II SA/Łd 286/12

Dnia 23 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K.-Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L. K.-Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia na L. K.-Z. obowiązku przedłożenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynku stodoły o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70 x 6,00 m, w miejscowości P. przy ul. A [...], dz. ewid. nr [...], w terminie 3 miesięcy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła L. K.-Z., w której zawarła wniosek "o zawieszenie postępowania w sprawie nałożenia (...) obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu budynku stodoły". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zawarty w skardze wniosek skarżącej "o zawieszenie postępowania w sprawie nałożenia (...) obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu budynku stodoły" został przez Sąd potraktowany jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zna bowiem instytucji zawieszenia postępowania toczącego się przed organem administracji, a wniosek skarżącej w istocie miał na celu wstrzymanie wykonania obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z wymienionego przepisu wynika, że można wstrzymać wykonanie tylko takiej decyzji, która nadaje się do wykonania. Nadto wstrzymanie wykonania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy spełniona jest jedna z dwóch przesłanek. Stosownie do wskazanych regulacji stwierdzić trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd jest instytucją o charakterze wyjątkowym, służącą realizacji zasady ochrony czasowej w toku sądowej kontroli administracji. Posłużenie się w konstrukcji przepisu pojęciami nieostrymi powoduje konieczność konkretyzacji zawartej normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej indywidualnej sprawie. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia jest więc uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek z art. 61 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody – i to nie każdej, a jedynie znacznej, albo groźba spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie (por. postanowienie NSA z 30.07.2009 r. sygn. akt I OZ 754/09). Skarżąca w swym wniosku nie wykazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu ww. przepisu. Zdaniem Sądu sam fakt powołania się strony na koszt sporządzenia ekspertyzy bez uzasadnienia jego wpływu na sytuację majątkową strony lub na dalsze jej funkcjonowanie, nie może być uznany za szkodę o której mowa w przepisie. Ponadto wskazać należy, iż termin wykonania obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem już upłynął. Nie wydaje się celowym wstrzymywanie wykonania obowiązku po terminie jego wykonania. Należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, a dotyczących niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. W niniejszej sprawie został już wyznaczony termin rozprawy na dzień 12 czerwca 2012 r. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi Sąd rozstrzygnie na nowo, stosownie do treści art. 152 p.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. n.k.