II SA/Łd 296/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K.-S., B. G. i K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K.-S., B. G. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS Pismem z dnia 10 marca 2017 r. A. K.-S., B. G. i K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego. W treści skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że realizacja przez inwestora przedsięwzięcia na podstawie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Ich zdaniem w przypadku uwzględnienia ich skargi z obrotu zostanie wyeliminowana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu, co pozbawi inwestora możliwości uzyskania pozwolenia na budowę i podjęcia innych działań związanych z realizacją przedsięwzięcia. Taka sytuacja wiąże się z poniesieniem dużych nakładów środków, jak również czasem trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie. Realizacja inwestycji będzie stanowiła ogromną uciążliwość w zakresie oddziaływania na gospodarkę wodno-kanalizacyjną, oddziaływania akustycznego i wpływu odorów na mieszkańców K.. Wobec tego, że realizacja inwestycji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak również stoi w sprzeczności z interesami wielu mieszkańców tej okolicy, skarżący wnieśli o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., nr 718, w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy jednak wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156 czy M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145, J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., IV SAB 59/96, OSP 1998, nr 1, poz. 22, s. 48). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wykonanie zaskarżonej nie może zostać wstrzymane, bowiem rozstrzygnięcie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania. Wydanie decyzji w tym przedmiocie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla stron, jak również dla innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Innymi słowy decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ma charakter opiniodawczy i zapada w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie np. decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353). Zatem to nie decyzja środowiskowa, a rozstrzygnięcie, dla którego jej wydanie jest warunkiem, może podlegać wykonaniu (jak np. pozwolenie na budowę). Decyzja ta nie zezwala bezpośrednio na realizację inwestycji, nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które w ocenie skarżących doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego dla nich szkodliwego, nie stanowi przy tym okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Skoro zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia nie nakłada na skarżących nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu to oznacza, iż do decyzji tej nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, bądź dobrowolnie, bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z dnia 30 grudnia 2014 roku, II OZ 1352/14; z dnia 14 kwietnia 2011 roku, II OZ 274/11; z dnia 27 stycznia 2011 roku, II OZ 28/11; z dnia 14 maja 2009 roku, II OSK 715/09; z dnia 10 lipca 2008 roku, II OZ 742/08 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie jest z decyzją umarzającą postępowanie odwoławcze. Jest ona pozbawiona przymiotu wykonalności, bowiem żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wstrzymanie jej wykonania byłoby zatem bezprzedmiotowe. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu (por. np. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 28 września 2011 roku, sygn. akt: II OZ 852/11; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. LS