II SA/Łd 290/09

Dnia 6 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi F. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80 groszy) złotych obejmującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r.: 1) odmawiającą F. M. przyznania, z zasobu Skarbu Państwa, w ramach odszkodowania za pozbawienie praw do działek o numerach 439/3 i 440/1 o łącznej powierzchni 0,0155 ha, odpowiedniej nieruchomości zamiennej oraz 2) przyznającą odszkodowanie w kwocie 3 880 zł. za utraconą własność części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (krajową nr 8), oznaczonej jako działki o numerach 439/3 i 440/1 o łącznej powierzchni 0,0155 ha, która z mocy prawa przeszła z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność Skarbu Państwa. W sprawie ustalono, iż wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2001 r. F. M. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych Oddział Zachodni w Ł. o wypłatę odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę. Wniosek ten Generalny Dyrektor Dróg Publicznych przekazał do rozpoznania Staroście [...], jako właściwemu. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] zawiesił z urzędu postępowanie do czasu rozpoznania przez Wojewodę [...] sprawy nabycia własności części przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności części nieruchomości zajętych pod drogę publiczną, oznaczonych nr 438/1, 439/3, 440/1. Rozstrzygnięcie to zostało poddane kontroli Ministra Infrastruktury, który utrzymał je w mocy, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się 5 stycznia 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] orzekł o przyznaniu F. M. odszkodowania w wysokości 1 880 zł za utraconą własność części nieruchomości. Na skutek odwołania F. M., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując przede wszystkim na naruszenie art. 10 k.p.a. oraz brak potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego z dnia 22 czerwca 2006 r., który utracił ważność. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] na podstawie art. 73 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), art. 9a, art. 129 ust. 1 i ust. 5, art. 130 ust. 1 i ust. 2, art. 131, art. 132 ust. 1a, ust. 2 i ust.3, art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.): 1) odmówił stronie przyznania z zasobu Skarbu Państwa nieruchomości zamiennej oraz 2) przyznał odszkodowanie w wysokości 3 880 zł za utraconą własność części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (krajową nr 8), oznaczonej na mapie sytuacyjnej z projektem podziału nieruchomości jako działka nr 439/3 i nr 440/1. Uzasadniając organ podał, iż w toku postępowania ustalono, że część nieruchomości, oznaczona jako działka nr 439 i 440 o łącznej powierzchni 0,70 ha, będąca własnością strony w dacie 31 grudnia 1998 r., zajęta była pod nasyp i drogę zbiorczą, bez ewidencyjnego określenia wydzielenia granic części zajętej pod drogę, tym samym stanowiła stały element pasa drogowego drogi publicznej krajowej nr 8. Uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, zawarte w decyzji z dnia 22 stycznia 2008 r., zlecono rzeczoznawcy majątkowemu ustalenie aktualnej wartości rynkowej zajętej części nieruchomości, według stanu na dzień 29 października 1998 r. i cen na dzień wypłaty odszkodowania. W operacie z dnia 10 czerwca 2008 r. rzeczoznawca ustalił wartość rynkową zajętej części nieruchomości na kwotę 3 880 zł. Z wyceną tą zapoznała się strona, na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008 r., nie składając zastrzeżeń. Następnie w dniu 2 lipca 2008 r. F. M. złożył wniosek o przejęcie na własność Skarbu Państwa całej faktycznie zajętej nieruchomości o powierzchni 1000 m² i przyznanie nieruchomości zamiennej o takim obszarze. Ustosunkowując się do tego wniosku organ wskazał, iż jest właściwy do załatwienia sprawy ustalenia i wypłaty odszkodowania bądź przyznania nieruchomości zamiennej, za nieruchomość o powierzchni 155 m² tj. działki nr 439/3 i nr 440/1. Natomiast w sprawie odszkodowania za działki o obszarze 482 m² o numerach 439/5 i 440/3 strona winna wnieść odrębne podanie do Wojewody [...]. Ponadto organ ustalił, iż w granicach miasta T. nie ma odpowiedniej nieruchomości, która mogłaby zostać przeznaczona jako nieruchomość zamienna. W odwołaniu od powyższej decyzji F. M. podniósł, iż nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem oraz nabyciem przez Skarb Państwa prawa własności do części jego nieruchomości. Zaznaczył, iż podtrzymuje wniosek o przydzielenie nieruchomości zamiennej. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz uregulowania prawne ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wyjaśnił, iż rzeczoznawca ustalając wartość przedmiotowej nieruchomości zastosował metodę porównania nieruchomości parami. Według danych z rynku ustalił, iż ceny nieruchomości podobnych kształtują się na poziomie 14,5-27,8 zł/m², w konsekwencji oszacował wartość spornej części nieruchomości na kwotę 16,7 zł/m². Organ dodał, iż do porównania przyjęte zostały transakcje z lat 2006-2008. Przy czym porównywane nieruchomości podobne zlokalizowane na tym terenie, różnią się od wycenianej, z uwagi na brak cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne. Dlatego wartość gruntów określono jako iloczyn wartości 1m² gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych tj. przeznaczonych pod uprawy polowe, budownictwo zagrodowe, poszerzenie dróg i ich powierzchni. Natomiast jak wynika z uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Czerniewice, przedmiotowe nieruchomości, przed wydzieleniem działek 439/3 i 440/1, znajdowały się na terenach upraw polowych. Wojewoda uznając sporządzony operat za prawidłowy zgodził się z kwotą odszkodowania ustaloną przez organ I instancji i w pełni podzielił jego argumentację. Reasumując podał, iż rynek nieruchomości jest słabo rozwinięty i zróżnicowany, nieruchomości będące w obrocie są zróżnicowane pod względem lokalizacji, wielkości powierzchni działek, zabudowy i wyposażenia w infrastrukturę. Przedmiotowa nieruchomość ze względu na swój charakter nie jest ogólnie dostępna i występuje sporadyczne zainteresowanie tego rodzaju nieruchomościami. F. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż działki o nr 439/3 i 440/1 nie istnieją. Nie ma decyzji administracyjnej o ich podziale, ani odpowiednich wpisów w księgach wieczystych. Zarzucił, iż nie otrzymał nieruchomości zamiennej, co narusza przepisy o wywłaszczeniu. Nie otrzymał też opinii rzeczoznawcy i nie zostało wszczęte postępowanie, co narusza art. 7, art. 77 i art. 56 § 1 k.p.a., prawa geodezyjno-kartograficznego z 1989 roku i spec ustawę o wywłaszczeniu nieruchomości. Zarzucił ponadto, iż rzeczoznawca wycenił jego ziemię na bardzo niską kwotę, a wykonanie wyceny na własny koszt uważa za niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sądy administracyjne zostały powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej, co oznacza, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a"). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa" stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa (...), nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (...) za odszkodowaniem (ust. 1). Nieruchomość, oznaczona numerami działek 439/3 i 440/1, stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność F. M., została zajęta pod drogę krajową nr 8 i z mocy prawa przeszła na własność Skarbu Państwa, co potwierdziła ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. Odszkodowanie, o którym mówi przepis art. 73 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do dróg krajowych wypłaca Skarb Państwa (art. 73 ust. 2 pkt 2 ustawy). Ustalanie i wypłacanie odszkodowania następuje według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa (art. 73 ust. 4 ustawy). F. M. wystąpił z wnioskiem o odszkodowanie, w zakreślonym przez ustawę terminie, uzupełniając go następnie żądaniem przyznania nieruchomości zamiennej. Przepisy o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości zawarte w rozdziale 5 dziale III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603), powoływanej jako "u.g.n.", wskazują jako organ właściwy do orzekania o odszkodowaniu, starostę (art. 129 ust. 1 u.g.n.), który ustala wysokość odszkodowania po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego (art. 130 ust. 2 u.g.n.). Ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje też, że w ramach odszkodowania właścicielowi (...), może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna. Nieruchomość zamienną przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa (...). Nieruchomość zamienna może być przyznana w porozumieniu z Prezesem Agencji Nieruchomości Rolnych, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa (art. 131 ust. 1-3 u.g.n.). Zastosowanie tej formy odszkodowania, tj. przyznanie odpowiedniej nieruchomości zamiennej, pozostawiono organowi orzekającemu, który nie jest związany wnioskiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1483/04, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 179092). Starosta [...] w ramach przyznanych kompetencji poszukiwał, w zasobie nieruchomości pozostających w dyspozycji Skarbu Państwa, odpowiedniej nieruchomości w granicach T., którą mógłby przeznaczyć w ramach należnego odszkodowania F. M. Zwrócił się do Dyrektora Agencji Nieruchomości Rolnych w Ł. o wskazanie nieruchomości, które mogłyby być wykorzystane jako grunty zamienne. Ostatecznie ustalił, iż brak w zasobie Skarbu Państwa takich nieruchomości. Ustalił więc wysokość odszkodowania, w myśl powołanego wcześniej przepisu art. 130 ust. 2 u.g.n., stosując zasady wyceny nieruchomości przewidziane w dziale IV rozdziale 1 u.g.n. (art. 149 – 159 u.g.n.) oraz przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), powoływanego jako "rozporządzenie". Organ przyjął, zgodnie z art. 134 ust. 1 i 2 u.g.n., iż podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi (...) wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. W szczególności, przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku takich cen, wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50% - § 36 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Stanowi o tym wprost § 36 ust. 5 rozporządzenia, iż przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy, z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998 r., a ceny na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem (również art. 73 ust. 5 ustawy). Regulacja § 36, zgodnie z którą określa się