II SA/Łd 288/19

Dnia 11 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 roku sprawy ze sprzeciwu K. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w sprawie nakazu rozbiórki budynku kurnika oddala sprzeciw. A. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K.R. oraz odwołania T.G., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] o nakazie rozbiórki i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek pisma K.R. z dnia 4 kwietnia 2011 roku dotyczącego odprowadzenia wody z kurników usytuowanych w J. nr 40, gm. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ustalił, że właścicielem działek nr ewid. 315/2, 315/3, 315/4 i 435, zlokalizowanych w miejscowości J. 40, gm. Z., jest T.G. Właścicielem działki nr ewid. 316, położonej w J. nr 39, gm. Z. jest K.R., a działki nr ewid. 314, położonej w J. nr 41, gm. Z., A.B. W toku przeprowadzonych w dniu 19 maja 2011 roku oględzin organ ustalił, iż na posesji zlokalizowanej w J. nr 40, gm. Z., znajdują się trzy budynki inwentarskie (kurniki). Są to budynki murowane parterowe z dachem dwuspadowym. Budynki inwentarskie usytuowane są od granicy z działką położoną w J. nr 39 w odległościach pierwszy budynek w odległości 17,6 m, drugi budynek w odległości 4,20 m, trzeci budynek w odległości 15,6 m. Teren pomiędzy budynkami, a granicą działki jest nieutwardzony. Woda opadowa z dachów tych budynków odprowadzana jest na ten teren. Naturalny spadek terenu działki, na której znajdują się budynki jest od trzeciego kurnika do drogi. T.G. oświadczył, że wody opadowe z dachu kurników spływają na nieutwardzony teren jego działki. Kurniki usytuowane są w odległościach 4 m i więcej od granicy nieruchomości K.R. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 roku umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z budynków kurników. Po rozpatrzeniu odwołania K.R., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] października 2011 roku uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na konieczność ustalenia legalności obiektów kurników usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości. W toku oględzin, które odbyły się w dniu 9 listopada 2011 roku organ ustalili, że na działce nr ewid. 315/3 znajduje się budynek inwentarski – kurnik. Jest to budynek parterowy murowany z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej kryty blachą, wyposażony w instalację elektryczną, wodną, wentylacyjną, gazową. Kurnik usytuowany jest ścianą szczytową w odległości ok. 100 m od drogi publicznej, ścianą boczną 6 m od ogrodzenia z działką nr ewid. 316. Budynek ma wymiary 88 m x 12,60 i wysokości 2,4 (okap), 4 m kalenica. Na ścianach budynku nie występują pęknięcia i odchylenia od pionu. Widoczne są włoskowate zarysowania tynku oraz miejscowe ślady zawilgocenia. Na konstrukcji dachu nie ma widocznych ugięć. W okapie dachu nie ma rynien. Obecny podczas oględzin T.G. oświadczył, iż kurnik został wybudowany w latach siedemdziesiątych XX wieku przez jego ojca M.G. i nie posiada on żadnych dokumentów związanych z budową kurnika. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 1974 roku nr 38, poz. 229 ze zm.) – postanowieniem z dnia [...] roku zobowiązał T.G., w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 roku, do dostarczenia ekspertyzy technicznej pierwszego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, dotyczącej stanu technicznego tego budynku, zawierającej stanowisko odnośnie zgodności wybudowanego budynku z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynku i przydatności do użytkowania całego budynku z instalacjami, a także zawierającej zakres robót budowlanych, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami. Postanowieniami z dnia [...] i [...] roku organ zmienił terminu wykonania ww. obowiązku i wyznaczył nowy termin jego realizacji do dnia 31 października 2012 roku. W dniu 31 października 2012 roku T.G. przedłożył ekspertyzę o stanie technicznym budynku kurnika, autorstwa K.S.. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2012 roku organ ustalił, że budynek kurnika jest to budynek parterowy, murowany, z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, kryty blachą. W budynku wykonana jest instalacja elektryczna, wodociągowa, wentylacyjna, gazowa. Stwierdzono także, że w ścianach zewnętrznych miejscami tynk jest popękany, w narożniku prawym ściany szczytowej od strony drogi występuje pęknięcie pionowe w zewnętrznej warstwie muru (mur gr. 40 cm). W okapie dachu brak jest rynien, wokół budynku nie ma opaski betonowej przez co wody opadowe z dachu odbijają się od gruntu i następuje zamoczenie ścian. Konstrukcja stalowa dachu ma ślady rdzy, pokrycie dachu jest szczelne. Ściany zewnętrzne nie wykazują odchylenia od pionu, instalacja elektryczna zewnętrzna i wewnętrzna nie wykazują braku osprzętu, nie ma śladów nadpaleń na stykach połączeń. Instalacja wodna posiada ślady rdzy. Wentylacja mechaniczna jest sprawna. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 roku nakazał T.G. wykonanie, w terminie do dnia 30 czerwca 2013 roku, robót budowlanych w budynku kurnika, tj. założenie rynny i czterech rur spustowych w okapie dachu od strony granicy z działką nr ewid. 314 i 316, zabezpieczenie drewnianych elementów konstrukcji dachu środkami zabezpieczającymi przed korozją biologiczną i naprawę pęknięcia zewnętrznej warstwy ściany w prawym narożniku, od strony drogi. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...]marca 2013 roku uchylił ww. decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W trakcie oględzin w dniu 6 maja 2013 roku organ ustalił, że do kurnika prowadzą trzy wejścia, poprzez drzwi znajdujące się w ścianie podłużnej od strony działki nr ewid. 314 oraz jedno wejście poprzez wrota znajdujące się w ścianie szczytowej od strony północnej. Stwierdzono, że kurnik nie jest połączony żadnym wejściem z budynkiem do niego dobudowanym od strony północnej oraz z budynkiem przyległym od strony południowej. Przy ścianie szczytowej kurnika od strony północnej znajduje się parterowy, murowany budynek z dachem jednospadowym krytym blachą. Budynek ma długość 3,70 m, szerokość 4 m, wysokość od 2,30 m do 3,40 m. W budynku tym znajduje się przyłącze wodociągowe wraz z urządzeniem do filtracji wody, przyłącze energetyczne wraz z automatyką sterowniczą, szafka ubraniowa oraz dwie szafki wiszące. T.G. oświadczył, że budynek kurnika został wybudowany w latach siedemdziesiątych XX wieku, budynek przy ścianie szczytowej północnej został wybudowany w 1998 roku jako gospodarczy. Oświadczył również, że w 2007 roku w trakcie utwardzenia działki zostało uszkodzone przyłącze wodociągowe i energetyczne, przyłącza te zostały przeniesione do budynku gospodarczego, automatyka sterownicza jest na ścianie szczytowej od czasu wybudowania kurnika. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – na mocy art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku – decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku nakazał T.G. wykonanie, w terminie do 30 listopada 2013 roku, robót budowlanych w budynku kurnika, polegających na: założeniu rynny i czterech rur spustowych w okapie dachu (po obu stronach budynku), zaimpregnowaniu drewnianych elementów konstrukcji dachu środkami zabezpieczającymi przed korozją biologiczną i naprawie pęknięcia zewnętrznej warstwy ściany w prawym narożniku (od strony drogi). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...]sierpnia 2013 roku, po rozpoznaniu odwołania K.R., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] roku zawiesił postępowanie administracyjne do czasu wydania przez Wójta Gminy Z. decyzji o warunkach zabudowy oraz wezwał T.G. do wystąpienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku utrzymał w mocy ww. postanowienie, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 roku, sygn. akt II SA/Łd 429/14, oddalił skargę K.R. W dniu 5 lutego 2015 roku T.G. przedłożył decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...]grudnia 2014 roku, nr [...] o warunkach zabudowy dla spornego obiektu. W dniu 3 czerwca 2015 roku organ przeprowadził kolejne oględziny i decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku nakazał T.G., wykonanie w terminie do dnia 31 grudnia 2015 roku, robót budowlanych w budynku kurnika, polegających na: założeniu rynny i czterech rur spustowych w okapie dachu (po obu stronach budynku), zaimpregnowaniu drewnianych elementów deskowania dachu środkami zabezpieczającymi przed korozją biologiczną, wymianie zagrzybionych elementów deskowania dachu w okapie, naprawieniu pęknięcia zewnętrznej warstwy ściany w prawym narożniku od strony drogi, naprawieniu i uzupełnieniu posadzki, naprawieniu instalacji elektrycznej, wyposażeniu wentylatorów w wyrzutnie pionowe wyniesione na wysokość min. 3 m oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku kurnika oraz obowiązek zakończenia robót budowlanych objętych decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku, nr [...] o pozwoleniu na budowę, polegających na wybudowaniu odwodnienia terenu wraz ze zbiornikiem retencyjnym na wodę deszczową. Po rozpoznaniu odwołania K.R., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...]stycznia 2016 roku uchylił w całości ww. decyzję PINB i – na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.) – nałożył na T.G., obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 marca 2015 roku, robót budowlanych w budynku kurnika, polegających na: założeniu rynny i czterech rur spustowych w okapie dachu (po obu stronach budynku), zaimpregnowaniu drewnianych elementów deskowania dachu