II SA/Łd 294/19

Dnia 23 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej - oddala skargę. ał Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8, art. 150 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...], uchylającą w całości ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], udzielającą spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewid. nr 1/1 w obrębie ewid. A) oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewid. nr 1/1 w obrębie ewid. A). Jak wynika z akt sprawy, ww. ostateczną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], organ I instancji udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą w Ł. przy ul. A 76 (działka nr 1/1, w obrębie A). W dniu 23 kwietnia 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek C w Ł., reprezentowanej przez adwokata, o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] r., Nr [...]. Jednocześnie wnioskodawca wniósł na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], organ I instancji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.: 1. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] r., udzielającej spółce A sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewidencyjna nr 1/1 w obrębie ewidencyjnym A), 2. odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] r., udzielającej spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewidencyjna nr 1/1 w obrębie ewidencyjnym A). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pismem z dnia 29 maja 2018 r. poinformował organ I instancji, że wyrokiem z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 133/17, uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyrok uzyskał przymiot prawomocności w dniu 9 września 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], organ I instancji, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne, zakończone własną ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. udzielającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przy piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. przesłał organowi nadzoru budowlanego I instancji potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] r. umarzającą w całości postępowanie z wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 13 lipca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz kopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 133/17, z dnia 27 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, iż Wojewoda [...] rozpoznając niniejszą sprawę nie ustrzegł się błędów, które mogły w istotnym stopniu rzutować na wynik sprawy, co stanowiło zasadniczy powód usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Mianowicie organ odwoławczy nie wypowiedział się jednoznacznie, czy w świetle zebranego materiału dowodowego zachodzi możliwość zdalnego sterowania antenami i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Jeżeli bowiem istnieje możliwość pochylenia anteny, tzw. tilt, to tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu przez organ, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości, należało ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie zbadać, od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Ewentualne oddziaływanie w przypadku nachylenia pod różnym kątem anten stacji bazowej jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i powinno zostać zweryfikowane w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz należycie umotywowane w uzasadnieniu decyzji. Ponownej weryfikacji powinny wobec tego podlegać takie zagadnienia jak azymuty, możliwość pochylenia anteny - tzw. tilt, możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury) bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość, na jaką urządzenie może emitować pole elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowana izotropowo), uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku (zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów). Zarzut tej treści został postawiony w odwołaniu i obecnie powielony został w skardze, jednakże w motywach zaskarżonej decyzji - poza przytoczeniem danych wynikających z Kwalifikacji przedsięwzięcia, próżno poszukiwać jednoznacznego stanowiska Wojewody w tym zakresie. Powyższe zagadnienie nie było również przedmiotem jakichkolwiek rozważań ze strony organu I instancji. Stwierdzenie, że równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny wynosi - więcej niż 2000 W, a mniej niż 10000 W oraz, że wspomniana Kwalifikacja przedsięwzięcia obrazuje przebieg pochylenia osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych zarówno dla minimalnego, jak i maksymalnego pochylenia wiązek nie zasługuje na akceptację. Po rozpatrzeniu zażalenie C w Ł., reprezentowanej przez adwokata, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] r., Nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał, iż po zapoznaniu się z treścią wniosku C w Ł. z dnia 18 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania, powziął wątpliwość, czy wnioskodawca wskazał jedynie przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., czy również wskazał przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego zobowiązał organ I instancji do wyjaśnienia tej kwestii. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r., Nr [...], znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości własną ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], udzielającą spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie: - art. 151 k.p.a. poprzez przyjęcie, że okoliczności sprawy uzasadniają wydanie decyzji o uchyleniu decyzji we wznowieniowym postępowaniu i odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie, w sytuacji gdy winna zostać wydana decyzja o braku podstaw do jej uchylenia, - zasad wyrażonych w art. 7, art. 7a i art. 7b k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia tychże zasad postępowania administracyjnego przejawiającego się między innymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i automatyczne, inkwizycyjne zastosowanie przepisów w sprawie wznowienia postępowania bez względu na słuszny interes strony, - art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez dowolne i błędne ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności, że istnieją przesłanki do uchylenia