wartość rynkową gruntów zajętych pod drogi publiczne, obliguje do zastosowania podejścia porównawczego, przy którym konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Podejście porównawcze polega bowiem na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu (art. 153 ust. 1 zd. 1 i 2 u.g.n.). Metoda porównywania parami, którą stosuje się w podejściu porównawczym każe porównywać nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§4 ust. 1-3 rozporządzenia). Rzeczoznawca majątkowy wyceniając działki nr 439/3 i 440/1, prawidłowo zastosował podejście porównawcze, do czego zobligowany był regulacją § 36 rozporządzenia, który pozostawia biegłemu wybór jedynie co do metody i techniki szacowania nieruchomości. Uwzględnił, przy tym, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (czego wymagał przepis art. 154 u.g.n.). W operacie szacunkowym rzeczoznawca szczegółowo wyjaśnił sposób doboru par nieruchomości porównywanych, ich przeznaczenie, wielkość, usytuowanie względem przedmiotowej nieruchomości oraz kształtujące się ceny. Wybrał do porównania 4 nieruchomości najbardziej podobne pod względem cech rynkowych do nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny, których ceny są wiarygodne, podał ich opis i charakterystykę, przeanalizował wszystkie działki mając na uwadze rodzaj gruntów, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w infrastrukturę techniczną oraz aktualny sposób zagospodarowania i wykorzystania wycenianego terenu. Określając wartość działek, stosownie do przywołanego unormowania, po przeprowadzeniu ich oględzin, biegły uwzględnił stan działek na dzień 29 października 1998 r., wyliczając wartość gruntu jako iloczyn wartości 1 m² gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych tj. przeznaczonych pod uprawy polowe, budownictwo zagrodowe poszerzenie dróg i ich powierzchni. W oszacowaniu wziął również pod uwagę aktualny sposób zagospodarowania i wykorzystania wycenianego terenu, fakt iż przedmiotowy grunt stanowi obecnie drogę zbiorczą przy nieruchomościach gruntowych zabudowanych i ten sposób użytkowania przewiduje się w przyszłości. Ostatecznie wyliczył, w oparciu o dane z rynku, iż ceny nieruchomości podobnych kształtują się na wysokości 14,5-27,8 zł/m², co za tym, cenę nieruchomości szacowanej wyliczył na kwotę 16,7 zł/m². Z uwagi zaś na ustalenie, iż przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, rzeczoznawca stosownie do § 36 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia, ustaloną wartość powiększył o 50%. Z treści operatu wynika, iż jego autor zastosował właściwie przepisy prawa, a stosownie do wymogów § 56 rozporządzenia, przedstawił w nim sposób dokonania wyceny, określił m.in. przedmiot i zakres wyceny, jego cel, podstawę formalną oraz źródło danych o nieruchomości, wskazał rodzaj określanej wartości, wybór podejścia, metodę i technikę szacowania oraz wyniki wyceny wraz z uzasadnieniem. Sporządzony dla potrzeb sprawy operat zawiera wszystkie elementy formalne wskazane w powyższym rozporządzeniu. Organ administracji przeprowadził zaś samodzielną analizę danych zawartych w operacie, a także źródeł wykorzystanych danych i dokonał oceny prawidłowości i zasadności rozumowania biegłego, w wyniku którego ustalona została wartość nieruchomości. Zastrzeżenia skarżącego, co do ustalonej wartości nieruchomości nie zawierały konkretnych zarzutów co do sporządzonego operatu, lecz ograniczały się do kwestionowania ustalonej kwoty, uznając ją za zbyt niską. Przy czym, mimo pouczenia o możliwości przedłożenia własnej wyceny, skarżący nie skorzystał z tej możliwości, nie zwrócił się też o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 u.g.n.) Organ administracji prawidłowo więc oparł swoje rozstrzygnięcie na aktualnie sporządzonym w sprawie operacie. Dowód ten poddał szczegółowej analizie i ocenił jako pełnowartościowy dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą nieruchomość. Tym samym uznał, iż zbędne jest przeprowadzanie kolejnych dowodów na tę samą okoliczność. Zwłaszcza, że w toku postępowania wyjaśniającego organ przeprowadził rozprawę administracyjną i umożliwił stronie zapoznanie się z treścią operatu i zgłoszenie swoich uwag oraz wniosków, z której to możliwości nie skorzystała. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie ustalające odszkodowanie za utraconą przez F. M. własność części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oraz właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do żądania, ustalenia odszkodowania za nieruchomości o łącznej powierzchni 1000 m² lub przyznania nieruchomości zamiennej o takim obszarze, organy prawidłowo wyjaśniły, iż przedmiotem niniejszej sprawy było wyłącznie ustalenie odszkodowania za dwie działki o numerach 439/3 i 440/1 i powierzchni łącznej 155 m², które stały się własnością Skarbu Państwa w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i tylko w tym zakresie uprawnione były rozstrzygać. W stosunku do pozostałych działek skarżącego, oznaczonych numerami 439/5 i 440/3 o powierzchni łącznej 482 m², toczy się postępowanie w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z decyzją o lokalizacji drogi krajowej nr 8. Mając powyższe na względzie, Sąd zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). ar