II SA/Łd 3/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie del. NSA : Tomasz Zbrojewski (spr.), Zygmunt Zgierski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia oddala skargę. II SA/Łd 3/01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy D. orzekł o wymierzeniu Z. G. kary pieniężnej w wysokości 18 878,20 zł za wycięcie bez wymaganego pozwolenia 5 sztuk drzew: 1 dębu i 4 brzóz, które rosły we wsi B. , gm. D. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Z. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż w 1984 r. kupił grunt – wykopaliny potorfowe, bagno i las o łącznej powierzchni 14,61 ha, które zrekultywował w uzgodnieniu z Nadleśnictwem K., Urzędem Wojewódzkim oraz Ministerstwem Rolnictwa za kwotę 12 miliardów 800 mln zł (przed denominacją). Ponadto wymierzenie kary – zdaniem skarżącego – jest nieuzasadnione, gdyż nie wyciął on drzew stojących w wodzie, a jedynie skrócił ich pnie. W odpowiedzi zaś na wezwanie organu odwoławczego o nadesłanie dokumentów świadczących o rekultywacji gruntów, Z. G. w piśmie z dnia 5 listopada 2000 r. wskazał, iż takich dokumentów nie posiada oraz stwierdził, iż w wyniku przesłania jego odwołania do SKO w Ł. naruszono przepisy Konstytucji i przepis art. 231 § 1 k.k. Z kolei Wójt Gminy D. pismem z dnia [...] wyjaśnił, iż Urząd Gminy w D. nie brał udziału w zatwierdzaniu i nie posiada dokumentacji dotyczącej planu rekultywacji gruntów Z. G. . Decyzją z dnia [...] , Nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, poza sporem jest, że właściciel gruntu Z. G. z terenu swej nieruchomości, położonej we wsi B. , w obrębie 1 B. o łącznej powierzchni 14,55 ha, posiadającej księgę wieczystą KW [...] , wyciął bez wymaganego zezwolenia 5 drzew, których wiek oceniono na ponad 30 lat, czym wypełnił dyspozycję art. 110 ust. 1b pkt 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Wysokość kary naliczona została zgodnie z § 10 pkt 1 ppkt 1, § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących kar. Na powyższą decyzję Z. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż wydana ona została z naruszeniem postanowień Europejskiej Konwencji Prawa Człowieka i Obywatela oraz przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 2 listopada 2003 r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, iż drzewa nie zostały wycięte tylko usunięte, gdyż zagrażały bezpieczeństwu, informując przy tym, iż o powyższym zagrożeniu poinformował Leśniczego, odpowiedzialnego za stan przedmiotowego terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wyżej powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 110 ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz § 10 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących kar. Z art. 110 ust. 1b pkt 2 wyżej wymienionej ustawy, wynika obowiązek wymierzenia przez organ gminy kary grzywny pieniężnej osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym w przypadku usunięcia przez nich drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Jest poza sporem, że skarżący wyciął 5 drzew (1 dąb, 4 brzozy)- nie posiadając stosownego pozwolenia. Wskazane w wyjaśnieniach skarżącego okoliczności, że drzewa były obumarłe, nie upoważniały go do ich wycięcia bez uprzedniego uzyskania pozwolenia. Kwestia ewentualnego stanu drzewa czy zagrożenia, jakie może powodować, podlegała ocenie organów gminy, które władne były udzielić pozwolenia i co najwyżej mogła mieć znaczenie przy wymierzaniu opłat za wycięcie drzew. Wymierzona kara pieniężna jest instytucją prawną odmienną od opłat. Skoro więc wycięcie drzew nastąpiło bez wymaganego pozwolenia, to konsekwencją tego jest wymierzenie kary pieniężnej w oparciu o art. 110 ust. 1b pkt 2 cyt. ustawy. Zgodzić się również należy z organami administracji orzekającymi w sprawie, że wysokość kary obliczona została zgodnie z zasadami zawartymi w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Stosownie bowiem do § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. stawki kar pieniężnych za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie terenu zieleni, drzew lub krzewów zawiera załącznik do rozporządzenia. W świetle zaś postanowień § 11 wymienionego rozporządzenia, wskazana stawka kary pieniężnej dotycząca usunięcia drzew wskazanych w załączniku pod pozycją 3 (1 dąb i 4 brzozy) podlegała pomnożeniu przez współczynnik 0,1. Obwody pni spornych drzew oraz ich wiek zostały zmierzone i podane w protokole oględzin, który został podpisany przez skarżącego i nie był kwestionowany. Skarżący nie przedstawił ponadto żadnych dowodów na poparcie zawartych w skardze twierdzeń dotyczących prowadzenia przez niego prac rekultywacyjnych oraz nie przedstawił związku między wycięciem owych drzew a środkami pieniężnymi, jakie uzyskał z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy administracji publicznej naruszyły prawo, wobec czego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak w sentencji.