środkami zabezpieczającymi przed korozją biologiczną, wymianie zagrzybionych elementów deskowania dachu w okapie, naprawieniu pęknięcia zewnętrznej warstwy ściany w prawym narożniku od strony drogi, naprawieniu i uzupełnieniu posadzki, naprawieniu instalacji elektrycznej, wyposażeniu wentylatorów w wyrzutnie pionowe wyniesione na wysokość min. 3 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. II SA/Łd 175/16, po rozpoznaniu skargi K.R., uchylił ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2015 roku. Kontynuując postępowanie w sprawie organ pismem z dnia 17 października 2016 roku wezwał T.G. m.in. do dostarczenia, w terminie do dnia 31 marca 2017 roku, decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla kurnika oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy dla kurnika i szczegółowe zasady w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi zawarte w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. Termin złożenia ww. dokumentacji, na wniosek inwestor, został przedłużony do dnia 30 września 2017 roku. Jednocześnie organ wystąpił do Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. o zajęcie stanowiska w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego w kontekście wymagań przewidzianych w § 218 i 219 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422, dalej jako: "rozporządzenie"). Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w piśmie z dnia 24 lutego 2017 roku poinformował, iż budynku nie dotyczą zapisy § 218 w zw. z § 273 ust. 1 rozporządzenia. Pomieszczenie kurnika nie spełnia wymagań § 219 ust. 1 rozporządzenia z uwagi na brak oddzielenia od wnętrza pomieszczenia chowu drobiu –palnej izolacji cieplnej (tj. styropianu) przekrycia dachu – przegrodą o klasie odporności ogniowej min. RE 15. [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony we wskazaniach "Ekspertyzy technicznej przeciwpożarowej określającej wymagania ze względu ma warunki bezpieczeństwa pożarowego dla budynku 3 kurników, usytuowanych na działkach nr ewid. 315/2, 315/3, 315/4, 435, 422, 270 (...)", tzn. w inny sposób niż podany w § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1030). Analogicznym postanowieniem [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony we wskazaniach "Ekspertyzy technicznej przeciwpożarowej (...)", tzn. w inny sposób niż podany w § 219 ust. 1 oraz § 183 ust. 2 rozporządzenia. W dniu 28 września 2017 roku T.G. wystąpił o przedłużenie terminu złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do dnia 31 marca 2018 roku. Z informacji uzyskanych od Wójta Gminy Z. (pismo z dnia 10 października 2017 roku) wynika, że w dniu 29 marca 2017 roku zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z odmową uzgodnienia realizacji ww. przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., decyzją z dnia [...]ipca 2017 roku odmówiono wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Obecnie nie jest prowadzone żadne postępowanie w tej sprawie. Wójt Gminy Z. poinformował nadto, że również nie jest prowadzone postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 25 października 2017 roku T.G. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przedłużenie terminu do dnia 31 marca 2018 roku. Organ powiatowy ponownie uwzględnił żądanie inwestora i ustalił nowy termin do przedłożenia decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oraz decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, tj. do dnia 31 marca 2018 roku. Przed upływem wyznaczonego terminu, inwestor po raz kolejny wystąpił o jego przedłużenie do dnia 30 września 2018 roku. Następnie pismem z dnia 24 kwietnia 2018 roku inwestor ponownie wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu. Wójt Gminy Z. w piśmie z dnia 14 maja 2018 roku wskazał, iż w dniu 5 kwietnia 2018 roku wpłynął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu. Obecnie wniosek podlega weryfikacji formalnej i merytorycznej. Pismem z dnia 7 czerwca 2018 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego skierował do stron zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Pismem z dnia 15 czerwca 2018 roku K.R. wniósł uwagi dotyczące prowadzonego postępowania. W dniu 28 września 2018 roku T.G. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przedłużenie terminu do dnia 31 marca 2019 roku podnosząc, iż w dniu 5 kwietnia 2018 roku został złożony wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wniosek wraz ze wszelkimi dokumentami został przekazany do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł., gdzie jest obecnie procedowany. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał T.G. rozbiórkę pierwszego, licząc od strony drogi, budynku kurnika o długości 88 m, szerokości 12,6 m i wysokości kalenicy 4 m, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K.R. oraz T.G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 37 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 roku wyjaśnił, iż stwierdzenie, że obiekt wybudowany został niezgodnie z przepisami stanowi podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki, o ile spełniona zostanie jedna z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku. Organ musi zatem ustalić, czy obiekt nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju (pkt 1), bądź też czy powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Sięgając do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. II SA/Łd 175/16 organ podkreślił, że kwestia legalności rozbudowy spornego kurnika (nr 1) winna być przedmiotem oceny organu nadzoru budowlanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, jako że rozbudowa tego obiektu miała miejsce po dniu 1 stycznia 1995 roku. Sąd zarzucił organom przeoczenie tego, że w tej dobudowanej części budynku znajdują się urządzenia sterujące, funkcjonalnie powiązane z kurnikiem, w tym instalacja wodociągowa, elektryczna i gazowa, bez których kurnik nie może funkcjonować. Okoliczności tej organy nie wyjaśniły konstatując, iż postępowanie w przedmiocie legalizacji dobudowanej części może być prowadzone oddzielnie. Gdy dwie części budynku ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane, celowym i uzasadnionym jest jednoczesne prowadzenie postępowania legalizacyjnego dla kurnika i jego rozbudowy, oczywiście w oparciu o właściwe dla ich legalizacji przepisy Prawa budowlanego. Na tej podstawie organ wojewódzki wskazał, iż dla oceny prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć istotne jest ustalenie, czy kurnik stanowi odrębną od dobudowanej części całość, mogącą funkcjonować samodzielnie. Brak jakiejkolwiek wzmianki i odniesienia się do tejże właśnie kwestii stanowi o naruszeniu przez organ powiatowy przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Jak podkreślił organ, w protokole oględzin z dnia 6 maja 2013 roku napisano, iż przy budynku kurnika od strony północnej znajduje się budynek parterowy, murowany, z dachem jednospadowym krytym blachą. Budynek ma wymiary 3,70 m długość, 4 m szerokość, wysokość od 2,3 m do 3,4 m. W budynku znajduje się przyłącze wodociągowe z wodomierzem i urządzenia do filtracji wody oraz skrzynki elektryczne. W toku oględzin wykonano dokumentację zdjęciową obrazującą m.in. wnętrze dobudowanej do kurnika części. Zdaniem organu, analiza ww. dokumentów dowodzi niezbicie, że budynek kurnika oraz dobudowana do niego część stanowią funkcjonalną całość. W dobudowanej części znajduje się przyłącze wodociągowe wraz z urządzeniem do filtracji wody, przyłącze energetyczne wraz ze skrzynkami sterującymi pracą urządzeń kurnika (automatyka sterownicza uwidoczniona została na zdjęciu nr 7, stanowiącym załącznik do ww. protokołu oględzin z dnia 6 maja 2013 roku). Z tego powodu – zdaniem organu – nie sposób uznać, by kwestia rozbudowy budynku kurnika mogła stanowić przedmiot oceny w odrębnym postępowaniu. Zgromadzony materiał dowodowy przesądza bowiem jednoznacznie, że budynek kurnika nie może funkcjonować bez urządzeń, w które wyposażona została część do niego dobudowana. Po dniu 1 stycznia 1995 roku przy budynku kurnika prowadzona była budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 roku, zatem doszło do kontynuacji samowoli budowlanej rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 1995 roku. Jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat, to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania. Na tej podstawie organ odwoławczy podkreślił, iż organ powiatowy prowadził postępowanie w oparciu o niewłaściwie przepisy Prawa budowlanego, a podstawę orzekania w sprawie winny bowiem stanowić przepisy aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, tj. ustawy z 1994 roku. Dodatkowo – jak podkreślił organ wojewódzki – organ powiatowy nie ustosunkował się w sposób wyczerpujący do zagadnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego samego budynku oraz jego dachu w kontekście wymagań przewidzianych w § 218 i 219 rozporządzenia, na co uwagę zwrócił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. II SA/Łd 175/16. Niewystarczającym jest jedynie wskazanie faktu uzyskania rozstrzygnięć [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej wyrażających zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Kwestia dotycząca ochrony przeciwpożarowej winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ocenie prawnej rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku, organy nadzoru budowlanego muszą zatem ocenić m.in. czy zrealizowana samowola nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Ustosunkowując się do odwołania T.G. organ wyjaśnił, iż przepisy Prawa budowlanego nie zawierają żadnych unormowań odnośnie terminu wykonania rozbiórki, a w związku z tym organ nadzoru nie może takiego terminu w decyzji rozbiórkowej określić. Brak w Prawie budowlanym podstawy do określenia terminu wykonania nakazanej rozbiórki oznacza, że decyzja orzekająca nakaz rozbiórki obiektu budowlanego podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna. Odnosząc się do skargi K.R. z dnia 29 sierpnia 2018 roku w części zawierającej zarzuty dotyczące drugiego budynku inwentarskiego organ wyjaśnił, że strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcję organu) z innych przyczyn niż wymienione w art. 25 K.p.a. Kwestia bezczynności lub przewlekłości prowadzonego postępowania może stanowić przedmiot oceny organu nadrzędnego w ramach postępowania uruchomionego przez uprawniony podmiot w trybie art. 37 K.p.a. Jeżeli w ocenie K.R. organ powiatowy w sposób świadomy przedłużał postępowanie, to należało wnieść zażalenie na przewlekłość. Jeżeli K.R. posiada dowody świadczące o popełnieniu przez organ powiatowy przestępstwa, to należy o tym fakcie zawiadomić właściwe organy ścigania. Zgodnie z art. 81a ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 roku, umożliwienie wejścia do budynku bądź na teren budowy czy zakładu pracy pozostałym stronom postępowania, jak i jego uczestnikom, możliwy jest tylko i wyłącznie za zgodą właściciela obiektu, co związane jest z koniecznością zagwarantowania poszanowania cudzej własności. Następnie organ wskazał, iż przy piśmie z dnia 2 kwietnia 2002 roku Wójt Gminy Z. przekazał do organu powiatowego pismo J. i J.R. z dnia 28 marca 2002 roku w sprawie inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1999 roku, nr [...]. W piśmie tym jego autorzy podnieśli, że inwestor nie wykonał zobowiązań przedstawionych w decyzji, mianowicie nie odprowadził wody z istniejących kurników, jak i nowo wybudowanego kurnika, a wręcz przeciwnie podwyższył znacznie teren swojej działki wywożąc kilkadziesiąt przyczep ziemi i kamieni, dlatego też wszystka woda z kurników spływa na ich działkę i powoduje jej zalewanie. Organ powiatowy zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie: "nowego budynku inwentarskiego - kurnika do hodowli brojlerów". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 roku umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z budynków kurników. Decyzja ta została uchylona w toku kontroli instancyjnej, a organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia legalności kurników. Nadto – jak podkreślił organ – kwestia postępowania zainicjowanego wnioskiem J. i J.R. z dnia 28 marca 2002 roku była przedmiotem oceny organu w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 37 K.p.a. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] roku postanowienia odmawiającego wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W ocenie organu odwoławczego, organ powiatowy nie załatwił sprawy zgodnie z procedurą określoną w Kodeksie postępowania administracyjnego, zatem pozostawał w bezczynności, ale jednak uwzględniając fakt wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 roku organ uznał, że zażalenie na bezczynność nie zasługiwało na uwzględnienie. Poza tym przywołana decyzja z dnia [...]sierpnia 1999 roku dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku kurnika dla hodowli brojlerów, tj. trzeciego kurnika licząc od strony drogi, usytuowanego na działkach nr ewid. 315/2 i 315/4. Końcowo organ zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy znajdują się dwa pisma K.R. z dnia 15 czerwca 2018 roku. Jednym z nich autor wniósł uwagi i spostrzeżenia do postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanego kurnika, tj. pierwszego licząc od strony drogi. Z uzasadnienia kwestionowanej w odwołaniu decyzji nie wynika, by organ odniósł się do wszystkich kwestii poruszonych w tym piśmie. Drugim z pism K.R. zwrócił się do organu powiatowego o informację, czy w sprawie dopełniono obowiązku powiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa jakim jest samowola budowlana. Z akt administracyjnych wynika, że odpowiedź na to pismo udzielona została w dniu 5 października 2018 roku, a organ odwoławczy nie ma uprawnień do weryfikacji odpowiedzi udzielanych na pisma składane w toku postępowania. Jeżeli udzielona odpowiedź nie wyczerpuje zakresu objętego tym pismem, to – jak wskazał organ – należy wystąpić do organu niższej instancji z ponownym wnioskiem. W skierowanym do sądu administracyjnego sprzeciwie od powyższej decyzji K.R. zarzucił, iż organ odwoławczy nie wystąpił do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wskazanie czy organ ten prowadził odrębne postępowanie w sprawie dobudowanego do kurnika budynku. Jak oświadczył inwestor, dobudowa została zrealizowana