decyzji we wznowieniowym postępowaniu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, odwołując się uprzednio do treści art.145 § 1, art. 145a § 1 i art. 151 § 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 59a ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowalne", wskazał, że jedną z przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego polegający na sprawdzeniu, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonania skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, że proces budowlany został zakończony. Organ odwoławczy wskazał również, że w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt, jak i pozwolenie na budowę zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, to nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności inwestycji z zakresem pozwolenia na budowę czy projektu budowlanego (art. 59a ust 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane). Mając na uwadze powyższe organ II instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie inwestor A Sp. z o.o. wykonała inwestycję w oparciu o funkcjonującą w obrocie prawnym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą na nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Ł. na działce 1/1 w obrębie A. Takiego inwestora nie można zatem traktować jako sprawcy samowoli budowlanej, co oznacza, że nie mają tu zastosowania reguły postępowania określone w art. 48 lub art.49b ustawy - Prawo budowlane. Organ podkreślił przy tym, że w tego rodzaju stanach faktycznych organy nadzoru budowlanego są obowiązane przeprowadzić postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Warunkiem wydania pozwolenia na użytkowanie jest to, aby obiekt budowlany był wykonany w oparciu o pozostającą w obrocie prawnym decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy zauważył również, że fakt wyeliminowania z obrotu prawnego powyższej decyzji obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia nadzwyczajnego postępowania wznowieniowego w sprawie. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona, to konieczne jest po pierwsze, wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie, a następnie przeprowadzenie procedury naprawczej celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Istotą postępowania naprawczego nie jest bowiem stwierdzenie zgodności wykonania obiektu budowlanego z wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją o pozwoleniu na budowę, tylko ustalenie, czy obiekt budowlany został wykonany zgodnie z prawem. Innymi słowy, kwestia możliwości użytkowania obiektu budowlanego uzależniona będzie wpierw od skuteczności przeprowadzenia procedury z art. 51 ustawy - Prawo budowlane. W dalszych motywach decyzji organ II instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, iż nie można generalnie oddzielać od siebie pozwolenia na budowę od późniejszego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego w budownictwie skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.04.2010 r., sygn. akt II OSK 660/09). Obie decyzje należy postrzegać jako ciąg działań prawnych stanowiących proces inwestycyjny. Mamy do czynienia w tym przypadku z zależnością polegającą na tym, że jedna decyzja (zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę) stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji (o pozwoleniu na użytkowanie). O tym, że podjęcie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu warunkuje istnienie decyzji o pozwoleniu na budowę świadczy także utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, w myśl którego uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) skutkuje dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencjami wynikającymi z art.145 § 1 pkt 8 Kpa w związku z art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.07.2007r., sygn. akt II OSK 1063/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż zasadnie organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z dnia [...] r., Nr [...], w celu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego na skutek uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w drodze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 133/17. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że w sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zasadnie zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję własną o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej i rozstrzygnął o istocie sprawy, odmawiając wydania pozwolenia na jej użytkowanie, w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Końcowo, odnosząc się do treści odwołania, organ II instancji stwierdził, iż stan faktyczny został ustalony prawidłowo przez organ szczebla podstawowego i przedstawiony w uzasadnieniu decyzji wraz z odniesieniem się do odpowiednich przepisów prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. wniosła Spółka A Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji w konsekwencji tego, że organ II instancji zaniechał ponownego rozpoznania sprawy, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, a jeśli organ dokonał tegoż, to nie dał wyrazu w uzasadnieniu swego orzeczenia temu działaniu; 2. 151 k.p.a. poprzez przyjęcie, że okoliczności sprawy uzasadniają wydanie decyzji o uchyleniu decyzji we wznowionym postępowaniu i odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie, w sytuacji gdy winna zostać wydana decyzja o braku podstaw do jej uchylenia, 3. naruszenie przepisów art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a ustawy Prawo budowlane poprzez uchylenie pozwolenia na użytkowanie oraz orzeczenie o odmowie udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie wystąpiła żadna z ustawowych przesłanek takiej odmowy; 4. naruszenie przez organ I jak i II instancji zasad wyrażonych w art. 7, 7a i 7b k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględniania tychże zasad postępowania administracyjnego przejawiającego się między innymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i automatyczne, inkwizycyjne, zastosowanie przepisów w sprawie wznowienia postępowania bez względu na słuszny interes strony; 5. art. 8 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organu oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, gdyż pomimo nałożenia ustawowego obowiązku pisemności i wymogów co do prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji publicznej organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia motywów, jakimi kierował się wstrzymując wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę; 6. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez dowolne i błędne ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności, że istnieją przesłanki do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu; 7. art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organ II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i ewentualnie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także postanowień wydanych w sprawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że organy obu instancji nie wyjaśniły podstawy prawnej decyzji, a przynajmniej organ II instancji nie dał temu wyrazu w zaskarżonej decyzji. W kontekście treści art. 59 ustawy Prawo budowlane, zdaniem organu, wyjaśnienie zastosowania tej podstawy prawnej wymaga wskazania, którego z wymogów opisanych w normach art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i w art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane Spółka nie spełniła, gdyż tylko w tych enumeratywnie wymienionych sytuacjach zasadna jest odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie dla zrealizowanego obiektu budowlanego. W ocenie Spółki, nie zaszły takie okoliczności, gdyż uzyskując pozwolenie na użytkowanie Spółka dysponowała wszelkimi wymogami, od których uzależnione jest uzyskanie decyzji zezwalającej na użytkownie obiektu. Zostało to potwierdzone przez organ prowadzący postępowanie przez wydanie zgody na użytkowanie w postaci decyzji Nr [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest zależna od pozwolenia na budowę jedynie w tym sensie, że organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik dodał, że kwestia wzajemnej zależności decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie jest sporna w orzecznictwie. Można bowiem bronić poglądu, że obie te decyzje nie pozostają w związku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a mianowicie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie jest wydawana "w oparciu" o pozwolenie na budowę. W ocenie pełnomocnika skarżącej, pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie nie zachodzi związek uprawniający do zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor nie ma obowiązku przedkładać pozwolenia na budowę, bowiem takiego dokumentu nie przewiduje zarówno art. 57 ustawy Prawo budowlane, z orzecznictwa sądowego również nie wypływa wniosek, aby taki wymóg mógłby być dorozumiany. Ponadto decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją związaną, co oznacza, że organ ma obowiązek udzielić pozwolenia, chyba że wystąpią wymienione w art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a przesłanki odmowy. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą. Argumentując skargę pełnomocnik podniósł również, że opinia organu I, jak i II instancji co do zasadności zastosowanie w niniejszym postępowaniu uchylenia decyzji i odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie jest błędna. Na przeciwnym stanowisku opiera się orzecznictwo sądowe. Na poparcie tej argumenacji przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, wskazujac następnie, iż wobec spełnienia przez A wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowalne brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji. Ponadto, w ocenie pełnomocnika, rozpatrując sprawę należy wziąć pod uwagę również naruszenie przez organ I jak i II instancji zasad wyrażonych w art. 7, 7a oraz 7b k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględniania tychże zasad postępowania administracyjnego przejawiającego się między innymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i automatyczne, inkwizycyjne zastosowanie takiego mechanizmu, że umorzenie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku skutku postępowania sprzed kilku lat jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o uchyleniu pozwolenia na użytkowanie. W tym względzie pełnomocnik podkreślił, że organ I jak i II instancji uznał za zasadne zastosowania swoistego mechanizmu automatyzmu (umorzenie postępowania w sprawie PNB powinno skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) bez wglądu, dlaczego umorzono postępowanie w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie pełnomocnika, przyczyna taka jest w zasadzie jedna — obiekt został zrealizowany, skutkiem czego nie jest możliwe ponowne wydanie takiej decyzji - w treści decyzji zawarto stwierdzenie "Zakończenie procesu inwestycyjnego ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, oznacza, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe". Zdaniem pełnomocnika, nie jest więc tak, że istnieją jakieś dodatkowe przesłanki, iż nieprowadzone było ponownie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę - realizacja obiektu i uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zamyka drogę do ponownego uzyskania pozwolenia na budowę. Pełnomocnik podniósł przy tym, że w sprawie powinien zostać wzięty pod uwagę również art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku postępowania wznowieniowego mogła zostać wydana jedynie tożsama decyzja do decyzji pierwotnej. Organ najwyraźniej nie wziął pod uwagę treści ww. decyzji, co w sytuacji tak daleko idących konsekwencji dla strony nie może zyskać akceptacji. Wobec więc zastosowania takiego automatycznego rozumienia przepisów orzekania co do pozwolenia na użytkowanie winien być w aktualnym stanie prawnym co najmniej rozważyć zastosowanie w sprawie zarówno zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a), jak i zasady adekwatności wyrażonej w art. 7b. Zdaniem pełnomocnika, rozważania zastosowania w niniejszej sprawie zasady adekwatności ma tym bardziej znaczenie, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie stanowi ogromną dolegliwość dla strony, gdyż może spowodować niemożność korzystania z wykonanej prawidłowo inwestycji budowlanej. Inwestycja ta we właściwym czasie uzyskała wszelkie wymagane zezwolenia i pozwolenia. Automatyczne uchylenie pozwolenia na użytkowanie kłóci się więc z zasadami wyrażonymi w art. 7-7b k.p.a., gdyż pomimo że strona nie zawiniła niczym, a wręcz wypełniła wszelkie wymogi nałożone na nią, jest niejako karana za działania organu administracji publicznej, do których to błędów nie ona doprowadziła. Stąd też w tej sytuacji, gdy strona ma odpowiadać za działanie organów administracji publicznej w tak dolegliwy dla niej sposób, oczywistym jest, że przed wydaniem decyzji o taki istotniej sankcji, tj. uchylenie decyzji zezwalającej na użytkowanie, organ w myśl wskazanych zasad winien był rozważyć, czy możliwe jest wydanie mniej dolegliwego rozstrzygnięcia dla strony. Skoro zatem organ I instancji nawet nie wskazał, ażeby dokonał jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, to oczywistym jest, że takim działaniem naruszył wymogi wskazane w powołanych przepisach. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że organ II instancji zdaje się jednak nie zauważać tego braku automatyzmu, co przy obecnym kształcie przepisów wprowadzonych w powołanych art. 7a oraz 7b k.p.a. stanowi istotną wadę postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Co więcej, organ I, jak i II instancji zdaje się zupełnie pomijać, że rozstrzygnięcia w danej sprawie mają być wyrazem między innymi słusznego interesu strony postępowania oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zdaniem pełnomocnika, automatyczne uznanie, że w każda decyzja taka pozwalająca na użytkowanie winna zostać automatycznie uchylona, nie może zyskać akceptacji na gruncie obowiązującego kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet gdyby przyjąć zaistnienie podstawy wznowieniowej w sprawie to i tak w wyniku jej ponownego rozpoznania należało wydać decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, tzn. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, albowiem A spełniła wszystkie wymagania konieczne dla jej uzyskania. Pozwolenie na użytkowanie to decyzja administracyjna, która ma tak zwany charakter związany, a to oznacza, że organ ma obowiązek jego udzielenia chyba, że wystąpią określone w przepisie przesłanki odmowy. Przesłanki te z kolei w sposób wyczerpujący wymieniają przepisy art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a ustawy Prawo budowlane. Nadto pełnomocnik wskazał argumenty potwierdzające w jego ocenie zasadność zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. związanego z tym, iż w ocenie pełnomocnika, organy orzekające w sprawie ograniczyły się tylko do powołania podstawy prawnej skarżonej decyzji i przytoczenia obowiązującego prawa bez jej wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], uchylającą w całości ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] r. udzielającą spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewid. nr 1/1 w obrębie ewid. A) oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie tejże stacji bazowej telefonii komórkowej ze wskazaną wewnętrzną linią zasilającą. Spór prawny zainicjowany wniesieniem tej skargi sprowadza się w istocie do oceny kwestii prawidłowości wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzji, której podstawę stanowił m.in. przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej, organ dopuścił się naruszenia tego przepisu. Uznał bowiem, że w sprawie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a następnie w sposób nieuprawniony na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił ww. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie organy prowadzące postępowanie niezasadnie przyjęły, że okoliczności sprawy uzasadniały wydanie decyzji o uchyleniu ww. decyzji z dnia [...] r. Nr [...] we wznowionym postępowaniu i o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie wskazanej stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem powinna być wydana decyzja o braku podstaw do jej uchylenia. W sprawie zastosownie powinien znaleźć art. 146 § 2 k.p.a., a zatem w wyniku wznowienia postępowania, nawet gdyby przyjąć zaistnienie powyższej podstawy wznowieniowej, powinna zapaść decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej, tj. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z kolei zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzja organu I instancji uchylającą w całości ww. ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] r. udzielającą spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie opisanej wyżej stacji bazowej telefonii komórkowej ze wskazaną wewnętrzną linią zasilającą jest prawidłowa, co tym samym uzasadniało utrzymanie jej w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu prawnego przede wszystkim należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia tego trybu jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art.145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a., względnie właściwy organ może uruchomić ten tryb z urzędu (art. 147 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek, względnie podjęcie powyższych działań przez organ z urzędu znajduje wyraz w postanowieniu o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanej regulacji wprost wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postepowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli innymi słowy - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie organ I instancji działając z urzędu jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] udzielającą spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 76 (działka ewid. nr 1/1 w obrębie ewid. A) oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, powołał przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Następnie, jak wynika z akt sprawy, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie i poprawnie skoncentrował się na zbadaniu, czy w sprawie wystąpiła powyższa przesłanka, tj. czy w sprawie wystąpiła sytuacja, w której decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Dokonane w tej kwestii ustalenia organu, skutkujące przyjęciem stanowiska, iż w sprawie wystąpiła powyższa podstawa wznowieniowa, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowe. W rozważanym kontekście organ trafnie bowiem przyjął, odwołując się uprzednio do treści art. 59 ust. 1, art. 59a ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, że jedną z przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego polegający na sprawdzeniu, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Zgodzić się przy tym należy z przywołanym przez organ, a utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poglądem, że konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonania skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, że proces budowlany został zakończony (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy prawidłowo przy tym wywiódł, że w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt, jak i pozwolenie na budowę zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności inwestycji z zakresem pozwolenia na budowę czy projektu budowlanego (art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane). Następnie, jak dowodzi analiza akt sprawy, organ, konfrontując powyższe przesłanki z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym ustalił, że inwestor A Sp. z o.o. wykonała inwestycję w oparciu o funkcjonującą w obrocie prawnym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2016 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej nr [...] sieci B wraz z wewnętrzną linią zasilającą na nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Ł. na działce 1/1 w obrębie A (utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r.), następnie uchyloną w drodze wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 133/17. Jednocześnie organ, uwzględniając te okoliczności sprawy prawidłowo przyjął, że takiego inwestora nie można traktować jako sprawcy samowoli budowlanej, a co za tym idzie, nie znajdują w tym przypadku zastosowania reguły postępowania określone w art. 48 lub art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Nie można przy tym odmówić racji organowi odwoławczemu, że w tego rodzaju stanach faktycznych organy nadzoru budowlanego są obowiązane przeprowadzić postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Wszakże warunkiem wydania pozwolenia na użytkowanie jest to, aby obiekt budowlany był wykonany w oparciu o pozostającą w obrocie prawnym decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie w tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy, zdaniem Sądu, prawidłowo stwierdził, że fakt wyeliminowania z obrotu prawnego powyższej decyzji obligował organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia nadzwyczajnego postępowania wznowieniowego w sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona, to konieczne jest przede wszystkim wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie, a następnie przeprowadzenie procedury naprawczej celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Istotą postępowania naprawczego nie jest bowiem stwierdzenie zgodności wykonania obiektu budowlanego z wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją o pozwoleniu na budowę, tylko ustalenie, czy obiekt budowlany został wykonany zgodnie z prawem. Innymi słowy, kwestia możliwości użytkowania obiektu budowlanego uzależniona będzie najpierw od skuteczności przeprowadzenia procedury z art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że organ II instancji prawidłowo uznał, iż zasadnie organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z dnia [...] r., Nr [...], w celu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego na skutek uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w drodze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 133/17. Nie ulega przy tym wątpliwości, jak już wskazano powyżej, że w sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W konsekwencji oznacza to zaś, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając prawidłowo w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję własną o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej i rozstrzygnął o istocie sprawy, odmawiając wydania pozwolenia na jej użytkowanie. W rozważanym kontekście na gruncie kontrolowanej sprawy Sąd w składzie niniejszym w pełni także podziela przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie można generalnie oddzielać od siebie pozwolenia na budowę od późniejszego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem końcowym etapem procesu inwestycyjnego w budownictwie skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego Obie decyzje należy postrzegać jako ciąg działań prawnych stanowiących proces inwestycyjny. Mamy do czynienia w tym przypadku z zależnością polegającą na tym, że jedna decyzja (zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę) stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji (o pozwoleniu na użytkowanie (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym, że podjęcie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu warunkuje istnienie decyzji o pozwoleniu na budowę świadczy także utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie również w pełni podziela, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) skutkuje dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencjami wynikającymi z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 1063/06, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, w ocenie Sądu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. trafnie stwierdził, iż w sprawie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a co za tym idzie, w sprawie wystąpiła podstawa do uchylenia ww. decyzji z powodu zaistnienia przesłanki wznowieniowej, zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a, co stanowi podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W konsekwencji należało zatem stwierdzić, że wydane w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcia (decyzje organu I i II instancji) odpowiadają prawu, a organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze wskazaną wewnętrzną linią zasilającą prawidłowo przedstawił okoliczności uzasadniające podjęcie tego rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi, w tym zarzutów dotyczących naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 8 k.p.a., a także pozostałych wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a ustawy Prawo budowlane, jak również art. 7 Konstytucji RP z 1997 r., i podzielenia stanowiska skarżącej Spółki prezentowanego w sporze prawnym zainicjowanym wniesioną skargą. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę. dc