu, natomiast w miesiącu kwietniu i maju tylko raz w miesiącu. Tym samym już w kwietniu nie przeprowadzono badań zgodnie z wymogami załącznika III, sekcja IX, rozdział I, część III (pobranie co najmniej dwóch próbek), a co z tym związane nie można jednoznacznie stwierdzić, że zaistniał brak poprawy sytuacji w ciągu trzech miesięcy od pierwszego powiadomienia, a PLW nie był uprawniony do zawieszenia dostarczania surowego mleka z gospodarstwa odwołującego. Okoliczność ta została zupełnie pominięta przez organ I instancji. PLW nie dokonał wnikliwej analizy dokumentacji przesłanej przez Okręgową Spółdzielnię A w K. i pominął ten fakt, czym naruszył art. 7 k.p.a nakładający na organ obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ I instancji, na podstawie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., obowiązany był w postępowaniu wyjaśniającym podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogły być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W celu potwierdzenia prawidłowości dokonanej oceny wydruku z 1 sierpnia 2017 r organ II instancji dodatkowo wystąpił w dniu 21 grudnia 2017 r. z pismem do Okręgowej Spółdzielni A w K. o potwierdzenie powyższej interpretacji. Zgodnie z uzyskanym informacjami od w/w podmiotu w miesiącu kwietniu odbyło się pobranie dwóch próbek natomiast zbadana została tylko jedna próbka ponieważ druga próbka mleka uległa podkwaszeniu. Konkludując Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było faktycznych i prawnych podstaw do władczego rozstrzygnięcia przez PLW o prawach i obowiązkach odwołującego. W ocenie organu II instancji rozpatrywana sprawa jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. W. podnosząc, że zaskarżona decyzja została podjęta po prawie roku i nie zawiera naprawienia szkody jaką poniósł na skutek decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 25 lipca 2018 r. pełnomocnik J. W. cofnął skargę i złożył oświadczenie samego skarżącego w tym przedmiocie. Skarżący w załączonym piśmie wyjaśnił, iż w trakcie rozmowy ze swoim pełnomocnikiem został poinformowany, że jego roszczenie o naprawienie szkody powstałej na skutek wydania decyzji organu I instancji powinno zostać skierowane do sądu cywilnego, a nie sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi przejaw zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa to takie czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe (por. M. Safjan (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. 2, Warszawa 1998, s. 153). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), biorąc pod uwagę efektywnie udzieloną pomoc prawną, co skutkowało zakończeniem sprawy bez dalszych zbędnych kosztów. M.K.