na podstawie zgłoszenia, zatem – jak wskazał autor sprzeciwu – organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do prowadzenia postępowania. Na tej podstawie skarżący postawił zarzut, iż organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nadto organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji, nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu, czym naruszył art. 10 K.p.a. Ze względu na brak kluczowych dokumentów warunkujących możliwość legalizacji obiektu budowlanego kurnika, tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla pierwszego kurnika, a tym samym decyzji Wójta Gminy Z. o warunkach zabudowy dla tego kurnika, nie jest możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej pierwszego kurnika. Ponadto sam budynek jak i jego dach nie spełnia wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego w kontekście wymagań przewidzianych § 218 i § 219 rozporządzenia. Postępowanie w sprawie pierwszego kurnika trwa już ponad 8 lat, a kwestionowana w sprzeciwie decyzja wskazuje, że postępowanie w sprawie legalizacji kurnika będzie nadal przeciągane i znów będzie ciągnęło się kilkanaście lat, a tym samym kurnik będzie nadal użytkowany i będzie stwarzał niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu. Tytułem wstępu wskazać wypada, iż zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie tak nakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., który – w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – stanowił iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a K.p.a.). W oparciu przepisu art. 138 § 2 K.p.a. należy stwierdzić, że wyodrębnia on dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie należy zauważyć, iż użycie w art. 138 § 2 K.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zacytowane stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Regulacja art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytorycznym rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym, niedopuszczalne – jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania – jest podejmowanie rozstrzygnięcia kasacyjnego, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Poczynić należy także zastrzeżenie, iż decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym, jak już podkreślono, sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Sytuacja taka jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Trudno bowiem nie przyznać racji [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł., który po analizie akt sprawy i uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylił rozstrzygnięcie tegoż organu i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia uznając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a ponadto zarzucając organowi naruszenie art. 153 P.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest budynek kurnika (pierwszy od strony drogi) znajdujący się na nieruchomości zlokalizowanej w miejscowości J. 40, gm. Z. Sporny obiekt to kurnik, który – jak dostrzegł organ – jest integralnie połączony w innym budynkiem, w którym znajdują się wszelkie urządzenia techniczne (...) związane z funkcjonowaniem kurnika. Co należy podkreślić, obiekty te są ze sobą połączone. Jak prawidłowo dostrzegł także organ odwoławczy, kwestia legalności wykonania spornego obiektu była już przedmiotem uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który m.in. w prawomocnym wyroku z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. II SA/ŁD 175/16 uchylając decyzje obu instancji nakładające na inwestora obowiązek wykonania, w zakreślonym terminie, określonych robót budowlanych wskazał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. , co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, czyli art. 37 ust. 1 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku. W uzasadnieniu tegoż wyroku ówczesny skład orzekający zalecił organom, w toku ponownie prowadzonego postępowania, wyjaśnienie czy sporny kurnik może funkcjonować samodzielnie, niezależnie od dobudowanej części budynku podkreślając, że jeżeli obie części są ze sobą powiązane, celowym i ze wszech miar uzasadnionym jest jednoczesne prowadzenie postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do całego obiektu, czyli kurnika wraz z dobudowaną częścią. A ponieważ organ powiatowy nie wykonał obowiązku nałożonego ww. wyrokiem, organ odwoławczy – po rozpoznaniu odwołania – uchylił decyzję tegoż organu, a sprawę przekazał organowi powiatowemu do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego – w ocenie składu orzekającego – zasługuje na uwzględnienie. Sięgając do treści art. 153 P.p.s.a. należy zaakcentować, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zaakcentować wypada, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 P.