II SA/Łd 30/09

Dnia 29 stycznia 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. – C. i A. C. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. B. – C. i A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a przyznać skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. LS B. B. i A.C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2009 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpili z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z dwoma synami w wieku 17 i 11 lat. Skarżący deklaruje osiąganie dochodu z tytułu działalności gospodarczej w wysokości ok. 1800 złotych miesięcznie, skarżąca nie osiąga dochodów, natomiast dodatkowo rodzina otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny i rehabilitacyjny w łącznej kwocie ok. 300 złotych. Skarżący posiadają działkę o powierzchni 5600 m kw. i mieszkanie o powierzchni 32 m kw. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżący jest jedynym żywicielem rodziny, gdyż skarżąca zajmuje się niepełnosprawnym synem. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżących do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż rodzina wnioskodawców osiąga dochody w łącznej wysokości 2.100 złotych, co powoduje, iż średni dochód na członka rodziny nie jest wysoki i kształtuje się na poziomie 525 złotych. Mając na uwadze fakt, iż rodzina pozostaje jedyne na utrzymaniu skarżącego, a jedno z dzieci wymaga szczególnej opieki lekarskiej, co niewątpliwie wiąże się ze znacznym nakładem środków finansowych, należy uznać wniosek skarżących za uzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG