II SA/Łd 284/07

Dnia 5 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego Z. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego z dodatkami p o s t a n a w i a : 1. określić wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 800 (osiemset) złotych; 2. przyznać radcy prawnemu Z. G., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. G. [...] lok. [...], kwotę 153,72 (sto pięćdziesiąt trzy i 72 grosze) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazać wypłacenie powyższej kwoty radcy prawnemu Z. G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. K.O. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, pismem z dnia 11 grudnia 2008 roku, skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, radca prawny Z. G. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 284/07, o oddaleniu skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie zasiłku rodzinnego z dodatkami. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2008 roku, sygn. akt I OSK 323/08, nie przyznano mu jednak wynagrodzenia z uwagi na fakt, że właściwy w tej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Wyżej wymienione pismo zawierało oświadczenie, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 roku, przyznał pełnomocnikowi kwotę 146,40 złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazał wypłacenie powyższej kwoty z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 13 marca 2009 roku pełnomocnik złożył sprzeciw na powyższe postanowienie wskazując, że błędnie zastosowano przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zdaniem pełnomocnika, koszty nieopłaconej pomocy prawnej winny zostać określone na podstawie § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" oraz § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia w wysokości 75 % stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia podwyższonej o właściwą stawkę podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 3.446 zł. Tym niemniej, Sąd rozpoznając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia podana w skardze kasacyjnej budzi wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy. Przepis art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), daje Sądowi uprawnienie do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, podanej przez stronę lub jej pełnomocnika. Sąd nie jest bowiem związany wartością przedmiotu zaskarżenia przedstawioną w piśmie strony. Wobec tego Sąd zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2009 roku wezwał pełnomocnika do wskazania na jakiej podstawie obliczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.440 zł, w terminie 7 dni. W wykonaniu tego zarządzenia pełnomocnik, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2009 roku wyjaśnił, że wobec zakończenia sprawy nie dysponuje dokumentami źródłowymi na podstawie, których określił tę wartość. Jak wskazał pełnomocnik, prawdopodobnie za wartość przedmiotu zaskarżenia przyjął sumę dochodzonego przez stronę zasiłku wraz z dodatkami za okres od dnia 1 czerwca 2004 roku do dnia 31 sierpnia 2005 roku. W tej sytuacji Sąd określił, na mocy art. 218 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 800 złotych. Z treści uzasadnienia wyroku z dnia 19 września 2007 roku wynika, że zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego w kwocie 80 złotych miesięcznie za 10 miesięcy. Wobec tego Sąd określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 800 złotych. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na podstawie art. 218 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z regulacją § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej 75 % stawki określonej w pkt 1, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej była decyzja o przyznaniu zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami, a wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 800 zł. Zdaniem Sądu, z racji tego, że w sprawie możliwa była do oszacowania wartość przedmiotu zaskarżenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa powinny być określone przy zastosowaniu przepisu § 6 w/w rozporządzenia. Uwzględniając powyższy wniosek, stosownie do przepisu § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" i § 6 pkt 2 przy zastosowaniu § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w związku z art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie drugim postanowienia. K.O.