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, gdy tenże się z nimi nie zgadza. W ocenie składu orzekającego, kasatoryjna decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu, bowiem w sprawie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a., czyli decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Okolicznością, która niewątpliwie przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu powiatowego był nałożony tą decyzją obowiązek rozbiórki kurnika, podczas gdy budynek kurnika jest połączony z innym obiektem, który nie był przedmiotem postępowania. Organ powiatowy nie kwestionuje tego, że (pierwszy od strony drogi) budynek kurnika na działce inwestora jest połączony z drugim budynkiem. Wobec tego naruszeniem prawa jest sytuacja kiedy organ nakłada na inwestora obowiązek rozbiórki kurnika bez rozważania tego czy oba budynki są ze sobą funkcjonalnie połączone i czy rozbiórka kurnika będzie miała wpływ na funkcjonowanie drugiego budynku. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien po raz kolejny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy obiekty są ze sobą połączone, a jeżeli tak to w jaki sposób, jakie mogłyby być skutki wydania nakazu rozbiórki kurnika na obiekt przeciwny. Z tych powodów Sąd za uzasadnione uznał uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. W tym miejscu wyjaśnić także wypada, iż obszar powyższych ustaleń wykraczał poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, które uprawniony i zobligowany był przeprowadzić organ odwoławczy stosownie do regulacji art. 136 K.p.a. Uwadze nie może także umknąć zasada dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), do której zachowania zobligowany jest organ odwoławczy. Poczynienie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znaczących ustaleń istotnych okoliczności i modyfikacja treści rozstrzygnięcia mogłaby bowiem pozbawić strony postępowania prawa do jednej instancji, czyli prawa do odwołania. W szczególności bowiem organ drugiej instancji, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP), co znajduje swoje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2011 roku, sygn. I OSK 613/10 oraz wyroki WSA: w Kielcach z dnia 15 maja 2014 roku, sygn. II SA/Ke 272/14; w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2009 roku, sygn. II SA/Ol 64/09 i inne). Powyższe uwagi potwierdzają trafność rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Ustosunkowując się do zarzutów sprzeciwu wyjaśnić wypada, iż wbrew twierdzeniom autora sprzeciwu, organ odwoławczy wykazał w sprawie zaistnienie przesłanek określonych w art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja organu odwoławczego nie narusza rażąco przepisów prawa, zatem nie ma podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Za niewystarczające w sprawie Sąd uznaje ustalenie, czy organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w sprawie dobudowanego do kurnika obiektu. Niezbędne jest ustalenie w jaki sposób oba ta obiekty są ze sobą połączone, czy mogą funkcjonować samodzielnie. Okoliczność, że inwestor zrealizował obiekt na podstawie zgłoszenia, nie wyklucza kompetencji organów nadzoru budowlanego do oceny legalności jego wykonania. Wbrew zatem twierdzeniom autora sprzeciwu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77, czy też art. 80 K.p.a. Regulacja art. 10 K.p.a. wskazuje, iż organy obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże dostrzec należy utrwalony w orzecznictwie pogląd, który podziela także skład orzekający w przedmiotowej sprawie, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 roku, sygn. II GSK 1142/11; z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. II OSK 1490/11; wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 roku, sygn. IV SA/Po 1109/12; w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 roku, sygn. II SA/Rz 622/12 i inne). W sprawie autor sprzeciwu nie wykazał takiego związku, zatem naruszenie art. 10 K.p.a. Sąd ocenił jako pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy uzupełnią postępowanie wyjaśniające o określone kwestie, w tym także uczynią przedmiotem swojej uwagi zarzut sprzeciwu związany ze spełnieniem wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Niewątpliwie postępowanie w sprawie trwa ponad 8 lat, ale nawet taka okoliczność nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od działania zgodnie z prawem, w tym nie niweluje konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia niewątpliwie powoduje przedłużenie postępowania, ale wspomnianego przedłużenia – zdaniem Sądu – nie można nazwać nieuzasadnionym. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją art. 138 § 2 K.p.a. Wobec tego, na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu sprzeciwu. k.ż.