II SA/Łd 291/19

Dnia 21 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę. A. P. J. Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn. "A" – Budowa odcinka linii kolejowej nr 551 (oś 18) [...] Węzła Kolejowego w obszarze między ul. A i B, M. Ł., woj. [...]. Skarżący zarzucił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej została wydana bez uprzednich konsultacji społecznych oraz że ustawa o transporcie kolejowym nie daje skarżącemu możliwości odwołania się od decyzji do organu administracji publicznej . Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu zagrożenia wynikającego z jej wpływu na bezpieczeństwo mienia prywatnego i publicznego znajdującego się na terenie miasta Ł. oraz żywotnego interesu mieszkańców miast. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, iż w dniu wniesienia skargi decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, nie była decyzją ostateczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Merytoryczne rozpatrzenie skargi przez Sąd musi być każdorazowo poprzedzone zbadaniem dopuszczalności jej wniesienia, co w szczególności oznacza konieczność ustalenia przez Sąd, czy przed wniesieniem skargi doszło do wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu ww. przesłanka dopuszczalności skargi nie została w kontrolowanej sprawie spełniona, co musiało skutkować odrzuceniem skargi jako "niedopuszczalnej z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przemawiają za tym następujące względy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wynikające z tych przepisów wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności tej skargi, której niespełnienie stanowi podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, wyrażając zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś, p.p.s.a. Komentarz, WK 2018, t. 1 do art. 52.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wypada stwierdzić w pierwszej kolejności, że w myśl art. 9q ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2117 ze zm.) Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowych wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji pod adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowych, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.". W treści tego zawiadomienia musi być zawarta informacja o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji (art. 9q ust. 3 tej ustawy). Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem, iż ustawodawca przewidział trzy niezależne od siebie tryby zawiadomienia stron o wydaniu decyzji lokalizacyjnej tj: - wnioskodawcy poprzez doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; - właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji poprzez zawiadomienie o jej wydaniu, - pozostałe strony poprzez zawiadomienie w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Zgodnie zaś z art. 9o ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60), zwanej dalej k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Stosownie do art. 49 § 2 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że o ww. decyzji Wojewody [...] zostały wywieszone obwieszczenia na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. i Urzędu Miasta Ł. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. Wskazać należy, iż w treści obwieszczenia zawarto pouczenie o możliwości i terminie złożenia, przysługującego od ww. decyzji stronom, odwołania do Ministra Inwestycji i Rozwoju. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentu potwierdzającego, że w terminie 14 dni od daty dokonania publicznego ogłoszenia poprzez obwieszczenie, J. Ł. złożył odwołanie do właściwego organu. Tym samym, Sąd uznał, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. A. P.